Brand separeercel: client overleden

Vreselijk. Er is weer een slachtoffer gevallen in eenzame opsluiting.

Dit illustreert wederom dat opsluiting de veiligheid niet vergroot.

Slachtoffer brand Eckartdal overleden

maandag 26 oktober 2009 | 16:28 | Laatst bijgewerkt op: maandag 26 oktober 2009 | 18:30

EINDHOVEN – Een 40-jarige clixc3xabnt van de woonzorggemeenschap voor verstandelijk gehandicapten Eckartdal in Eindhoven is maandag overleden.


Hij raakte donderdagochtend zeer zwaar gewond door een korte brand in de afzonderingsruimte waar hij verbleef.

Het personeel en de bewoners van de locatie aan de Nuenenseweg zijn maandagmiddag in kleine groepen gexc3xafnformeerd over het overlijden. Het is volgens de politie nog steeds niet duidelijk hoe de man de brand heeft kunnen stichten.

Er wordt op last van het openbaar ministerie nu sectie verricht op het lichaam. Justitie wil zeker weten dat het slachtoffer is overleden aan de gevolgen van de brand en niet al eerder letsel had opgelopen, zo licht een woordvoerder toe.

De man verbleef donderdag rond kwart voor elf voor korte tijd in de kamer om tot rust te komen. Over het gebruik van die ruimte, die geen isoleercel is, zijn met alle clixc3xabnten afzonderlijk afspraken gemaakt. Ze mogen er niet roken. Het slachtoffer bewoonde de unit met elf andere clixc3xabnten.

Bron: http://www.ed.nl/regio/eindhovenstad/5715588/Slachtoffer-brand-Eckartdal-overleden.ece 

Brand separeercel: clixc3xabnt zwaargewond

door Rob Burg. donderdag 22 oktober 2009 | 16:29 | Laatst bijgewerkt op: maandag 26 oktober 2009 | 14:34

EINDHOVEN – Bij een brand in een separeercel op Eckartdal, een woonzorggemeenschap voor verstandelijk gehandicapten aan de Nuenenseweg in Eindhoven, is donderdagochtend een clixc3xabnt zwaargewond geraakt.


Het veertigjarige slachtoffer is met ernstige brandwonden en ademhalingsproblemen overgebracht naar het ziekenhuis.

Hoe de brand heeft kunnen ontstaan en wat er precies heeft gebrand, is volgens de politie nog niet duidelijk. Het incident werd om 10.47 uur bij de brandweer gemeld. Die ging met drie wagens ter plaatse. Volgens de politie was het vuur snel onder controle.

Of de man de brand zelf heeft aangestoken is volgens de politie nog onduidelijk. De zaak is in onderzoek.

De directie van Lunet Zorg betreurt het incident. "Iedereen, inclusief onze medewerkers, is enorm aangeslagen", aldus Jopie Nooren, lid van de Raad van Bestuur. Lunet start een intern onderzoek naar de gang van zaken.

Clixc3xabnten en medewerkers die getuige waren van de brand, worden opgevangen door Slachtofferhulp.

Bron: http://www.ed.nl/regio/eindhovenstad/article5697349.ece 

Hoe kan het dat iemand overlijdt (mede) aan de gevolgen van een xe2x80x9czorg-interventiexe2x80x9d? Hoe kan het dat de afzonderingsruimte niet brandveilig is? Willen wij belasting betalen voor dit soort interventies en systemen, waar clienten aan kunnen overlijden? Is dit acceptabel?

Advertenties

Verslag 3- European Congress on Violence in Clinical Psychiatry – Stockholm

Een deel van dit verslag heb ik in het vliegtuig terug getypt, en de rest thuis, want zaterdag was ik overdag op het congres tot een uur of 3, en om half 8 begon Muse in de Hovet, dus toen had ik er geen tijd voor. En zondag (gisteren) moesten we om 11 uur uitchecken bij het Brunnby hotel, en het moest natuurlijk ook een beetje gezellig zijn voor Sander, dus ik heb het laatste deel even uitgesteld.

Zaterdagochtend begon het European Congres on Violence in Clinical Psychiatry ook weer om 9.00. Ik besloot in Hall A naar xe2x80x9cReducing Coercive Measuresxe2x80x9d te gaan, waar ook weer  3 sprekers waren. Barbara Stringer (Nederland) gaf een presentatie over het belang van de eerste 5 minuten van het contact. Eigenlijk kende ik dit verhaal al van verschillende Nederlandse congressen waar ik ben geweest, dus ik besloot om naar een andere workshop te gaan.

Ik ging naar Zaal 300 naar de workshop van Yvonne van Engelen (Nederland): xe2x80x9cTowards sitable attitudes within a xe2x80x98dignifiedxe2x80x99 pedagogical climate; cultural change in the professional management of conflict and aggression in youth care, education and familyxe2x80x9d. Het zaaltje lag nogal achteraf en er waren maar 4 mensen. Ik voel de me dus goed dat ik daarheen ben gegaan.

Het ging over het verschil tussen de pedagogische theorie en de praktijk in de kinder- en jeugdpsychiatrie en in deze workshop werden mogelijke verklaringen gegeven waarom de kennis niet aansluit op de praktijk.

De pedagogische theorie wordt namelijk ontwikkeld door wetenschappers die een ander taalgebruik en perspectief hebben dan de hulpverleners op de werkvloer zelf. In het algemeen kunnen de hulpverleners ingedeeld worden in 2 groepen: de zogenaamde xe2x80x9csystemizersxe2x80x9d (systeemdenkers, dat zijn vaak de wetenschappers) en de xe2x80x9cempathizersxe2x80x9d (gevoelsmensen, dat zijn vaak de verpleegkundigen). In de zorg zie je vaak dat de kennis die ontwikkeld wordt door de wetenschappers onbruikbaar of niet toepasbaar is door de mensen die het moeten doen.

Een goed voorbeeld is de DSM, het boek waarin de diagnostiek van psychiatrische problemen beschreven is. Daarin staan heel veel verschillende diagnoses (xe2x80x9chokjesxe2x80x9d), die ontwikkeld zijn door systeemdenkers; bijvoorbeeld heel veel verschillende soorten autisme. Maar uiteindelijk krijgen de patixc3xabnten allemaal dezelfde benadering en behandeling, dus waarom maakt men dat onderscheid in diagnoses eigenlijk??

Ook op het gebied van agressie is er zoxe2x80x99n zelfde discrepantie. Er zijn volgens de theorie verschillende soorten agressie, met verschillende redenen/functies. Zo onderscheidt men warmbloedige agressie (heethoofden) en koelbloedige agressie (instrumentele agressie). Volgens de theorie is er een verschil in aanpak van warmbloedige en koelbloedige agressie, maar in de praktijk als iemand xe2x80x9cdoorfliptxe2x80x9d is het nauwelijks te zeggen of dat valt onder de categorie xe2x80x9cwanhoopxe2x80x9d (heethoofden) of xe2x80x9cfunctionele agressiexe2x80x9d (om iets te bereiken). Mogelijk is het zelfs allebei. Men kan het gedrag dus niet zomaar indelen, en dus is de gewenste aanpak ook niet duidelijk. Dat maakt de theorie dus zeer moeilijk uitvoerbaar in de praktijk. De communicatie tussen wetenschappers en verpleegkundigen (en vice versa) verloopt dus niet optimaal. De conclusie mbt dit deel van de workshop was dan ook xe2x80x9cEmpathise the system en systemize empathyxe2x80x9d

Daarna ging het over de impact van agressie op hulpverleners in de praktijk. Een spanningsvolle situatie geeft adrenaline bij alle partijen. Hulpverleners zijn ook mensen (vaak xe2x80x9cempathizersxe2x80x9d), en de biologische reactie op moeilijke situaties (waarin men eigenlijk niet weet wat te doen) kan globaal ingedeeld worden in 3 categorien: Fight – Flight xe2x80″ en Freeze.

Fight slaat op controle/beheersing, waarbij ongewenst gedrag beperkt en bestraft wordt. Het gaat uit van de xe2x80x9cmaakbaarheidxe2x80x9d van de mens door conditionering, waarbij extreme negatieve sancties (zoals Electroshocks en straffen) gebruikt worden om een aversie tegen een bepaald gedrag te kweken. (dit is het autoriteitsmodel, dat gelukkig steeds meer tot het verleden behoort).

Flight is de tegenhanger van Fight, en is gebaseerd op het negeren (c.q. niet belonen) van negatief gedrag. (dit is het Laissez Faire-model, waarbij men de natuur zijn gang wil laten gaan, en eigenlijk alleen aandacht wil geven aan goed gedrag). Maar het is evident dat een hulpverlener niet altijd zomaar weg kan lopen van een moeilijke situatie, want dat kan leiden tot gevaarlijke en niet-heilzame situaties.

De derde optie is Freeze, waarbij een hulpverlener als het ware versteend, omdat hij/zij niet weet wat hij/zij moet doen (niet willen vechten, maar ook niet willen vluchten). Dit symboliseert onmacht en is eigenlijk het nulpunt/dieptepunt van de zorgprofessie. Freezing (verstenen) leidt vaak tot chaos, omdat er geen leidraad meer is. Hulpverleners ervaren het xe2x80x9cverstenenxe2x80x9d vaak als hun eigen falen, omdat zij geacht worden wel te weten wat ze moeten doen.

Welke reactie er wordt gegeven op een bepaalde moeilijke situatie hangt dus feitelijk samen met de persoonlijke opstelling van de hulpverlener. Maar is het ethisch verantwoord om de hulpverlening af te laten hangen van persoonlijke reacties, waardoor de bejegening willekeurig wordt? Is zorg een kwestie van geluk hebben wie je tegen komt? Waar is de professie, wat is het wetenschappelijke kader?

Verpleegkundigen zijn dus vaak overgeleverd aan hun eigen inzicht. In hun hart zijn ze zich bewust van de ethische waarden van de zorg en willen ze de client helpen te leren omgaan met het gedrag, maar ze weten niet wat er toegestaan is binnen de wetenschappelijke en organisatorische kaders, en dat leidt tot stress bij de hulpverleners, waardoor verstenen/Freeze op de loer ligt, en dat doet de hulpverlening geen goed.

Het is daarom goed om deze principes in een hulpverlenersteam te reflecteren en om te communiceren over de grenzen van het (gewenste) hulpverlenerschap, en er meer richting aan te geven. Maar de huidige wetenschappelijke kaders geven hulpverleners veel te weinig houvast door de grote afstand tussen theorie en praktijk, en daardoor werkt het allemaal niet zoals men zou willen. De theorie moet in dienst staan van de praktijk, en er is dus dringend behoefte aan meer praktijkgerichte wetenschap.

Er is dus een andere reactie nodig dan Fight, Flight of Freeze. Als er gekeken wordt naar de werkelijke fundamentele ethische waarden van de zorg en de wenselijke verandering die men teweeg wil brengen in het leven van de client, dan wil men de zelfcontrole en eigen regie van de client vergroten. Men wil zorgen voor autonomie en zelf-inzicht, bewustzijn, en uiteraard het welzijn, het geluk en de sociale positie van een client vergroten, zodat deze kan uitgroeien tot een zelfstandige verantwoordelijke burger.

Het is inmiddels bekend en bewezen (evidence based) dat daarvoor dialoog en samenwerking tussen client en hulpverlener nodig is, zodat hulpverleners samen met de client de onderliggende gevoelspatronen kunnen blootleggen en de client zichzelf uiteindelijk beter kan leren sturen. Contact, vertrouwen en samenwerking zijn daarbij cruciaal, en hulpverleners zouden dat moeten faciliteren. Als nieuwe aanvulling op het scala aan reacties (Fight, Flight en Freeze) is dit een benadering die xe2x80x9cFreexe2x80x9d wordt genoemd.

Als hulpverleners zich bewust zijn van hun eigen patronen, kunnen ze bewust een keuze maken welke reactie ze
geven (net als clienten). Dit is dus praktijkgerichte kennis, die hulpverleners empowert om hun vak beter uit te oefenen. 

Het was een hele mooie, leerzame en bruikbare presentatie. Helaas was de tijd tekort voor het tweede deel van de workshop, over educatie. Want om volgens het xe2x80x9cFree-modelxe2x80x9d (gericht op Herstel en vergroten van de eigen regie van de client) te kunnen werken, is het dus nodig om te weten welke leerpatronen er zijn.

Aan het einde van de workshop vroeg ik of ze de documentaire xe2x80x9cHold me tight, let me goxe2x80x9d van Kim Longinotto over de Mulberry Bush School (UK) kende, waar kinderen terecht komen die, meestal vanwege een traumatische gebeurtenis, niet meer te handhaven zijn in het gezin en op school. Ik was namelijk benieuwd was naar haar visie op die manier van agressiehantering in de kinder- en jeugdpsychiatrie, die in de documentaire xe2x80x9cHold me Tight, Let me Goxe2x80x9d in beeld wordt gebracht. Tot mijn grote verbazing kende zij die documentaire niet.

Via de centrale laptop en de beamer heb ik via Youtube de trailer van xe2x80x9cHold me tight, let me goxe2x80x9d laten zien, alleen ik kon de scene met xe2x80x9choldingxe2x80x9d niet zo snel vinden. Het is namelijk erg indrukwekkend hoe ze dat daar aanpakken met dialoog en Talking-Down. Ik vind eigenlijk dat een documentaire als dit thuishoort op een congres over agressiehantering. Mijns inziens brengt het een huidige Best Practice in beeld, waarover gepraat moet worden, en die zeker kan bijdragen aan de beeldvorming en de cultuurverandering.

Zie hier de link naar de volledige documentaire Hold me Tight, Let me Go xe2x80″ duur: 100 minuten http://player.omroep.nl/?aflID=7951127&silverlight=true

Nederlandse beschrijving en trailer:

http://www.ikonrtv.nl/ikondocumentaire/documentaire.asp?oId=2625

Bestellen via : http://www.wmm.com/filmCatalog/pages/c713.shtml

Inmiddels stond de volgende groep al voor de deur, want de pauze was inmiddels ook al voorbij, dus we moesten echt stoppen. Ik ben niet gelijk doorgegaan naar de volgende workshop, want ik zat behoorlijk vol van dit verhaal. Ik vond het heel erg goed.

Ik keek even op de openbare computers en vond een manier om het internet op te gaan, zodat ik een goede trailer kon vinden op youtube (dat lukte).

Daarna kwam Ian Needham bij me staan (een van de organisatoren), en we hebben uitgebreid samen gepraat. Ik heb hem ook de trailer laten zien, en mijn persoonlijk verhaal verteld. Hij was erg betrokken.

Toen was het lunchtijd en heb ik nog wat meer van de wandelgangen genoten, en ben ik uitgenodigd om deel te nemen aan het Horatio-congres xe2x80x9cEuropan Psychiatric Nursesxe2x80x9d van 15-17 april 2010 in Praag. De titel is xe2x80x9cBuilding Bridgesxe2x80x9d. De organisatie zal de deadline voor inzending van clienten wat verlengen, en ik zal ze in contact brengen met Oost-Europese clientenorganisaties, want die willen ze er erg graag bij hebben.

(link naar Horatio-congres: http://www.horatio-web.eu/building-bridges.html )

Aan het begin van de middag werden de Congres Awards uitgereikt voor het Beste Artikel (Best Abstract) en de Beste Poster van de postergallerij.

Tenslotte volgden er nog 2 plenaire sprekers (Keynotes). De eerste, Tilman Steinert (Duitsland) ging over farmaceutische interventies bij agressie, en het verschil tussen antipsychotica en benzodiazepinen. Voor acute agressie-onderdrukking blijkt het nauwelijks verschil te maken wat men de persoon toedient, en voor langdurige behandeling van agressie is medicatie geen ideaal middel.

De tweede presentatie, David Cooke (UK) xe2x80x9cUnderstanding violence risk: individuals and institutions (PRISM)xe2x80x9d ging over een onderzoek naar gevangenisrellen, en hij benadrukte de omgevingsfactoren bij agressie. Opeens voelde ik me emotioneel worden en ben ik maar even naar buiten gegaan om te roken. Het zal de spanning wel geweest zijn van het hele congres, en de persoonlijke herinneringen die ik de afgelopen dagen toch een beetje heb moeten onderdrukken.

Daarna was ik nog net op tijd terug om het einde van de afsluiting mee te maken. Met een meditatief muziekje werd ons gevraagd ons lekker te ontspannen en het xe2x80x98geweldxe2x80x99 van de afgelopen dagen weer even te vergeten. Dat was een goede afsluiter, maar het had voor mij persoonlijk exact een half uur eerder gemogen, omdat ik toen blijkbaar aan mijn limiet zat van het maximale aantal presentaties.

Na het congres ging ik terug naar het hotel en Sander en ik hebben nog een laatste keer in het Brunnby restaurant gegeten, waar we afscheid hebben genomen van Madeleine (de serveerster). Na het eten ging ik me klaarmaken om naar Muse te gaan. Sander had geen kaartje, dus ik ging alleen met de tram naar Hovet (4 haltes verderop). Heel erg grappig: Ik wilde een kaartje kopen bij de conducteur en ik vroeg wat het kostte. Hij zei: xe2x80x9c40 kronen, als je tenminste boven de 20 bentxe2x80x9d. Dat vond ik erg grappig, hij zat er meer dan 10 jaar naast.

Muse was zo geweldig, de intro was Exogenesis part 1 Overture (xe2x80x9cwhy are we herexe2x80x9d) en daarna kwam Uprising (xe2x80x9cthey will not force usxe2x80x9d). Toen ik dat hoorde werd ik echt emotioneel. Het kwam allemaal zo mooi samen. Muse betekent zo veel voor me, het gaat recht in mijn ziel, in mijn hart. Het kleine meisje in mij kwam naar boven. Ik hield het dus niet droog, net als de andere keren dat ik Muse live zag.

Als toegift deden ze Stockholm Syndrome en daar had ik ook zo naar uitgekeken. Ik was immers in Stockholm, bij een congres over dwang in de psychiatrie, en mijn herinneringen aan opsluiting zijn erg traumatisch. Stockholm Syndrome was dus in een verdraaide manier erg toepasselijk. Ik heb al mijn emoties gewoon laten lopen. Ik ben wie ik ben, en ik voel wat ik voel. Het was heerlijk bevrijdend, helend en fantastisch. Het was echt een ervaring. De mooiste afsluiter van deze congresweek die ik me maar had kunnen wensen.

Stockholm Syndrome http://www.youtube.com/watch?v=O5YrkiJmlVw

Midden in de nacht ben ik in mijn eentje tussen een grote drom Muse-fans teruggegaan naar het hotel. Het was echt geweldig. Daarna had ik eindelijk een lange nacht slaap (en zelfs een uur extra omdat de klok was verzet). Dingen vallen soms zo mooi samen.

Op zondag kon ik dus lekker een beetje uitslapen, want ik hoefde niet om 7 uur op. Om half tien ben ik gaan ontbijten en inpakken, en om 11 uur moesten we uitchecken. Daarna hebben we nog even in de ontbijtzaal gezeten, wat tv gekeken en koffie gedronken. Toen zijn we met alle tassen naar het centraal station gegaan en hebben we de pendelbus (met een mooie regenboog erop) naar het vliegveld Arlanda genomen. De voorruit van de bus zat helemaal vol met scheuren,
en eigenlijk was het belachelijk dat deze bus zo rondreed (terwijl Zweden verder echt netjes en goed georganiseerd is). Maar de bus was dus onveiliger dan het vliegtuig.

In het vliegtuig heb ik even aan dit verslag gewerkt op mijn laptop, en het was erg grappig dat mijn laptop meldde dat hij een draadloos netwerk had gevonden. (ik ben er maar niet opgegaan, want ik wil geen vliegtuig besturen met mijn laptop.. met de pijltjestoetsen??). Anyway, de vlucht naar Amsterdam is erg voorspoedig gegaan, alleen daarna moesten we met de trein omreizen via Nijmegen naar Eindhoven, en daar hebben we bijna 3 uur over gedaan. Rond half 12 xe2x80x99s avonds was ik in de Bakkerij om de verjaardag van Deborah te vieren. Het was ook heel erg leuk om weer terug te komen in Eindhoven, volledig uitgedost als Muse-fan (met t-shirt en vlag als rok).

Ik heb een fantastische week gehad in Stockholm.

Verslag 2- European Congress on Violence in Clinical Psychiatry – Stockholm

Vanmorgen werd ik wakker om half acht en ik ben snel uit bed gekomen. Na mijn ontbijtje ben ik snel naar het congres gegaan. Om 9.00 begon de eerste parallelsessie.

Ik koos voor de workshop xe2x80x9cProtecting client and employee safety through embracing the collaborative recovery model in a Canadian mental health centre: a multidimensional contextxe2x80x9d. De workshop werd gegeven door Patricia Boucher, Debra Churchill, Janice Dusek en Sandra Chen (Canada). Het was erg interessant.

We begonnen met een voorstelrondje. Er waren voornamelijk verpleegkundigen, een psychiater, onderzoekers, een ombudsman (voor clienten) en ik.

Ontario Shores, Centre for Mental Health Sciences, en OSACH, Ontario Safety Association for Community and Healthcare hebben onderzoek gedaan naar xe2x80x9cworkplace violencexe2x80x9d en het blijkt dat dat van alle sectoren (incl. politiewerk) het meeste geweld naar werknemers, letsel en gerelateerd ziekteverzuim voorkomt in de psychiatrie. Er zijn verschillende vormen van geweldsincidenten, bijvoorbeeld geweld met criminele bedoelingen, of als reactie op triggers (irritatie), zoals bij dementie, als een onbewuste reactie op prikkels en (behoeften). Hulpverleners lopen het vaakst letsel op bij het toepassen van dwang. Het aantal geweldsincidenten neemt toe, zowel in de psychiatrie als in de maatschappij, en het is daarom nodig om aandacht te besteden aan preventie, want voorkomen is beter dan genezen.

Echter studies, onderzoeken en literatuur zijn vaak vooral interventie-gericht en focussen op het stabiliseren en verminderen van de impact van geweld, maar de focus zou moeten verschuiven naar veiligheidsgericht denken.

Het is bekend dat hulpverleners na een geweldsincident ook last kunnen hebben van angst en post traumatische stress, waardoor ze hun werk minder goed kunnen uitvoeren. Het is ook bekend dat een lagere zorgkwaliteit leidt tot een hoger risico op geweldsincidenten. Veiligheid voor hulpverleners en patixc3xabnten is dus van belang voor de zorgkwaliteit.

Het onderzoek naar xe2x80x9cworkplace violencexe2x80x9d kwam voort uit een serie incidenten, waarna de inspectie (ministry of Labour) op bezoek is geweest in de instelling. De inspectie vond dat er een plan opgesteld moest worden om geweldsincidenten in de toekomst te voorkomen. Het Ontario Shores, Centre for Mental Health Sciences kon dat niet alleen en vroeg de OSACH, Ontario Safety Association for Community and Healthcare om ondersteuning. Nu is het een speerpunt van de organisatie geworden om de beste te zijn op het gebied van veiligheid en geen dwang toe te passen (zero restraint). Er is geen extra budget voor deze kwaliteitsverbetering, maar het was de keus: of een boete, of investeren in innovatie. Het besef dat er iets moet veranderen wordt door de hele organisatie gedeeld, en zo werd het onderwerp dat men vroeger liever buiten beschouwing liet opeens bespreekbaar.

Er is een veiligheids comite opgericht, waarbij ook de patixc3xabntenraad betrokken is. De filosofie van de organisatie is veranderd. Hulpverleners xe2x80x98leverenxe2x80x99 geen herstel, ze gaan samen met de client zoeken naar een weg naar herstel. Het is een gezamenlijke reis, waarbij hoop en vertrouwen in herstel cruciaal zijn. Het is belangrijk om patixc3xabnten te zien als mensen, en ook de sterke kanten, veerkracht en persoonlijk potentieel te zien. Dit leidt tot het herontdekken van het hulpverlenerschap, waarbij het aanvullen van skills en expertise noodzakelijk zijn om de omslag van reactief handelen naar proactieve preventie te maken. Er worden nu veiligheidstrainingen gegeven waaraan alle hulpverleners (1 week) en ondersteuners (1 dag) deelnemen.

Het is belangrijk dat hulpverleners hun eigen handelen reflecteren, en zich bewust zijn waarom ze willen ze zorgen voor patixc3xabnten. Vaak zien hulpverleners incidenten wel aankomen, maar het blijkt dat ze nauwelijks op die signalen reageren, en wachten tot het misgaat, om dan fors in te grijpen, wat niet in het belang van de client is.

Herstel is alleen mogelijk als de client zelf betrokken is en (mee)werkt aan herstel, en dus ook (mee)werkt aan het zorgtraject. Dwang is dus eigenlijk niet langer een optie. De persoonlijke doelstellingen die een client heeft voor zijn/haar leven moeten zoveel mogelijk terug komen in de herstelgerichte zorg-plannen.

Vaak is er echter sprake van versnippering van de zorg, en zijn er verschillende hulpverleners van verschillende disciplines actief, met elk een eigen plan, en weten ze van elkaar niet waar ze mee bezig zijn – en vaak weet de client dat dan ook niet meer.

Een betere signalering en meer coherentie in de zorg kan georganiseerd worden vanuit de xe2x80x9cCollaborative Recovery Philosophyxe2x80x9d (gezamenlijke herstel filosofie). Hierbij wordt er een praktisch persoonlijk document aangemaakt, als een soort een gedeeld actieplan, waarin hulpverleners EN de client informatie kunnen zetten zoals signaleringsplannen, persoonlijke kalmeringswijzen, tips, doelstellingen, overtuigingen enz. Zo wordt er ingezet op een transparante samenwerking mbt de persoonlijke doelstellingen van de client en de zorgdoelen van de hulpverleners.

Na de koffiepauze ben ik naar een andere sessie gegaan xe2x80x9cTreatment of aggressive behaviourxe2x80x9d, waar Katie Bailey (UK) om 11.00 uur een lezing gaf over xe2x80x9cThe application of positive psychology to the management of violence within secure unitsxe2x80x9d.

Ze vertelde over de LMV-E methode (Life Minus Violence xe2x80″ Enhanced Group programme) met als slogan xe2x80x9cTo pull together is to avoid to be pulled apartxe2x80x9d.

LMV-E richt zich op het goede leven, en de sterke en gezonde kanten van een client en/of een groep.

Er zijn 8 verschillende LMV-E motivatie modules ontwikkeld rond verschillende themaxe2x80x99s, zoals bijvoorbeeld xe2x80x98de weg naar agressie en succesxe2x80x99. Daarbij worden keuzes en fases van gedrag als een soort van route gevisualiseerd met gedetailleerde stappen en aanwijzingen om weer op het goede pad te komen. LMV-E wordt toegepast in groepsverband, maar kan indien nodig ook individueel uitgewerkt worden. Men kan direct beginnen met de relevante modules, en het kan ook in de ambulante zorg toegepast worden. Het is een intensief hulpmiddel, waarmee men een paar uur actief bezig gaat, en de rest van de week kan oefenen. Hierdoor krijgt een client vaak meer grip op de situatie en het eigen gedrag, wat doorgaans leidt tot een reductie van fysieke agressie, maar vaak ook een toename in de verbale agressie oplevert (afschuiving neer een mildere vorm met meer zelfcontrole).

De tweede spreker bleek weer een theoretisch verhaal te hebben waarbij mensen gereduceerd worden tot statistieken. Daar hou ik niet van, en dus ik besloot om toch maar een andere lezing te gaan volgen.

Ik begaf me snel weer naar het tweede deel van de workshop van de Canadezen, waar we gingen discussixc3xabren over het uitgebreide concept een xe2x80x9cWorkplace Violence Clinical Assessment Tool for Mental Healthxe2x80x9d, dat ontwikkeld is door Ontario Shores en OSACH.

Dit instrument bevat een vragenlijst voor het management, en een voor hulpverleners, waarmee de xe2x80x98interne zorgcultuur mbt dwangxe2x80x99 onderzocht kan worden. Enkele themaxe2x80x99s zijn: Toont het management zich betrokken bij de cultuurverandering? Ja/Nee, hoe dan? Zijn hulpverleners op de hoogte van beleidsregels voor het verminderen van dwang? Ja/Nee, hoe dan? De vragenlijst zal hulpverleners en management aan het denken zetten, en bewustmaken van verwachtingen, normen en waarden.

Alle aanwezigen gaven constructieve feedback op de vragenlijst, het taalgebruik, de praktische uitwerking en functie/positionering. Het was zeker geen slechte tool, maar het kan nog beter.

Ik merkte op dat er ook om feedback van de clienten gevraagd zou moeten worden, en dat vond iedereen een erg goed idee. (Wel een beetje vreemd dat ze daar zelf niet opgekomen zijn, maar ze zullen dat nu wel gaan implementeren). Bij de afsluiting van de workshop werd ik door de Canadezen zelfs expliciet bedankt voor dat idee, en achter mij werd opgemerkt dat mijn invloed nu al tot Canada reikt. 🙂

In de lunchpauze ben ik gaan kijken bij de kunstexpositie van de World Psychiatry Association (WPA) op de begane grond. Er hingen mooie kunstwerken, gemaakt door clienten uit verschillende landen over de hele wereld. Het gaf wel een sfeer, maar het leek erop dat de kunstzinnige expressies de vertegenwoordiging van xe2x80x9chet clientenperspectiefxe2x80x9d moest voorstellen. Volgens mij is het beter om de volgende keer toch gewoon echte clienten uit te nodigen, en daarmee te praten (dat kan best). Het zien van emotionele tekeningen is niet genoeg om verbinding te maken. Eigenlijk is het een grandioze misser van de organisatie dat de clienten zo ondervertegenwoordigd waren. Behalve ikzelf was er nog 1 andere client: Jan-Olof Forsen uit Zweden (van ENUSP en Riksfxc3xb6rbundet fxc3xb6r Social och Mental Hxc3xa4lsa www.rsmh.se). Dat is veel te weinig: xe2x80x9cNothing about us, without usxe2x80x9d. Er zouden meer clienten uitgenodigd moeten worden om de kwaliteit van het congres te waarborgen.

Na de lunch ging ik naar een sessie met 3 sprekers: xe2x80x9cSpecific organizational interventions & consumer perspectivesxe2x80x9d in Hall B. De vermoeidheid begon me inmiddels wel te plagen, en het kostte me best wel moeite om geconcentreerd te blijven. (nu ook, maar ik wil het even afmaken)

Maria Knutzen (Norway) vertelde over de relatie tussen dwangtoepassingen en opnames, en het schijnt in grote lijnen zo te zijn dat als er dwang toegepast wordt, er vaker opnames zijn. En dat er bij veelvuldige opnames altijd sprake is van dwangtoepassing.

Maria Knutzen gaf zelf geen verklaring voor dit verschijnsel, want dat was nog niet onderzocht (evidence based), maar volgens mij komt het omdat dwang symptoombestrijding is, en clienten hun aard gaan verschuilen om vrijgelaten te worden, en willen ze niet meer geconfronteerd worden met hun problemen uit angst voor nieuwe dwangtoepassingen. Daardoor komt de onderliggende oorzaak van de problemen dus niet aan het licht, en is het eigenlijk dweilen met de kraan open.   

Janice Lebel (USA) gaf vervolgens een presentatie over xe2x80x9cthe bussiness case for preventing & reducing restraints and seclusion usexe2x80x9d. Ze opende met de stellingname dat geweld en dwang nauw samenhangen, en dat het eigenlijk niet duidelijk is wat er nu het eerste begonnen is (zoals de kip en het ei). Dat was goed om te horen.

Daarna gaf ze en helder kostenoverzicht, waaruit blijkt dat dwangtoepassing een dure aangelegenheid is, omdat er veel handelingen en veel personeel nodig zijn, er veel mogelijke schadeposten zijn (letsel, ziekteverzuim, sancties, schadeclaims) en het ook de opnameduur en behandelduur vergroot. De kosten van effectieve goede zorg daarentegen liggen veel lager. Door dwangreductie kan men de kosten van de zorg dus verlagen, waardoor er bovendien meer tevredenheid is bij zowel client als hulpverlener, minder medicatie nodig is, en de opnameduur wordt verkort.

Dwangtoepassing kost dus kostbare tijd van zowel de hulpverleners als de clienten, en tijd is geld.

Phillip Maude (Australia) heeft een onderzoek gedaan naar xe2x80x9cHow do we avoid consumer anger resulting in seclusion? What strategies do consumers identify as needed for a behavioural emergency?xe2x80x9d. Hij vertelde dat literatuurstudies altijd hetzelfde onderwerp onderzoeken (nl. Interventiegericht onderzoek: zoals bijvoorbeeld het effect van separaties bij een bepaalde diagnose). Het is veel interessanter om te kijken waarom clienten gewelddadig worden. Hij heeft hiervoor een focusgroep van patixc3xabnten bijeengeroepen, waarmee hij uitvoerig heeft gediscussieerd over het ontstaan van agressie en geweld. Er waren veel aspecten die van belang zijn, maar ze gingen eigenlijk allemaal over bejegening. Een paar opmerkingen van clienten: xe2x80x9cje wordt ontvangen als in een hotel, maar je wordt behandeld als in een gevangenisxe2x80x9d, en xe2x80x9cals ik een bord laat vallen in een restaurant dan helpt de ober me met opruimen, maar in de psychiatrie is dat heel andersxe2x80x9d. Clienten geven aan dat ze zich vaak onveilig voelen. Het personeel wisselt steeds, en elk teamlid heeft weer een andere interpretatie van de regels en daardoor weet je nooit waar je aan toe bent. Clienten zijn vaak op zoek naar geruststelling door de hulpverleners, dat ze veilig zijn en dat het goed komt. Verder is er veel verveling vanwege een gebrek aan activiteiten, waardoor men niet meer weet wat men moet doen. Clienten zitten dus grof gezegd te wachten in een ruimte met onbekende regels.  Als ze hulp en aandacht willen, dan weten ze dat het eerst fout moet gaan want anders is er geen tijd voor ze, en agressie kan dan een instrument zijn om die aandacht te krijgen. Als clienten onrustig zijn, dan helpt het om herinneringen aan goede momenten op te halen, en het is belangrijk om voorzichtig en tactvol te zijn (maar daarvoor moet de hulpverlener wel weten wat er speelt, en de client leren kennen). Veel clienten willen ook niet steeds opnieuw onderzocht worden met dezelfde standaardvragen bij een opname, maar willen juist wat meer diepgang (en gekend worden). Ze willen meer tijd en ruimte om aan bepaalde zorgaspecten te wennen, bijvoorbeeld als medicatie wordt aangeboden (niet meteen een spuit, maar liever eerst wennen aan het idee, en dan eventueel zelf toch de pillen nemen). Clienten willen weten waar ze aan toe zijn, wat voor hulp ze krijgen, en ook hoe ze die kunnen krijgen, zodat ze de aandacht niet meer met geweld hoeven af te dwingen. En comfortabelere, menswaardige voorzieningen, geen harde isoleercel. Ook willen ze de incidenten graag nabespreken, wat vaak niet gebeurt (wellicht vanwege stigma). Ze willen andere interventies dan dwang, zoals xe2x80x9ctalking downxe2x80x9d (kalmeren en positiveren). Het was een mooie duidelijke presentatie.

Na deze workshop was ik echt heel erg moe. Ik voelde me niet echt lekker meer, en daarom ben ik weggegaan, terug naar hotel. Normaal gesproken zou ik de laatste sessie afgemaakt hebben, maar nu was ik gewoon te moe en niet lekker. Ik zag dat vele anderen het congres ook verlieten. Het was ook een lange dag.

Terwijl ik over straat liep kwam ik spontaan Sander tegen (die mijn sms nog niet gelezen had). Dat was wel een mooi toeval. Toen gingen we samen naar het hotel terug.

In de vroege avond heb ik een beetje op internet gezeten, en samen met Sander wat tv gekeken.

Morgenavond, na afloop van het congres, ga ik mezelf lekker verwennen met een heerlijk concert van mijn favo band Muse. The Resistance-tour past mij helemaal! Ik heb er heel erg veel zin in. Vanmorgen ik mijn ticket voor Muse uitgeprint bij de congres-organisatie. Ik hoef er nu alleen nog maar naartoe te gaan. Ik heb er zoxe2x80x99n zin in!!

Voor zondag hebben we geen echte plannen, alleen uitslapen, misschien wat maffe videoxe2x80x99s maken of zo, en dan zorgen dat we op tijd bij het vliegveld zijn. Rond half 6 stijgen we op, en dan zijn we xe2x80x99s avonds weer te
rug in Eindhoven. Het is een heftige week, ik ga nu echt slapen.

Verslag 1 – Spreken op het European Congres on Violence in Clinical Psychiatry – Stockholm

Vandaag, donderdag 22 oktober 2009, heb ik een presentatie gehouden op het 6th European Congres on Violence in Clinical Psychiatry in Stockholm, Zweden. Het ging goed.

Ik ben vanmorgen om 7 uur opgestaan, en na mijn ontbijtje naar het station xc3x85rstaberg gelopen (10 minuten), vervolgens 10 minuten met de trein naar Stockholm Centraal, en toen nog een stukje lopen naar het City Conference Centre Folkets Hus. Bij de registratiebalie hoefde ik mijn naam niet eens te zeggen, want ik werd al meteen herkend door de Nederlandse medewerkers. Ook andere bezoekers en sprekers herkenden me nog van het 5e congres on Violence in Clinical Psychiatry, in 2007 bij de Meervaart in Amsterdam, of in het algemeen.

Er waren ook behoorlijk wat mensen uit Nederland, die ik ken via mijn acties, zoals Gerben Broekmaat, Heidi de Kam, Erik Kuijpers, Frans Fluttert, Martin Roeten en nog vele anderen. Het lijkt dus een vaste groep die de kar trekt.

Om 10 uur, na de koffie, begon het programma met de opening door Tom Palmstierna, Henk Nijman en Ian Needham. Het schijnt dat het congres nu voor de 3e keer in Zweden wordt gehouden, en dat het initiatief de allereerste keer ook in Zweden is genomen. Op dit moment zijn er meer presentaties dan het oorspronkelijke aantal deelnemers. Dat geeft dus aan dat de beweging groeit.

Het probleem van geweld en psychosociale problemen is ouder dan de psychiatrie zelf (en die is ca 200 jaar oud). De laatste jaren is geweld in de psychiatrie weer een actueel onderzoeksgebied en de focus verschuift van het identificeren van xe2x80x9cgevaarlijke patixc3xabntenxe2x80x9d naar het onderzoeken van omgevingsfactoren en interactie (triggers) die agressie oproepen. Het is belangrijk te beseffen waarom en met welk doel er onderzoek gedaan wordt, want wetenschap is een machtig middel en er zijn vele voorbeelden van onethisch gebruik van kennis. De huidige kennisontwikkeling moet passen binnen de doelstelling om goede zorg te leveren aan de patient, en tegelijk ook veiligheid bieden voor de hulpverleners. Dit is dan ook het kader voor het congres.

De 1e plenaire spreker Anna Bjxc3xb6rkdahl (Zweden) had een erg interessant, inspirerend en verwarmend verhaal. Ze belichtte vooral de ethische vragen rond dwangtoepassing, zoals de spanning tussen enerzijds de zorg voor het welzijn en de wensen van de client, en anderzijds ook de taak om te zorgen voor veiligheid en orde.

Ik was werkelijk geroerd toen ze zich afvroeg wie er nou eigenlijk een agressieprobleem had (de patient of het personeel). Dat illustreerde ze met een realistisch voorbeeld van een hulpverlener die een limiet stelt aan bepaald gedrag (xe2x80x9cdit gedrag tolereren wij nietxe2x80x9d) en een hulpverlener die gexc3xafnteresseerd is waarom iemand toch steeds agressief wordt (xe2x80x9choe komt het en hoe kan agressie voorkomen worden?xe2x80x9d).

Ze vertelde over het xe2x80x9cBergen Modelxe2x80x9d waarbij rollenspellen gebruikt worden om beter om te leren gaan met emotionele en spanningsvolle situaties, maar ze vroeg zich ook af of rollenspellen niet leidden tot meer stereotype beeldvorming.

Ze benadrukte dat positieve verwachtingen bijdragen aan een positieve afloop, en dat er dus vertrouwen moet zijn in een goede geweldloze afloop van conflicthantering.

Het pleiten voor alternatieve agressiehantering wordt vaak afgedaan als naxc3xafef of moeilijk, maar in de praktijk is het ook vaak een kwestie van geluk bij de eerste poging. Als een eerste poging goed verloopt heeft dat een grote positieve impact en wordt met trots en enthousiast, maar als een eerste poging niet lukt is het demotiverend (terwijl het eerste succes vaak samenhangt met een bepaalde mate van geluk).

De tweede presentatie, keynote 2, van Afshin Meymandi (USA) was een beetje tegenstrijdig voor mijn gevoel. De titel was xe2x80x9csoothing while secludingxe2x80x9d (geruststellen tijdens separatie). De doelstelling van dit project was het leveren van traumavrije zorg (geen hertraumatizering) en het implementeren van herstelgericht werken (model of recovery). Patienten geven aan dat ze zich het best voelen in een huiselijke omgeving (comfort, veiligheid, privacy enz.), en een separeercel wordt meestal ervaren als straf.

Het is bekend dat de biochemische werking van het menselijke brein gebaseerd is op associaties (bijvoorbeeld bij een afbeelding van de zee associeert men ook een zoute geur en het geluid van golven en vaak ook rust). Het is biologische gezien dus belangrijk om de zintuigen positief te prikkelen en te ondersteunen om een kalmerende ervaring op te wekken. Op basis van die kennis is er een alternatieve separeer ingericht die xe2x80x9cRetreatxe2x80x9d genoemd wordt, waar aangename positieve prikkels zijn, zoals muziek, aroma, licht en muurschilderingen (van natuur enz.). Deze ruimte wordt echter zowel vrijwillig als onvrijwillig gebruikt, en verschilt daarom wel van de xe2x80x9cComfortroomxe2x80x9d zoals we die in Nederland kennen waarbij de deur niet op slot kan. Clienten krijgen door de aankleding van de Retreat het gevoel dat ze het waard zijn dat er moeite voor ze gedaan wordt en dat is een grote vooruitgang ten opzichte van de klassieke separeercel.

Toch voelt het niet helemaal goed om te pleiten voor een xe2x80x9cgouden celxe2x80x9d en het stoorde mij dat de Retreat uitgerust was met een observatie-wand met spiegelglas, waardoor de client niet kan zien of hij/zij wordt bekeken, en er ook geen visueel contact mogelijk is (contact werkt 2 kanten op). Toen ik hiernaar vroeg werd uitgelegd dat het nog niet gelukt was om alle bouwvoorschriften aan te passen aan de nieuwe zorg-inzichten, en dat men op dat vlak concessies had moeten doen.

Keynote 3 van Richard Whittington (Liverpool, UK) ging over een breed systematisch onderzoek naar verschillende psychologische benaderingen bij de behandeling van agressie en geweld. Het was een nogal statistisch verhaal met allemaal kernwaarden en kanttekeningen van het onderzoek. Er waren alleen voorlopige resultaten, want het was erg moeilijk om bijvoorbeeld de diversheid aan literatuur te homogeniseren. Voor mij was dit verhaal net wat te theoretisch, en ik vond het moeilijk te volgen.

De 4e presentatie was van Christoph Abderhalden (Switzerland) en ging over Risico-checklists en voorspelbaarheid van agressie en geweld. Dat was wel erg interessant. Er zijn verschillende risico-checklists, en de ene is uitgebreider dan de andere. Veel checklists focussen enkel op de xe2x80x9cgevaarlijkheidxe2x80x9d van de client, terwijl de focus zou moeten liggen op mogelijk gevaarlijke situaties. Het is immers bekend dat omgeving en bejegening ook factoren zijn die van invloed zijn op het ontstaan van mogelijk risicovol gedrag. De risico-modellen zouden dus ook de factoren uit de omgeving, de instelling en de interactie (bejegening) mee moeten nemen. Het gebruik van checklists biedt geen zekerheid in het wel/niet voorkomen van agressie, maar het helpt wel om het terug te dringen (gemeten met SOAS-R), vooral omdat er meer bewustzijn, communicatie en discussie ontstaat. Het is de vraag hoever preventie kan gaan. Bij de hoogste risicogroepen ziet men vaak zware maatregelen. Er is te weinig onderzoek over preventie, besluitvorming mbt dwang, en de effectiviteit van discrete interventies (zonder dwang).

Tijdens de 5e plenaire presentatie, de laatste voor de pauze zat ik al met klamme handen in de zaal. Mary Johnson (USA) vertelde over de zorgethiek en de normen en waarden waartussen een hulpverlener moet balanceren. Verschillende tegenstrijdige principes maken het moeilijk om een keuze te maken mbt een interventie. Auth
entieke zorg gaat over betrokkenheid. De vraag wanneer dwang rechtvaardig is levert spanning op tussen zorg en controle. Humanistische principes, zoals vrijheid en autonomie wringen met controle, bescherming en het voorkomen van leed (soms ook het groepsbelang). Het feit dat elke persoon uniek is conflicteert op zich sowieso met de aard van de klinische psychiatrie.

Er is een verschil tussen persoonsgerichte zorg, patixc3xabntgerichte zorg en relatiegerichte zorg. In alle gevallen is dwang tegenstrijdig. Bij relatiegerichte zorg worden de belangen van alle betrokkenen meegenomen, en is het doel dat iedereen zich veilig en goed op zijn plaats voelt. De focus van interventies moet verschuiven naar preventie, respect, zorg voor elkaar, het begrijpen van gedrag en behoeften en krachten in plaats van tekortkomingen.   

In de pauze kwam Sander met een fotocamera voor een xe2x80x9cvrijwillige opnamexe2x80x9d van mijn workshop. Hij mocht als speciale bezoeker naar binnen voor de duur van mijn presentatie. Ik was behoorlijk zenuwachtig en heb niet veel gegeten van de lunch.

Om 14.15 uur begonnen de parallelsessies (workshops in meerdere zalen). Mijn workshop stond als eerste op het programma, en ik mocht in Hal A (de grootste zaal) samen met 2 andere sprekers anderhalf uur volmaken. Het eerste halfuur was voor mij. Het ging wel goed.

De voorzitter van onze sessie, Bart Thomas (Belgie) was erg positief over mijn aanwezigheid als vertegenwoordiger van het clientenperspectief, en hij kondigde me aan als een xe2x80x9czeer speciale sprekerxe2x80x9d. (Ik heb hem later nog gevraagd waarom er geen client zit in het scientific committee, want xe2x80x9cnothing about us, without usxe2x80x9d. Hij zei dat hij daar wel voor wilde pleiten)

Ik vertelde mijn verhaal, zonder een powerpoint-presentatie, maar gewoon mijn persoonlijke verhaal als mens. Ik vertelde dat dwang alles erger maakte, en dat ik de verpleging niet meer vertrouwde, omdat ze me niet menswaardig behandelden. Ik vertelde dat ik niks met de verpleging te maken wou hebben, en me verzette tegen alles wat zij deden. Ik verzette me ook tegen de medicijnen, en tegen het effect van de medicijnen. Ik had geen hoop meer dat ik ooit nog een normaal leven zou hebben, en ik zag echt geen uitweg meer. Omdat ze mij niet geloofden toen ik mijn Achillespees had afgescheurd werd die afdeling opgeheven en werd ik overgeplaatst naar een andere kliniek: een KIB (Kliniek voor Intensieve Behandeling). Daar waren de hulpverleners menselijk, en ze hadden tijd voor me, ik werd niet langer zwaar gestraft omdat ik problemen had, maar ik kreeg wat ruimte om mezelf te kunnen zijn. Ik zag de verpleging niet meer als de boeman, maar ik kreeg beetje bij beetje wat meer vertrouwen in de goede bedoelingen van de verpleging. Zaken werden bespreekbaar, omdat ik het gevoel had dat de verpleging eerlijk was tegenover mij, en ik voelde me weer mens worden. Toen zag ik ook weer een kans om verder te leven, en kwam ik toe aan mijn herstel. Ik heb ook verteld dat het roken van marihuana mij geholpen had, en dat ik me daardoor prettiger voelde, waardoor mijn depressieve gedachten en zelfmoordpogingen verdwenen als sneeuw voor de zon. Dat effect hadden de medicijnen nooit gehad, omdat ik me daardoor vergiftigd voelde, en me daardoor nog rotter voelde. Welzijn is geen medische aangelegenheid, welzijn is persoonlijk. Stoffen kunnen wel een positieve invloed hebben op het gemoed, maar dat kan alleen als de patient de verandering in zijn/haar lijf wenselijk acht en zich daaraan over durft te geven, anders is het een ernstige inbreuk op de persoon. Mijn verhaal kwam over aan de reacties te merken. Er waren een paar vragen over hoe het dan anders had gemoeten.

Bart Thomas bedankte mij voor het delen van mijn persoonlijke levensverhaal. Hij zei xe2x80x9chet was geen presentatie, het was een book of lifexe2x80x9d. In eerste instantie werd ik daar wat onzeker van, omdat ik dacht dat ik me niet aan de richtlijnen had gehouden of zo, maar het bleek een oprecht compliment te zijn. Daar was ik wel blij om.

Ik heb veel complimenten gehad over mijn presentatie. Mensen vonden het een goed verhaal, moedig dat ik het vertelde, belangrijk dat het clientenperspectief vertegenwoordigd werd, en ook mijn haar viel weer eens in de smaak. Ik voelde me goed en voldaan.

Na mij kwam Lars Kjellin (Sweden) met een nogal statistische presentatie over de effectiviteit van dwang, die na veel (onvolledig) onderzoek dus niet bewezen is.

Daarna was Gunnel Svedberg (Sweden) die vertelde over de toepassing van fysieke dwangmaatregelen in Zweden, en het ontstaan van de xe2x80x9cZweedse bandxe2x80x9d (die overal zo genoemd wordt, behalve in Zweden).

Sander heeft mijn presentatie dus gefilmd. Helaas heeft hij alle voorgaande filmpjes moeten wissen (oa van het skaten) omdat de geheugenkaart vol was en we toch graag de workshop volledig op video wilden hebben. Ik heb net wel 20x geprobeerd om de video op mijn laptop te laden, maar iets wil er niet goed gaan. Ik heb wel de korte video met een paar vragen uit de zaal, maar de hoofdvideo van mijn presentatie van ca 15-20 minuten wordt niet geopend. Ik hoop dat dat nog wel gaat lukken.

Na de korte pauze ben ik naar de tweede parallelsessie geweest, maar ik was eigenlijk te moe om er echt veel van op te steken. Het ging vooral over verschillende checklists en de voorspelbaarheid van gevaarlijk gedrag.

Na het congres ben ik teruggegaan naar het hotel waar Sander op mij wachtte, en we zijn samen weer in het Brunnby restaurant gaan eten. Ik ben niet meer naar de speciale welkomsreceptie gegaan in de City Hall waar de burgemeester van Stockholm (the Lord Mayor of Stockholm Mr. Bo Bladholm) ons als deelnemers van het congres welkom zou heten. Ik vond het wel mooi geweest. Ik heb genoeg gedaan vandaag.

Gisteren was Sizzla erg gaaf. Ik heb heerlijk gedanst en me helemaal kunnen ontladen. Sander, die nog nooit naar een reggae-concert was geweest, zei: xe2x80x9cik wist niet dat reggae zo vet kon zijnxe2x80x9d. Dat vond ik echt leuk om te horen.

Ik ben nu echt hartstikke moe, maar ik wilde dit nog wel even allemaal uitschrijven. Het is nu half drie in de nacht. Nu kan ik eindelijk gaan slapen. Morgen weer vroeg op voor de tweede dag van het congres.

Naar Stockholm voor 6th European Conference on Violence in Clinical Psychiatry

Morgen, maandag 19 oktober 2009, ga ik naar Stockholm – Zweden samen met Sander, een goede vriend van me. Ik ben namelijk spreker op het 6th European Conference on Violence in Clinical Psychiatry (http://www.oudconsultancy.nl/stockholm/ecvcp/Invitation.html)

Op donderdag 22 oktober 2009 zal ik in Stockholm een presentatie/workshop verzorgen over dwangmedicatie en zelfmedicatie, onder de noemer xe2x80x9cPsychiatry in the age of neuroscience: the impact on clinical practice and lives of patientsxe2x80x9d

Zie het volledige artikel op http://www.springerlink.com/content/x801v44w4555h564/ 

Dit artikel is door een wetenschappelijk comite geselecteerd voor het programma van de 6th European Conference on Violence in Clinical Psychiatry. Ik zal het clientenperspectief uitdragen te midden van vele zorgprofessionals.

Ik ben erg trots. Mijn reis en mijn hotel worden betaald, en de entree van het congres ook. Ook ga ik na afloop van het congres, op 24 oktober, naar een concert van mijn favoriete band Muse in Stockholm (als het kaartje dat via internet besteld is op tijd binnen is). Spannend allemaal.

Ik heb er echt zin in!

Mijn reis is te volgen via mijn reisweb-log: www.punkertje.waarbenjij.nu 

Aanmelden Johannes van Duurenprijs

Het is weer tijd voor aanmeldingen voor de Johannes van Duurenprijs.

De Johannes van Duurenprijs is een jaarlijkse prijs voor verpleegkundige innovatie in het verminderen van dwang in de GGz.
Het is mogelijk kandidaten voor te dragen tot en met 15 november 2009.
Uitreiking van de prijs vind plaats op 17 december 2009 tijdens het symposium ‘Intensive care in de geestelijke gezondheidszorg’.

Ik ben zelf jurylid voor de Johannes van Duurenprijs vanuit clientenperspectief.

Ga voor meer informatie over de Johannes van Duurenprijs naar: http://www.johannesvanduurenprijs.nl/

Of klik hier voor het aanmeldingsformulier:

                     Aanmeldingsformulier Johannes van Duurenprijs 2009

Beeld20johannes20richters20frontaal

Overige activiteiten in het najaar 2009

Behalve de demonstratie tegen het wetsvoorstel Verplichte Zorg van afgelopen 10 oktober in Eindhoven, zijn er ook nog andere belangrijke ontwikkelingen.

Ik ben uitgenodigd via de Erasmus Universiteit (via DRIFT: Dutch Research Institute for Transitions), om op 3 november in Utrecht mee te doen in een multidisciplinaire discussiegroep van xe2x80x98veranderaarsxe2x80x99 om een xe2x80x98transitie in de langdurige zorgxe2x80x99 uit te werken in een visiedocument met een praktische uitwerking voor het Ministerie van VWS. Enkele centrale themaxe2x80x99s die genoemd worden zijn zelfredzaamheid, eigen kracht en eigen regie, en men spreekt over een radicaal andere kijk op onze zorg. De uitnodiging is dus veelbelovend en inspirerend.

Ook stond mijn verslag van mijn gesprek met minister Klink in Tijdschrift Deviant nr. 62 (september 2009, pagina 36-37).  www.tijdschriftdeviant.nl is de website van Deviant – tijdschrift tussen psychiatrie en maatschappij.

Het verslag van mijn gesprek met minister Klink van VWS is te vinden op http://tekeertegendeisoleer.web-log.nl/tekeertegendeisoleer/2009/07/persoonlijk-ges.html 

En in het oktobernummer van Zorg en Zeggenschap (tijdschrift LOC voor clixc3xabntenraden van zorg en welzijn, www.loc.nl ) stond op pagina 22 t/m 24 een uitgebreid interview met mij. Het staat niet op internet. Het tijdschrift Zorg en Zeggenscghap is te bestellen via http://www.loc.nl/service-producten/tijdschrift-zorg-zeggenschap