Aanstaande zondag Zembla op Nederland 2

Ik werd vandaag getipt door de makers van Zembla.

Aanstaande zondag om 21.45 uur is er op Nederland 2 een uitzending van Zembla, over het terugdringen van separaties in de kinderpsychiatrie.

Zembla filmde 3 maanden op een kinderpsychiatrisch ziekenhuis Accare in Rolde, en brengt de situatie van 3 kinderen in beeld. Voor het terugdringen van isoleercelgebruik is het nodig om soms wat meer risicoxe2x80x99s te nemen dan vroeger gebruikelijk was. Het belooft een zeer interessante uitzending te worden.

Lees meer op de site van Zembla:

http://zembla.vara.nl/Afleveringen.1973.0.html?&tx_ttnews[tt_news]=16707&tx_ttnews[backPid]=1974&cHash=1044d4a5be 

Advertenties

Persbericht – demonstratie tegen dwang in de GGZ op 10 oktober 2009 in Eindhoven

Persbericht – demonstratie tegen dwang in de GGZ op 10 oktober 2009 in Eindhoven

Datum: 16 september 2009 – door: Jolijn Santegoeds, Actiegroep Tekeer tegen de isoleer!

Protest tegen dwang in de GGZ

xe2x80x98Verplichte zorgxe2x80x99 is schending van mensenrechten

Op zaterdagmiddag 10 oktober 2009, de werelddag van de geestelijke gezondheid, wordt er tussen 14.00 en 16.00 uur in het centrum van Eindhoven gedemonstreerd tegen dwangtoepassing in de GGZ en tegen het nieuwe wetsvoorstel Verplichte Zorg. De protestactie begint en eindigt op het Lichtplein te Eindhoven en wordt georganiseerd door Actiegroep Tekeer tegen de isoleer!, onderdeel van Stichting Mind Rights. (zie voor meer informatie www.mindrights.nl)

Dwang is geen oplossing voor psychische problemen

Jolijn Santegoeds, woordvoerder van Actiegroep Tekeer tegen de isoleer! zegt: xe2x80x9cDwangtoepassing in de psychiatrie, zoals isoleercelgebruik, dwangmedicatie en gedwongen opname is voor clienten vaak een ingrijpende en traumatische gebeurtenis en werkt daarom averechts op het geestelijk welzijn van de client. In de zorg zou er juist aandacht moeten zijn voor het welzijn van de client. Er moet voor de client een verschil zijn tussen straf en zorgxe2x80x9d. De GGZ-sector probeert inmiddels al enige jaren om via landelijke projecten Dwang en Drang de onvrijwillige interventies te verminderen en te voorkomen. Voor het terugdringen en afschaffen van isoleercellen en andere dwangtoepassingen in de GGZ wil Actiegroep Tekeer tegen de isoleer! echter veel ambitieuzere doelen en innovatiegericht beleid zien van de overheid.

Wetsvoorstel xe2x80x98Verplichte Zorgxe2x80x99 gaat niet over zorg

In het nieuwe wetsvoorstel Verplichte Zorg wordt door de overheid voorgesteld om de mogelijkheden voor dwang te verruimen, en zou bijv. ambulante dwangmedicatie ook mogelijk worden. Actiegroep Tekeer tegen de isoleer! vindt dat onaanvaardbaar. Santegoeds: xe2x80x9cDe zogenaamde heilzame werking van dwang is achterhaald. De client verliest door ambulante dwangmedicatie niet alleen zijn zelfbeschikking en persoonlijke onschendbaarheid, maar ook het gevoel van veiligheid in zijn eigen omgeving. Dat heeft verstrekkende gevolgen voor het welzijn van de client. We willen niet meer dwang, maar we willen de strijd tussen hulpverleners en clienten nou juist voorgoed proberen op te lossen, door een inhaalslag in de kwaliteit van zorg te stimuleren. We willen dat de overheid daarvoor ruimte schept, maar het wetsvoorstel Verplichte Zorg doet vooral afbreuk aan de inspanningen van de projecten Dwang en Drang. Het wetsvoorstel gaat nog steeds vooral over het beheersen van gevaar, maar biedt weinig houvast voor het bieden van echte zorg.xe2x80x9d

Nieuwe waarden

Onlangs is het internationale recht aangescherpt en is er een nieuw VN-verdrag inzake de rechten van personen met beperkingen (Convention on the Rights of Persons with Disabilities, CRPD). Daarin staat dat alle patixc3xabnten recht hebben op keuzevrijheid en zelfbeschikking. De VN stelt dat psychosociale problemen an sich geen grond mogen zijn voor vrijheidsbeneming en verwerpt daarmee de rechtvaardiging van gedwongen interventies op basis van xe2x80x98het causale verband tussen een psychische stoornis en een kans op gevaarxe2x80x99 (gevaarscriterium) dat tot op heden de grondslag vormde voor gedwongen behandeling. Inmiddels erkent de VN dat clienten recht hebben op de regie over hun eigen leven, en stelt de VN dat vrijheidsbeneming enkel legaal is op basis van strafrecht, op gelijkwaardige voet met andere burgers. Het organiseren van maatregelen waardoor clienten ingeperkt worden in hun vrijheid, op een andere grond dan strafrecht (bijv. vanwege het hebben van een psychisch probleem) is discriminatie, en kan zelfs onder marteling geschaard worden.

Nederland heeft dit nieuwste VN-verdrag ondertekend op 30 maart 2007 en dient zich dus ook te houden aan de rechten voor GGZ-clienten. Het wetsvoorstel Verplichte GGZ is in strijd met de mensenrechten en daarom onuitvoerbaar.

Alternatief model 

De VN hanteert de term xe2x80x98Supported Decision Makingxe2x80x99 (ondersteunde besluitvorming) voor de uitvoering van zelfbeschikking in de zorg. Dat houdt in dat de client ondersteund wordt bij het uitdrukken en realiseren van zijn/haar eigen wensen om zo tot een optimale persoonlijke levensvervulling te komen, zonder dat dat problemen geeft in de samenleving. 

Actiegroep Tekeer tegen de isoleer! heeft een dialoogprocedure opgesteld voor crisissituaties op het gebied van geestelijke gezondheidszorg, onder de naam: Eindhovens Model voor Supported Decision Making. Het Eindhovens Model is gexc3xafnspireerd door de EigenKrachtConferentie (zie ook www.eigen-kracht.nl) en gaat ervan uit dat een psychosociale crisis een gezamenlijk probleem is van de client en zijn/haar omgeving. Er moet gezamenlijk in een gelijkwaardige dialoog een vrijwillige oplossing worden gevonden. In de dialoogprocedure van het Eindhovense Model wordt de omgeving van de client actief betrokken om mogelijkheden voor gewenste ondersteuning voor zowel client als de omgeving af te tasten, en er wordt vooral ingezet op wederzijdse bemiddeling, ondersteuning en de preventie van dwang. Ook kan er via het Eindhovense Model urgentie voor vrijwillige zorg op maat (zoals Bed op recept) worden toegekend om een wachttijd, crisis en/of dwang te voorkomen in plaats van het enkel beheersen van uiteindelijke crisissituaties, zoals de BOPZ en het wetsvoorstel Verplichte Zorg beogen. Zorg is geen beheersing, maar ondersteuning. De procedure van het Eindhovens Model kan het wetsvoorstel Verplichte Zorg vervangen.

Protest actie

Actiegroep Tekeer tegen de isoleer! organiseert op zaterdagmiddag 10 oktober 2009 een protestdemonstratie tegen dwangtoepassing in de GGZ en tegen het wetsvoorstel Verplichte Zorg en roept sympathisanten op om mee te demonstreren in Eindhoven. Meer informatie is te vinden op de website www.mindrights.nl 

Verslag werkconferentie Intensive Care in de psychiatrie

Gisteren, donderdag 10 september 2009, was er in Utrecht in zalencentrum De Driehoek een werkconferentie over Intensive Care in de psychiatrie. De werkconferentie was georganiseerd door GGZ Nederland en er waren vooral veel verpleegkundigen en psychiaters, en een handjevol clienten en familieleden.

Aanleiding voor deze conferentie was de opmerking van Cecile aan de Stegge op het congres van GGZ Nederland over Dwang- en Drang-projecten, op11 december 2008. Cecile zei toen:  Als er Intensive Care in de psychiatrie geleverd moet worden, dan moet dat ook betaald gaan worden, en dus zou er een DBC (Diagnose-Behandel-Combinatie) ontwikkeld moeten worden voor Intensive Care in de psychiatrie.

De werkconferentie over Intensieve Zorg in de psychiatrie was dan ook voornamelijk gericht op het aftasten van de definitie van Intensive Care in de psychiatrie, en het benoemen van specifieke vaardigheden en competenties die hulpverleners zouden moeten hebben om Intensieve Psychiatrische Zorg te kunnen leveren.

Intensieve Ambulante Zorg

Remmers van Veldhuizen (directeur innovatie GGZ NHN) is vooral bekend van zijn activiteiten voor het invoeren van ACT en FACT teams (ofwel: psychiatrische thuiszorg).

Remmers van Veldhuizen merkte op dat de behoefte aan Intensieve Zorg vooral voortkomt uit de wens om dwang af te schaffen en had een zeer duidelijk pleidooi voor het intensiveren van ambulante zorg:

Separeren is een systeemziekte ; veroorzaakt door een tekort aan specialisatie, en uitgegroeid tot een cultuurprobleem mbt bejegening van clienten. Daarom is Intensieve Zorg ook veel meer dan het stapelen van alternatieven, maar moet de zorgcultuur in brede zin veranderen. Het bieden van intensieve begeleiding in de maatschappij blijkt een zeer kansrijke aanpak om dwang terug te dringen en de kwaliteit van zorg te verbeteren.

Zonder opname hebben clienten immers de minste kans op separatie. En bovendien blijkt dat intensieve ambulante (thuis)zorg vaak effectiever is en minder belastend voor de client, omdat de client dan niet ontworteld wordt, maar in zijn/haar eigen omgeving kan blijven, en daardoor dichterbij zijn/haar eigen dromen kan blijven.

Door zorg en behandeling te integreren in sociaal-maatschappelijke ondersteuning wordt ook vroegsignalering en preventie beter mogelijk, waardoor opnames vaker voorkomen kunnen worden. En door een nauwe samenwerking tussen ambulante zorg en de GGZ (zoals: Bed op recept) kan men het zorgaanbod beter laten aansluiten op de behoeften van de client, en neemt doorgaans de zorgzwaarte af (zowel voor de client als voor de zorgsector).

Er zijn al verschillende teams en methodieken voor het bieden van opname-vervangende intensieve hulp aan huis, zoals de Psychiatrische Crisiszorg Thuis (PCT) voor acute crisissituaties,  en voor langdurige problemen is er (Function) Assertive Community Treatment ((F)ACT).

Remmers van Veldhuizen pleitte ervoor om deze teams landelijk in te voeren, want het afschaffen van dwang en drang, en bieden van werkelijke zorgkwaliteit kan niet zonder ambulante zorg te intensiveren. Daar ben ik het helemaal mee eens.

Intensieve Zorg in psychiatrische instellingen

Justine Theunissen (beleidsadviseur separeervrij behandelen, de Braamberg Arnhem) vertelde vervolgens over intensieve zorg binnen psychiatrische instellingen.

Separeren is niet enkel een verpleegkundig probleem dat met een beetje extra geld voor personeel opgelost kan worden, maar vraagt om een brede multidisciplinaire aanpak.

Justine ziet Intensive Care in de psychiatrie liever niet als een aparte unit waar de moeilijkste patixc3xabnten naartoe worden gestuurd, en waar dan bijv. comfort-rooms zijn ipv separeercellen. Justine beschouwd intensieve zorg als iets dat breder moet worden gezien: als het verbeteren van de kwaliteit van zorg van opname tot ontslag.

Het is inmiddels algemeen bekend dat succesfactoren voor het terugdringen van separatie (ofwel intensieve zorg) liggen in het beter vormgeven van o.a. transmurale zorg (aansluiting met ambulante zorg), het betrekken van familie (bezoekmogelijkheden), uitwisselen van kennis (van familie, maar ook meer specialisatie in opleiding) en betere samenwerking in het zorgaanbod zelf (multidisciplinaire begeleiding voor de client).

Intensivering van de Zorg in de psychiatrie is volgens Justine Theunissen iets dat sowieso in het algemeen nodig is om goede zorg te kunnen geven, en Justine pleitte daarom voor het maken van multidisciplinaire richtlijnen, zodat hulpverleners meer houvast en draagvlak krijgen mbt het bieden van intensieve zorg.

DBC ontwikkeling

Daarna volgde er een theoretische presentatie over de ontwikkelingsroute van DBCxe2x80x99s door Itske Lindhout (GGZ-DBC Onderhoudsorgaan) en Peter Niesink (directeur NVvP). Zij legden uit dat Diagnose-Behandel-Combinaties worden uitgewerkt door de specifieke Intensieve-Zorg-handelingen in kaart te brengen, en dan de kosten door te berekenen, zodat er prijsafspraken gemaakt kunnen worden tussen verzekeraars en zorgaanbieders.

Er zouden definities van Intensieve Zorg en veldnormen ontwikkeld moeten worden, waarin de zorgzwaarte en bijv. personeelskosten zijn doorberekend. De DBC voor Intensieve Zorg zou op basis van beschikbaarheid moeten worden berekend (net als de crisisdienst), en kan niet op prestaties worden afgerekend. Er kan een stuurgroep komen om deze kaders voor Intensieve Zorg te definieren.

Discussie in de zaal : welke doelgroep voor Intensieve zorg?

Na deze eerste voordrachten werd al duidelijk dat Intensive Care in de psychiatrie nog niet gedefinieerd is, en er ontstond wat discussie over de doelgroep en de organisatie van Intensive Care in de psychiatrie.

Sommige aanwezigen zagen Intensieve zorg als een gespecialiseerde afdeling die bedoeld is voor de moeilijkste patixc3xabnten, en waar kennis en kunde aanwezig is om extreme crisissen te hanteren die men op een reguliere afdeling niet aankan. (bijv. voor mensen die langdurig gesepareerd zijn).

Ik heb zelf wel problemen met het opzetten van een volgende Zware Afdeling voor Moeilijke Patienten. Psychosociale problemen liggen in de interactie tussen de persoon en de omgeving, en bestrijken een gezamenlijke impasse ofwel een xe2x80x98gezamenlijke moeilijke fasexe2x80x99 waarin (wederzijdse) angst, wantrouwen, onmacht, paniek enz. vaak een grote rol spelen. Volgens mij gaat Intensieve Zorg in de psychiatrie dus om het bieden van zorg aan mensen die in zoxe2x80x99n impasse terecht zijn gekomen. Dat is dus niet enkel de client, maar ook zijn/haar omgeving, familie, hulpverleners enz. Ik vond het erg pijnlijk om te horen dat men psychosociale problem
en nog steeds erg vaak volledig bij de client neerlegt.

Uit mijn eigen ervaringen weet ik dat mijn zelfbeschadigende gedrag vroeger ook in grote mate een reactie was op dwangtoepassing, maar de hulpverleners hebben nooit erkend dat zij een aandeel hadden in mijn gemoedstoestand en gedrag. De hulpverleners noemden mij xe2x80x9cextreem ziekxe2x80x9d en onbehandelbaar, en waren overtuigd van hun eigen gelijk bij de dwangbehandeling. Echter ik ben er tot op heden van overtuigd dat het handelen van de hulpverleners mij bracht tot mijn wanhoopsdaden. We zaten in een impasse die met wederzijdse inspanningen opgelost had moeten worden, maar dat is destijds niet gebeurd, en mijn gedrag werd gezien als Mijn Probleem. Het is belangrijk dat men in gaat zien dat een client niet de enige eigenaar van het probleem is, maar dat psychosociale problemen wortelen in de omgang met elkaar. 

Er waren ook behoorlijk wat aanwezigen in de zaal die Intensieve Zorg zagen als een opschaling van de reguliere zorg, die zonodig aangesproken kan worden, bijvoorbeeld middels PCT, ACT/FACT of interne crisis-consultatieteams in de psychiatrie. Het is alleen wel wat lastiger om dat in een DBC te formuleren, want wat zijn dan de speciale kenmerken die een hulpverlener bij Intensieve Zorg inzet, en wat zijn de verschillen met reguliere zorg?

Zo werd er gezegd: Intensieve zorg is 24-uurs deskundige begeleiding, met voldoende bekwaam personeel op de afdeling en ook xe2x80x98s nachts een psychiater. Of: hulpverleners met minder dan 2 jaar ervaring zijn eigenlijk nog niet toe aan het bieden van Intensieve Zorg.

Of: Intensieve zorg is het beter en effectiever samenwerken tussen verschillende schakels in de hulpverlening (transmuraal, multidisciplinair).

Er zijn veel concrete ideeen geopperd, die bouwstenen vormen voor de visie van Intensieve Zorg. Echter de discussie is nog niet klaar, en er is nog veel onduidelijk.

Clienten en familieperspectief

Na de pauze kwam het clienten en familie-perspectief aan bod, en ook hierbij lag het accent weer op Kwaliteit van Zorg.

Ria Trinks (Ypsilon en LPGGZ) vertelde vanuit haar perspectief als familielid. Er is onderzoek gedaan naar waar familie nou het meest mee zit, en het blijkt dat familie vooral de separaties na suxc3xafcidepogingen onacceptabel vindt. Dat is zelfs voor familieleden traumatisch.

Familie en naastbetrokkenen willen meestal graag iets doen voor hun dierbare die het zo moeilijk heeft, maar te vaak worden ze letterlijk buiten de deur gehouden, waardoor ze machteloos staan, terwijl de kennis en de bereidheid er is om de zorg te ondersteunen, en het betrekken van familie ook aantoonbaar effectief is gebleken.

Luisteren naar de familie is geen schending van de privacy. De familie kan dingen onder woorden brengen die een client soms niet zelf kan uitdrukken. Familie wil graag gehoord worden, en meedoen in de zorg voor hun dierbare. xe2x80x9cEen zieke laat je niet alleenxe2x80x9d is een goede samenvatting voor de betrokkenheid die familieleden doorgaans hebben. Ze willen er zijn voor hun familie, en hun dierbare geruststellen en liefde geven, en bijvoorbeeld op bezoek komen en overnachten als dat nodig is om het welzijn van de client te vergroten. Uiteindelijk scheelt dat ook weer tijd en kosten voor de hulpverleners.

Op een aantal plaatsen wordt familie al actief betrokken bij de behandeling (mits de client daarmee instemt), en de resultaten zijn positief. Er is een familiekaart en een Triade-kaart ontwikkeld die meer houvast moet geven bij een integrale benadering van het leven van de client, en het betrekken van zijn/haar sociale netwerk in de behandeling. 

Ook Ria benadrukte dat zowel de algehele zorg intensiever moest, maar dat ze ook voorstander was van een gespecialiseerde Intensieve Zorg, zoals de bestaande KIB: Kliniek voor Intensieve Behandeling, waar o.a. meer personeel is en de benadering meer gericht is op het herstel van vertrouwen van de client. De resultaten van de KIBxe2x80x99s zijn positief, en mensen die vastgelopen zijn in de reguliere zorg kunnen bij een KIB vaak beter opgevangen worden.

Daarna was het woord aan Maarten Muis, secretaris Anoiksis, die het clientenperspectief treffend toelichtte. Maarten vertelde over de veelgehoorde reactie van clienten op Intensieve Zorg: O nee he, nog intensievere zorg! Nog minder vrijheid. Vaak is de zorg immers niet aangenaam voor clienten. Maarten vertelde dat hij zich zelf ook nog zieker ging voelen toen hij op een kleurloze opname afdeling terechtkwam, waar hij geen perspectief op de toekomst meer zag. Het leek allemaal heel erg zinloos toen.

Hij voegde eraan toe dat er dus gekeken moet worden naar de effectiviteit en heilzaamheid van intensieve zorg. Intensieve Zorg moet zorg zijn waar de clienten echt wat aan hebben, en waar ze zich echt beter van gaan voelen. De tevredenheid van clienten moet dus onderzocht worden, en er moet geluisterd worden naar de wensen van de client. Daarbij kan men ook gebruik maken van de kennis van ervaringsdeskundigen, zodat men kan uitvinden wat er nodig is om clienten zo snel mogelijk weer een prettig perspectief te geven.

Clienten die zorg ontvangen willen vooral een wat xe2x80x98normalerxe2x80x99 leven. Er zijn zeer goede ervaringen met instellingen waar woningen zijn gebouwd waar clienten (tijdelijk of langdurig) kunnen wonen terwijl ze zorg ontvangen, en waar ze ondertussen toch een zo normaal mogelijk leven kunnen leiden.

Bij intensieve zorg moet de kwaliteit van zorg centraal staan, en ook vanuit clienten- en familieperspectief zijn er bouwstenen (met name mbt participatie in de behandeling) die evidence-based effectief zijn, en dus bij het vormgeven van Intensieve Zorg meegenomen moeten worden.

Opleidingen en vaardigheden

De laatste voordracht was van Berno van Meijel (lector GGZ Verpleegkunde) en Heidi de Kam (projectmanager Dwang en Drang, Symforagroep)

Zij spraken over competenties en beroepsprofielen van diverse verpleegkundigen (SPV, HBO-V enz.), waarbij eigenlijk over de hele linie zeer weinig aandacht is voor communicatieve vaardigheden voor de psychiatrie, zoals het omgaan met clienten en familie in diverse spanningsvolle situaties. De opleiding sluit daardoor niet goed aan bij de praktijk, en verpleegkundigen leren de beroepshouding, attitude en bejegening daardoor vooral uit de lokale praktijk. Daardoor ontstaan de grote cultuurverschillen tussen instellingen. Er zijn diverse competenties en vaardigheden die een verpleegkundige nodig heeft voor zorgverlening, en veel van deze competenties zijn xe2x80x98extra nodigxe2x80x99 bij intensieve zorg. Het is dus lastig te definixc3xabren wat nou precies het verschil is tussen reguliere verpleging en Intensieve Zorg. Maar wel is duidelijk dat het opleidingsaanbod beter afgestemd moet worden op de praktijk.

Conclusies:

In het algemeen werd bij de werkconferentie vooral geprobeerd om de vertaalslag te maken van wat we niet willen (dwang), naar wat we wel willen (goede zorg). Een van de hoofdvragen van vandaag was, of Intensieve Zorg in de psychiatrie nou een breed of smal deel is van de behandeling.

Officieel zijn er niet zoveel concrete conclusies getrokken, maar ik heb zelf wel een helder beeld van wat ik wenselijk zou vinden voor Intensive Care in de psychiatrie.

Ik heb zelf goede ervaringen met een Kliniek voor Intensieve Behandeling (KIB) en het was voor mij een kans om uit de vastgelopen situatie te komen, maar ik zie Intensieve Zorg liever niet enkel als een plaatsgebonden service, dus geen parkeerplaats voor moeilijke clienten. Naast het bestaan van intensieve KIB-zorg dient de algehele kwaliteit van de reguliere GGZ omhoog gebracht te worden om aan een kwaliteits-ondergrens te voldoen. Er is dus algehele intensivering van de zorg nodig.

Daarnaast zie ik Intensieve Zorg meer als een procedure voor het oplossen van de moeilijke momenten, voor het oplossen van de wederzijdse impasse (niet plaatsgebonden, maar situatie-gebonden). Het idee van crisis-consultatie-teams sprak mij erg aan, omdat het de client niet loszet van de omgeving en context, en ook niet de indruk wekt dat met een aanvullende cursus voor verpleegkundige specialisatie alle problemen eenvoudig opgelost kunnen worden. Consultatie biedt juist een kans voor alle betrokkenen om voortdurend bij te leren.

Ik zie hier ook een duidelijke overeenkomst met het Eindhovens Model voor Supported Decision Making in crisis-situaties.

Het was een interessante werkconferentie, waarbij duidelijk was dat de zaken nog niet helemaal overzichtelijk in de context staan. Verschillende elementen en perspectieven voor Intensieve Zorg zijn aan het daglicht gebracht, maar er is vandaag geen sluitende visie of definitie voor Intensieve Zorg uitgerold. Dat zal nog wel wat meer discussie kosten, maar het is in ieder geval weer een volgende stap in de goede richting. 

Interessant artikelen in de media

Er staat een interessant artikel in Magazine Psy (nr. 8, 2009) te vinden op:

http://www.psy.nl/nieuws/nieuwsbericht/article/moet-de-nieuwe-dwangwet-van-tafel/ 

Moet de nieuwe dwangwet van tafel?

Het nieuwe wetsvoorstel Verplichte geestelijke gezondheidszorg schendt de rechten van de psychiatrische patixc3xabnt. Dat vindt de Nederlandse Federatie voor Ziekenhuispsychiatrie. En een rechter, advocaat en geneesheer-directeur menen dat de wet onuitvoerbaar is. Discussieer mee.

De Federatie voor Ziekenhuispsychiatrie pleit in Psy 8 voor afwijzing van het wetsvoorstel Verplichte Ggz, dat de huidige Wet Bopz moet vervangen. Verdachten van terrorisme of misdrijven zouden meer rechten hebben dan psychisch zieken, zo zegt de federatie. Zodra de commissie Verplichte Ggz zich gaat buigen over een verzoek of iemand gedwongen mag worden tot zorg, wordt een psychiatrisch patixc3xabnt rechteloos. De commissie mag zonder toestemming van de patixc3xabnt zijn huis betreden, hem fouilleren, visiteren en zijn huisarts uithoren, aldus de federatie.

Hoge kosten
In het hetzelfde nummer  van Psy pleiten Lucas Jansen, geneesheer-directeur a.i. GGZ Westelijk Noord-Brabant, advocaat  Lucy Vermuntxe2x80″van den Heuvel en Peter de Koning, plaatsvervangend rechter, voor het ineenschuiven van de commissies Verplichte Ggz tot xc3xa9xc3xa9n orgaan, dat onderdeel wordt van de rechtbank. Met de rechter als voorzitter. Gebeurt dat niet dan zou het wetsvoorstel Verplichte Ggz vanwege de hoge kosten onuitvoerbaar kunnen blijken.   
Zij vinden het onbegrijpelijk dat de ministerraad al heeft ingestemd met het wetsvoorstel.

Discussieer mee en laat weten of de dwangnieuwe wet een verbetering is voor patixc3xabnten. Of is de bestaande wet Bopz een beter instrument? Moet de nieuwe dwangwet van tafel?

Lees hier het standpunt van de Nederlandse Federatie van Ziekenhuispsychiatrie: Nieuwe dwangwet schendt rechten patixc3xabnt. Door psychiater Ine Klijn in Psy 8/2009

Lees hier het opiniestuk Wetsvoorstel Verplichte Ggz is onuitvoerbaar door Lucas Jansen, Lucy Vermunt-van den Heuvel en Peter de Koning

Of hier de verkorte versie Wetsvoorstel Verplichte Ggz onuitvoerbaar in Psy 8/2009

kijk hier voor de Nederlandse Federatie voor ziekenhuispsychiatrie

xc2xa9 Psy 28-08-2009

Artikel uit Zorg en Welzijn: te vinden op http://www.zorgwelzijn.nl/web/Thema/Achtergrond-artikel/Eindelijk-uit-de-isoleer.htm 

Eindelijk uit de isoleer

07-07 2009 |

Veel verstandelijk gehandicapten kampen met psychiatrische problemen. Maar diagnostiek en behandeling zijn nauwelijks toegespitst op de doelgroep, zeker als het om matig en ernstig verstandelijk gehandicapten gaat. De Swaai in Beetsterzwaag biedt wel gepaste zorg. Psychiater Martin van den Berg: xe2x80x98Multidisciplinaire samenwerking is essentieel.xe2x80x99

Echt gezellig zijn de meeste keukens en gezamenlijke ruimtes in de kliniek van De Swaai niet. De radio krijgt wel eens vliegles, de gordijnen moeten er soms aan geloven. Zeker voor mensen met matige en ernstige verstandelijke beperkingen is een prikkelarme xe2x80″ en dus kale xe2x80″ omgeving gewenst. De isoleercellen, ook aanwezig in de kliniek, worden weinig gebruikt.

Agressief
Onder begeleiding maakt Harry een wandeling in de tuin van de kliniek. Hij lijdt aan paranoxc3xafde schizofrenie en is (matig) verstandelijk beperkt. Bij de xe2x80x98gewonexe2x80x99 GGZ zat hij een jaar lang onafgebroken in de isoleercel. Hij schreeuwde en was agressief. De behandelaars wisten niet wat ze met hem aanmoesten. In het jaar dat Harry nu in behandeling is bij De Swaai, bracht hij maar enkele dagen door in de isoleercel. En dat op vrijwillige basis. Hoe kan dat?
xe2x80x98Het gaat om een scala aan factorenxe2x80x99, verklaart Martin van den Berg, psychiater en directeur behandelzaken bij De Swaai. xe2x80x98Bejegening bijvoorbeeld, hoe en op welke toon je iemand aanspreekt. En het crexc3xabren van een veilige omgeving, met een eigen kamer met sanitair. Vooral bij mensen met verstandelijke beperkingen en met lagere niveaus is agressie vaak een uiting van angst. Als zij zich veilig en zeker voelen, verdwijnt de angst en daarmee de agressie. Bovendien hebben we Harry voorbereid op zijn komst naar De Swaai. Toen hij nog in de isoleercel zat, zijn we bij hem langs geweest. Met een laptop hebben we hem een virtuele rondleiding gegeven door de kliniek. Voorspelbaarheid en geleidelijke verandering is heel belangrijk voor deze mensen.xe2x80x99
xe2x80x98We behandelen hier meer clixc3xabnten die bij de GGZ maandenlang in de isoleercel zatenxe2x80x99, vervolgt teamleider Tjeerd van der Heide. xe2x80x98Het is een hele overwinning om te zien hoe een van deze mensen, na een paar maanden in onze kliniek, dan zelf appels brengt naar de ezel van de kinderboerderij.xe2x80x99

Borderline
Psychiatrisch behandelcentrum De Swaai startte tien jaar geleden. De instelling staat op het bosrijke (woon)terrein van Talant (instelling voor zorg en ondersteuning aan verstandelijk gehandicapten). Het is een samenwerkingsverband tussen GGZ Friesland en Talant. Vijf jaar geleden kwam de kliniek erbij, waar xe2x80x98ernstige gevallenxe2x80x99 ter observatie en behandeling worden opgenomen. Op de poli van De Swaai zijn er daarnaast jaarlijks nog eens zoxe2x80x99n 10.000 contacten met verstandelijk gehandicapten van alle niveaus. Het zorgaanbod In Beetsterzwaag zelf omvat zodoende zowel poliklinische behandelingen, dagklinische en klinische opnames. Maar dat is nog niet alles, want De Swaai kent ook nog een Specialistische Ambulante Dienst (SPAD). De medewerkers daarvan trekken de regio in om groepsleiders die met verstandelijk gehandicapten werken te instrueren hoe ze met clixc3xabnten met psychiatrische stoornissen moeten omgaan. xe2x80x98Een psychiater kan we
l stellen dat een clixc3xabnt een borderlinestoornis heeft, maar een groepsleider kan daarmee niet uit de voetenxe2x80x99, zegt Van den Berg. xe2x80x98Hoe treed je zoxe2x80x99n clixc3xabnt tegemoet? Stel je extra grenzen of juist niet? Dat is vaak het manco van psychia-trische diagnoses bij deze doelgroep: er is vervolgens geen nazorg.xe2x80x99

Lees verder in het dubbele Zorg + Welzijn zomermagazine nummer 7/8, juli/augustus 2009

http://www.zorgwelzijn.nl/web/Thema/Achtergrond-artikel/Eindelijk-uit-de-isoleer.htm