TV: Spraakmakende Zaken (Ikon)

Vanavond, dinsdag 30 juni 2009, is het programma Spraakmakende Zaken van de Ikon op TV, om 21.16 op Nederland 2.

Het onderwerp is De zin en onzin van isoleren. Er wordt een goed overzicht gegeven van de recente ontwikkelingen mbt isoleren in de GGZ. Ik zit in het publiek (ik kom niet aan het woord).

De herhaling is op: woensdag 1 juli om 14.02.

Zie ook de inleiding op: http://www.ikonrtv.nl/uitzendingDyn.aspx?lIntType=12&lIntEntityId=481 

Geen land ter wereld sluit zoveel mensen op in een isoleercel als Nederland. De prikkelarme omgeving als remedie tegen zware geestelijke nood. Ook al blijkt dat in de praktijk niet te werken en leidt het soms tot de dood. De zin en onzin van de isoleercel. In de uitzending praten patixc3xabnten over hun eenzame opsluiting, die ze soms als marteling ervaren en deskundigen over alternatieven die in Nederland nog veel te weinig worden gebruikt.

"Het komt voor dat mensen in de isoleer worden geplaatst wegens personeelstekort. En ik vrees voor de toekomst," zegt Tom Kuipers, directeur Zorg van de GGZ in Nijmegen. Ondanks toezeggingen van minister Klink om het gebruik van de isoleercel terug te dringen, ziet Kuipers het gebruik in de toekomst alleen maar toenemen. Ook klinisch psycholoog Bert van der Werf acht het risico van vaker isoleren ten gevolge van personeelstekort ‘heel erg hoog.’

Nederland is koploper van Europa als het gaat om het gebruik van de isoleercel. Hoewel er door tientallen psychiatrische instellingen wordt meegewerkt aan het terugdringen van ‘dwang en drang’-behandelmethodes, wordt de isoleercel anno 2009 jaarlijks nog zeker zoxe2x80x99n 15.000 keer gebruikt voor circa 5.000 ‘noodgevallen.’
De frequentie van de eenzame opsluiting en de verblijfsduur varixc3xabren per instelling. Dit kan volgens Kuipers varixc3xabren van heel vaak tot nooit en van twee uur tot een hele week. Het gebruik van de isoleercel kwam in opspraak na de dood van de manisch depressieve Wim Maljaars, die november 2008 in een isoleercel stikte in een boterham met pindakaas.

Minister Klink stelde een onderzoek in en maakte plannen om het gebruik van de isoleercel terug te dringen, maar Kuipers en Van der Werf zien juist een tegengestelde beweging. Door de beoogde bezuinigingen in de zorg door diezelfde minister zal er minder geld zijn voor de opleiding en werving van gekwalificeerd personeel. En personeel dat onvoldoende gekwalificeerd is om met de ingewikkelde problematiek van psychiatrische patixc3xabnten om te gaan, zal vaker de isoleercel gebruiken als ‘noodoplossing.’ Dit terwijl er voldoende alternatieven zijn voor het gebruik van eenzame opsluiting. Volgens gespecialiseerd verpleegkundige Gerben Broekmaat is bij een juiste aanpak van agressieve patixc3xabnten de isoleercel zelfs ‘geheel overbodig.’ In Spraakmakende Zaken legt hij uit waarom.

De prikkelarme omgeving van de isoleercel zou een remedie zijn voor mensen in zware geestelijke nood, maar in de praktijk is het positieve effect van de eenzame opsluiting nooit bewezen. Ex-psychiatrisch patixc3xabnt Jorn Bosman kan hierover meepraten. Hij belandde in een manische periode in een euforische psychose waarbij hij publiekelijk compleet uit zijn dak ging. Na een kort verblijf in een politiecel ging het in ambulance met zwaailicht naar een instelling waar hij linea recta in een isoleercel werd geplaatst. Persoonlijk contact met de verpleging was er niet. De euforische psychose sloeg daarop om in een langdurige angstpsychose. Bosman spreekt achteraf van een zwaar traumatische en onmenselijke ervaring. In Spraakmakende Zaken vertelt hij zijn aangrijpende verhaal.

Advertenties

Samenwerken met DCDD en de DVD Nothing about us

Laatst ben ik naar Utrecht geweest, voor een sollicitatiegesprek bij de Dutch Coalition on Disability and Development (DCDD, www.dcdd.nl ). Zij waren namelijk op zoek naar een gastdocent die vrijwillig 6 dagen per jaar themalessen wilde geven op VSO scholen over het nieuwste VN-verdrag (CRPD) en ontwikkelingssamenwerking voor en door mensen met een beperking. Dat leek me heel leuk, en ik schreef een sollicitatiebrief waarin ik uitlegde dat psychiatrie ook onder dat VN-verdrag valt, en dat ik daar veel vanaf weet en daar wel voorlichting over zou willen geven (in relatie met ontwikkelingssamenwerking). Ik mocht op gesprek komen (op 18 juni) en daar bleek dat de lessen eigenlijk aan de hand van een reeds bestaande documentaire gegeven moesten gaan worden. Het gaat over de film xe2x80x9cNothing about usxe2x80x9d (DVD van DCDD), waarin 10 Nederlandse jongeren met een lichamelijke handicap strijden voor positieverbetering van Ethiopische lot- en leeftijdgenoten in de Hoorn van Afrika (2008). Het onderwerp Psychiatrie zou kunnen aanhaken op de film, maar het is een extra verbreding van de informatie, en voor jongeren wellicht teveel in 1 keer. Maar in het lessenpakket wat DCDD wil vormgeven, komt ook een verdiepende conferentiedag, en daarbij zou de verbreding naar GGZ wellicht wel ingepast kunnen worden. Dat leek me wel een goed idee. Verder was het gesprek een erg interessante uitwisseling van ideeen, en we zullen verder gaan samenwerken, want we kunnen elkaar wellicht versterken.

Inmiddels heb ik dus meer informatie over de situatie van psychiatrische patixc3xabnten doorgestuurd, en ook verschillende initiatieven uitgelegd waar we nog steun voor zoeken (o.a. sponsoring voor Afrikaanse clientenorganisaties, het rolstoelproject voor Sierra Leone, op de markt brengen van producten gemaakt door Afrikaanse clienten)

Inmiddels heb ik de DVD xe2x80x9cNothing about usxe2x80x9d zelf bekeken. Het is echt een ontzettend goede film, met een goede boodschap. Het geeft hetzelfde gevoel als mijn eigen ervaringen die ik heb opgedaan in Afrika, toen ik daar ging netwerken met psychiatrische patixc3xabnten. Het is een fantastische leerzame en inspirerende documentaire, die wat mij betreft een Emmy of Gouden Kalf mag krijgen.

Ik verheug me op een verdere samenwerking met DCDD. Kijk vooral ook eens op de website: www.dcdd.nl 

Media ervaringen en verder acties

Ondanks herhaalde verzoeken en een ingezonden brief van mijn hand, wil de redactie van het Brabants Dagblad geen nadere toelichting publiceren over de zaak van de genoegdoening. Een teleurstelling voor mij. De schrijfster van het artikel had een iets genuanceerder bericht opgesteld, maar de redactie heeft daarin een flink aantal zinnen geschrapt (voornamelijk mijn kant van het verhaal is dus geschrapt). Met name daarom is het artikel zo geworden. Ik had gehoopt dat ik een kans zou hebben om mijn kant te belichten. Helaas wil de redactie van het BD daar niets van weten. Ik kom er zo wel keihard achter dat de media de wereld kan bexc3xafnvloeden met allerlei onvolledige verhalen, zonder dat je daar echt iets tegen kan doen. Ik ben werkelijk teleurgesteld hierdoor. Tot dusver had ik redelijk goede ervaringen met de media, maar dit brengt me wel echt aan het twijfelen. Normaal heb je na een publicatie minder uit te leggen, omdat lezers dan informatie hebben gekregen en daardoor mee kunnen leven met de zaak, maar in dit geval niet. Ik vind het bericht onjuist, en de krant vindt dat xe2x80x9ceen detailxe2x80x9d. Ik moet het dus zelf maar uitzoeken hoe ik dat ga uitdragen.

Dat is NIET LEUK! Ik had al genoeg stress van die mislukte onderhandelingen over genoegdoening. En nu lijkt het alsof de redactie mijn strijd blijkbaar niet eens de moeite waard vind om te belichten. Nou dan kan ik beter bij hun uit de buurt blijven, voordat ze nog meer vreemde onvolledige berichten gaan plaatsen waar ik mezelf niet echt in kan herkennen. Ik heb dus geen zin meer in het Brabants Dagblad.

Wel ga ik door met mijn strijd voor persoonlijke erkenning van Reinier van Arkel-groep en natuurlijk met mijn werk als activist. Ik hou van mezelf, dus ik zal blijven strijden voor mijn persoonlijke rechten. Ze mogen mij niet zomaar opsluiten of visiteren. Dat mag bij niemand, dus ook niet bij mij. Dat zal ik niet loslaten. De kwaadheid geeft me alleen maar meer energie om ertegenin te gaan. Ik wil dat dit soort ongelijkheid verdwijnt. Ik laat ze er niet mee wegkomen. Al kost het me de rest van mijn leven. Ik vind het nodig om voor mijn waardigheid (en ieders waardigheid) te blijven vechten. Anders verraad ik mezelf en alles waar ik voor sta, en dat doe ik niet. Ik kan mijn persoonlijke strijd niet opgeven. En ik zal ook activist blijven, want anders kan ik geen vrede hebben met de wereld. De enige weg is verzet tegen dit onrecht. En het is een zeer lange weg, en ook ik word soms wanhopig van de Nederlandse praktijken en systemen. Maar mezelf erbij neerleggen, dat zou ik niet kunnen. Dan zou ik mezelf niet de moeite waard vinden.. DAT is pas onverteerbaar.

Gelukkig is niet alles mislukt, en zijn er bijvoorbeeld ook nog goeie media.

Ik zou nog bijna vergeten dat mijn eigen artikel xe2x80x9cDwang verstoort de zorgrelatiexe2x80x9d gepubliceerd is in het speciale themanummer Dwang in de Psychiatrie (06/09) van het Magazine voor Geestelijke Volksgezondheid (MGV) van het Trimbos instituut. Dit speciale boekje geeft vanuit verschillende perspectieven weer wat dwang betekent, en bevat ook de actuele Nederlandse cijfers mbt dwangtoepassingen. In mijn artikel beschrijf ik mijn verhaal als ervaringsdeskundige; dat dwang me niet hielp, maar dat mijn zelfmoordpogingen daardoor juist toenamen, en dat mijn herstel pas volgde toen ik weg was uit de instelling, toen ik op straat leefde. De zorg hoort de patient respect, vertrouwen, perspectief en regie te geven. Dwang leidt daarentegen vaak tot een vertrouwensbreuk met de hulpverleners. Ik vind het een mooi artikel geworden, al zeg ik het zelf.

Het artikel staat helaas nog niet online (alleen de algemene inleiding), maar het themanummer is wel te bestellen (voor 14 euro) via http://www.trimbos.nl/default143.html 

Het themanummers Dwang in de Psychiatrie is met name interessant voor professionals die precies willen weten hoe het er nu allemaal voorstaat met de dwang in de Nederlandse psychiatrie.

(en de MGV publicatie is WEL professioneel met inspraak van de betrokkenen tot stand gekomen. Ik besef nu weer heel goed dat het niet vanzelfsprekend is om serieus genomen te worden. Ik waardeer de redactie van MGV nu extra voor hun professionele opstelling. Mijn grote dank daarvoor).

Verder is het gelukt om vorige week op 10 en 11 juni via internet (Skype) mee te doen aan een 2-daagse Conferentie in Budapest over artikel 12 van het nieuwe VN-verdrag (CRPD).  Het initiatief was genomen door MDAC (een clienten en familie organisatie voor de rechten van clienten), en ik was uitgenodigd als board member (bestuurslid) van de WNUSP (World Network of Users and Survivors of Psychiatry). Ook waren er mensen van Inclusion International en nog een paar andere initiatieven vanuit verschillende werelddelen. Het thema was Legal Capacity, en we hebben gebrainstormd over het opzetten van een grote bijeenkomst waarbij we voorlichting kunnen geven en goede initiatieven vanuit de hele wereld onder de aandacht willen brengen. Dat was erg interessant. Ik wil me als WNUSP Board Member met name gaan richten op de goede initiatieven en deze in kaart brengen enz., en ik zal me niet zozeer met de juridische teksten bezighouden, want dat trekt me niet zo. Ik ben meer van de praktische kant, alternatieven enzo.

Ik moet ook weer verder gaan aan mijn plannen van het Eindhovens Model (variant op de BOPZ-procedure, gebaseerd op de EigenKrachtConferentie). De benadering van het Eindhovens Model omvat een soort groepsgesprek met de client en het sociale netwerk om een crisis op te lossen/te hanteren, en dat blijkt weer overeen te komen met de Open Dialogue in Finland. Dat is mooi. Er is dus ervaring met dit soort benaderingen. Daar wil ik nu wat meer onderzoek aan besteden. Ik heb dus nog genoeg te doen.

uitleg situatie rond genoegdoening van Reinier van Arkel

In het artikel xe2x80x98Reinier van Arkel: geen vergoeding Santegoedsxe2x80x99 uit het Brabants Dagblad van 11 juni jl wordt niet duidelijk dat Paul Spronken van Reinier van Arkel het initiatief nam voor de onderhandelingen, toen hij mij in oktober 2008 aanbood om samen te bekijken hoe xe2x80x98genoegdoeningxe2x80x99 eruit zou kunnen zien. Ik was daar destijds zeer door verrast, omdat ik toen al bijna 15 jaar voor mijn persoonlijke rechten in de weer was. Ik wil dat verleden graag afsluiten en ik hoopte dat we eruit zouden komen.

Spronken zegt in zijn reactie dat hij gezamenlijk de schouders wil zetten onder het anti-separeerbeleid bij Reinier van Arkel-groep, en dat de afgelopen jaren de dwang al met 66% is teruggedrongen. Daarbij doelt hij op de projecten Dwang en Drang die bij nagenoeg alle instellingen gaande zijn, en in principe steun ik al die projecten in alle 42 instellingen. Dat is mijn werk als activist. Ik begrijp dus niet waarom Spronken dat in het kader van genoegdoening plaatst.

In het kader van xe2x80x98genoegdoeningxe2x80x99 (dat volgens het woordenboek betekent: eerherstel, schadeloosstelling) bood Spronken ook aan om mijn stichting 3 jaar financieel te ondersteunen. Echter daarmee wordt gepoogd om mijn stichting xe2x80x98schadeloosxe2x80x99 te stellen en tegemoet te komen, terwijl Reinier van Arkel-groep mijn stichting feitelijk niet specifiek heeft benadeeld, maar mij als persoon. En omdat mijn persoonlijke ervaringen niet op zichzelf bleken te staan, vormde dat destijds aanleiding om Actiegroep Tekeer tegen de isoleer! en Stichting Mind Rights op te richten. Spronken gaf aan dat de acties inmiddels hebben geleid tot een gezamenlijke inspanning om dwang te voorkomen (ook bij Reinier van Arkel), en xe2x80x9cals blijk van waardering en vanwege het oorspronkelijke aandeel wat Reinier van Arkel-groep heeft gehad in het tot stand komen van de acties , bood hij aan om de stichting financieel te ondersteunen voor 3 jaarxe2x80x9d. Ik vond dat echter niet gepast om als xe2x80x98genoegdoeningxe2x80x99 te beschouwen voor de vele maanden die ik naakt in een isoleercel heb doorgebracht, en de gedwongen visitaties op mijn 16e en andere vreselijke dwangtoepassingen, want daardoor heb ik als persoon veel schade opgelopen in die instelling, en daarvoor wil ik erkenning. Een xe2x80x98genoegdoeningxe2x80x99 aan mijn stichting zou ook niet erg eerlijk zijn tegenover andere clienten met vergelijkbare vreselijke ervaringen (die geen stichting hebben). Voor hen zou xe2x80x98genoegdoeningxe2x80x99 dan onbereikbaar blijven. Dat vind ik onrechtvaardig.

Het draait juist allemaal om menselijk gevoel in de GGZ en het gebruik van dwang draagt niet bij aan welzijn en veiligheid, maar veroorzaakt en versterkt psychische klachten, Daarom past dwang niet in de GGZ, en dient het dus afgeschaft te worden.

Omdat het voorstel van Paul Spronken naar mijn mening onvoldoende lading had, werd vervolgens het initiatief bij mij neergelegd en werd aan mij gevraagd om het voorstel inzake xe2x80x98genoegdoeningxe2x80x99 dat Spronken had gemaakt, verder uit te werken.. Ik schreef een meerjarenbeleidsplan om dwang af te schaffen (Millenniumdoel) en ik vroeg om 1 miljoen euro vergoeding voor de persoonlijke schade, want voor mij klinkt xe2x80x98genoegdoeningxe2x80x99 als iets waar ik als persoon mee tevreden zou moeten kunnen zijn en wat het verdriet zou wegnemen.

Voor mij zou genoegdoening bereikt kunnen worden door dwang uit de zorg te bannen en af te schaffen, en ook door mij als persoon te erkennen in de vreselijke dingen die ik heb moeten doorstaan in een zeer kwetsbare moeilijke fase van mijn leven (langdurige separatie, visitaties, dwangmedicatie, fixatie, nalatigheid medisch letsel enz.)

Spronken zei toen dat hij niet van mening was dat er onrechtmatige dwang was gebruikt in mijn verleden, en dat een persoonlijke schadevergoeding via de rechter geregeld moest worden. Spronken benadrukte dat  xe2x80x9cals ik xe2x80x98genoegdoeningxe2x80x99 niet los kon zien van persoonlijke schadevergoeding, dan zijn er geen mogelijkheden meer om te onderhandelenxe2x80x9d. En daarmee beeindigde Spronken dus de onderhandelingen. Ik ben hierdoor nu opnieuw zeer ontdaan. Hoe kan Spronken van mij vragen om mijn persoonlijke gevoelens en traumaxe2x80x99s buiten beschouwing te laten in een gesprek om genoegdoening? 

Mijns inziens is het juist onmogelijk om xe2x80x98genoegdoeningxe2x80x99 los te zien van mijn persoonlijke verleden. Eerherstel en schadeloosstelling zijn wel degelijk gerelateerd aan een persoonlijke zaak. En als Spronken echt de ernst van dit soort maatregelen inziet, dan is het toch logisch om daar een compensatie aan te verbinden. En als Reinier van Arkel-groep werkelijk van de dwangtoepassingen af wil, dan werken financiele prikkels doorgaans erg goed om het gebruik van dwang te ontmoedigen. De moraal van alle Dwang en Drang projecten is dat dwang niet heilzaam is voor de client, en dat dwang beter voorkomen kan worden. Met die wetenschap kunnen dwangtoepassingen dus wel degelijk als onrechtmatig worden beschouwd (als daad  die niet in het belang van de client is) en dan zou men daar serieuze consequenties aan kunnen verbinden. Daarmee zou men een werkelijk signaal uitdragen dat dwang niet langer acceptabel is in de zorg voor geestelijk welzijn. Zoxe2x80x99n serieus signaal zou voor mij, zowel persoonlijk en als activist, een vorm van xe2x80x98genoegdoeningxe2x80x99 zijn.

Uiteindelijk is Spronken degene die het woord xe2x80x98genoegdoeningxe2x80x99 ter tafel heeft gebracht, en ik vind het dan ook niet terecht dat hij de onderhandelingen nu afkapt omdat we het niet eens zijn geworden over de eerste suggesties inzake xe2x80x98genoegdoeningxe2x80x99. Onderhandelen is mijns inziens namelijk proberen om tot compromissen te komen. Ik vind het dan ook zeer jammer dat Paul Spronken de deur nu alweer meteen dichtgooit. 

Negatief bericht in Brabants Dagblad.

Gisteren, 11 juni 2009, stond er in een Brabants Dagblad een bericht over hoe de zaken zijn gegaan na het aanbod van genoegdoening wat Reinier van Arkel aan mij heeft aangeboden. Het bericht stelt de zaken iets anders voor dan ze zijn. Zo wordt niet duidelijk dat Reinier van Arkel aan mij vroeg xe2x80x9choe een genoegdoening eruit zou kunnen zienxe2x80x9d. Daarop heb ik een meerjarenplan voor het afschaffen van dwang geschreven, en mijn eerste inzet was 1 miljoen euro schadevergoeding. Nu zegt Reinier van Arkel dat genoegdoening niets persoonlijks is. En daarom heb ik de krant gebeld, om te rectificeren dat Reinier van Arkel mij een xe2x80x9cgenoegdoeningxe2x80x9daanbood, want ze willen feitelijk alleen een zakelijk contract afsluiten en de stichting een gift geven, maar dat dekt de lading van het woord genoegdoening niet.

Echter uit het krantenbericht lijkt het alsof ik zomaar uit het niets om 1 miljoen vroeg, maar dat deed ik omdat xe2x80x9cgenoegdoeningxe2x80x9d volgens mij wel degelijk iets persoonlijks is, en het xe2x80x9cgebaarxe2x80x9d dus gerelateerd is aan de vreselijke ervaringen die ik daar heb opgedaan.

Ik kan als persoon niet zomaar erover heen stappen wat er is gebeurt, en daarom wil ik een persoonlijke erkenning. De hoogte was onderhandelbaar, maar ik wilde heel duidelijk een statement maken. Echter Reinier van Arkel bleek in het geheel niet van plan om mij persoonlijk een compensatie te geven. Daarom kan ik hun gebaar niet als xe2x80x9cgenoegdoeningxe2x80x9daccepteren.

Paul Spronken zei: als je xe2x80x9cgenoegdoeningxe2x80x9d niet los kan zien van je persoonlijke kwestie, dan zijn er geen mogelijkheden meer om te onderhandelen.

Maar ik kan me niet laten afschepen met een gift op mijn stichting, want het gaat om persoonlijk leed, en als ze mijn leed niet erkennen, dan hebben andere clienten (zonder stichting) ook nog steeds evenweinig kans om zulke schade te verhalen. Het is een zeer principiele zaak, maar xe2x80x9cgenoegdoening is genoegdoeningxe2x80x9d, ik kan niet een half gebaar accepteren.

Helaas komt de vreemde betekenis die Reinier van Arkel geeft aan het woord xe2x80x9cgenoegdoeningxe2x80x9d niet naar voren uit dit artikel.

De vorige journalist van het Brabants Dagblad (Stephan Jongerius) heeft in het verleden goede stukken over mijn strijd geschreven, maar degene die hem nu vervangt heeft kennelijk maar een half verhaal gehoord. Erg jammer.

Hier is het bericht

Kopie_van_bd110609_rva_geenvergoedi

Ik ga de schrijfster hierover benaderen.

Gevangenis geen overloop jeugdzorg

28 mei 2009

DEN HAAG – Jongeren die naar de gesloten jeugdzorg moeten, kunnen per 1 augustus niet meer in een jeugdgevangenis worden gestopt. Aan het eind van het jaar mag er geen enkele jongere nog in een gevangenis te zitten, als hij er niet thuishoort.

Dat hebben minister Andrxc3xa9 Rouvoet voor Jeugd en Gezin en staatssecretaris Nebahat Albayrak (Justitie) deze week geschreven aan betrokken partijen in de jeugdzorg. Nu zitten er nog jongeren in jeugdgevangenissen die eigenlijk naar de jeugdzorg moeten. Maar daar is nu nog niet altijd plaats voor hen. Dat moet volgend jaar wel het geval zijn.

Nu zitten er nog jongeren in jeugdgevangenissen die eigenlijk naar de jeugdzorg moeten. Maar daar is nu nog niet altijd plaats voor hen. Dat moet volgend jaar wel het geval zijn, stellen de bewindslieden.

Sinds begin vorig jaar kunnen jongeren met ernstige problemen uit huis worden geplaatst voor behandeling in gesloten jeugdzorg. Maar eind vorig jaar zaten er nog ruim achthonderd in een jeugdgevangenis, terwijl ze niet voor een strafbaar feit zijn veroordeeld.

Wel krijgen ze alvast een behandeling. Het is de bedoeling dat de behandelingen sneller klaar zijn, zodat de jongeren voor 1 januari 2010 klaar zijn om naar een instelling voor gesloten jeugdzorg te gaan.

Jaarlijks komen zo’n 2500 jongeren in aanmerking voor een plek in de gesloten jeugdzorg. In 2010 moeten daar 1400 plekken voor beschikbaar zijn. (ANP)

Bron: http://www.ad.nl/binnenland/3252161/Gevangenis_geen_overloop_jeugdzorg.html

Geen genoegdoening van Reinier van Arkel

Ik zal ze nu echt nooit meer kunnen vertrouwen.

Vandaag, vrijdag 5 juni 2009, had ik weer een gesprek met Paul Spronken, voorzitter van de Raad van Bestuur van Reinier van Arkel groep. Het ging over de xe2x80x9cgenoegdoeningxe2x80x9d.

Paul Spronken had vorige maand een verklarinkje van circa 10 zinnen opgesteld (als een soort persbericht), maar dat voldeed niet vond ik. Download verklaring_rva_1e_versie001.jpg

Na het overleg vorige maand zou ik een concept overeenkomst opstellen, en die zouden we vandaag bespreken. Download concept_rva_overeenkomst_inzake_genoegdoening.doc

Mijn concept was pittig, maar dat hoort ook zo (10 paginaxe2x80x99s).

Het document heet xe2x80x9cNooit meer zoals toenxe2x80x9d en daarin vraag ik aan Reinier van Arkel om implementatie van het nieuwe VN-verdrag (CRPD). We willen verandering. Ik had een bijna volledig beleidsprogramma opgesteld, met als doel dat er in 2015 geen dwang meer toegepast zou worden (Millenniumdoel: zelfbeschikking, CRPD).

Paul Spronken had vorige maand ook aangeboden om mijn stichting financieel te ondersteunen, en wilde dat los zien van de persoonlijke zaak. Dus dat stond ook in het plan.

Zowel een financiele ondersteuning aan mijn stichting, als een aparte persoonlijke schadevergoeding, want ik wil mijn persoonlijke zaak tegen Reinier van Arkel ook afsluiten, anders zou het voor mij geen xe2x80x9cgenoegdoeningxe2x80x9d zijn. Ik vind dat ik recht heb op een schadevergoeding, en ik heb voorgesteld: 1 miljoen euro (om een statement te maken, het was een onderhandelbaar concept). Dat hele pakket zou mij echt genoegdoening schenken. En voor mij staat genoegdoening niet los van persoonlijke erkenning van de geleden schade.

Echter Paul Spronken gaf aan dat hij niets wilde doen in de persoonlijke zaak, maar dat hij alleen wilde bekijken of we samen een overeenkomst konden treffen ten aanzien van het beleid van Reinier van Arkel groep. De rest moest maar via een rechter. Zoals hij zei in zijn verklarinkje xe2x80x9cbetreurdexe2x80x9d hij wel wat er was gebeurd, maar hij wilde niet stellen dat het verkeerd was (terwijl alle Dwang en Drang projecten WEL op dat inzicht zijn gebaseerd).

Hij zei vervolgens dat hij dan alle clienten die in de separeer terecht komen een schadevergoeding zou moeten geven.

Ik zei: Ja, inderdaad, het is een ernstige zaak, dat moet je dan ook uitstralen, en financiele sancties helpen erg goed (en eigenlijk komt separatie ook neer op het falen van de zorg..). 

Maar Paul Spronken zei dat dat niet onderhandelbaar was. Mijn persoonlijke zaak moest maar via de rechter. Hij hield zich voor dat het om een zakelijke overeenkomst ging tussen mijn stichting en Reinier van Arkel.

Ik zei toen: een puur zakelijke overeenkomst ten aanzien van zorgverbetering is geen genoegdoening, maar dat lijkt meer op een kwaliteitszorg-project. Ik voel me nu echt gebruikt. Ik heb vele adviezen en ideeen gegeven voor zorgverbetering (gratis consultancy), omdat ik in het kader van genoegdoening niet enkel aan mezelf denk. En nu wordt me dus gevraagd om mijn eigen persoonlijke gevoel buiten beschouwing te laten bij deze zogenaamde xe2x80x9cgenoegdoeningxe2x80x9d!

Voor mij is DAT onbespreekbaar, ik zei: over de hoogte enzo kan nog best onderhandeld worden. Maar Paul Spronken stond daar in het geheel niet voor open.

Ik vroeg nog of ze nog over de overige 9,5 paginaxe2x80x99s van het plan wilden praten, maar Paul Spronken zei: als je het niet los kan zien van de persoonlijke zaak, dan zijn er geen mogelijkheden meer.

En zo liepen de onderhandelingen volledig vast.

Ik voel me gebruikt, als kennisbron.

Ik voel me zwaar misleid door Paul Spronken (en Grace Herrmann) van Reinier van Arkel, die mijn verbeterideexc3xabn hebben laten spuien onder het mom van xe2x80x9conderhandelen over genoegdoeningxe2x80x9d. En nu blijkt dat mijn persoon ze geen donder interesseert. Ze laten MIJ barsten met mijn gevoel. Ik wordt geenszins erkent of serieus genomen door ze.

Ze gebruiken mij vooral om er zelf beter van te worden, en noemen dat xe2x80x9cgenoegdoeningxe2x80x9d. Ze willen delen in mijn kennis (en hun imago oppoetsen met een overeenkomst), maar ze erkennen mijn grieven niet, en beseffen niet om welke fundamentele mensenwaarden we het hier hebben. Ze blijken dus nog niets begrijpen van de acties die wij als actiegroep/stichting voeren, en waarom er een VN-verdrag is (Mensenrechten). Ze zien MIJ niet staan. Ik twijfel dus of ze beseffen van geestelijke gezondheid en welzijn xc3xbcberhaupt inhoudt.

Ze blijken in ieder gavel niet te weten wat xe2x80x9cgenoegdoeningxe2x80x9d betekent.

Genoegdoening betekent volgens mijn Prisma woordenboek: eerherstel, schadeloosstelling. (en dat wordt door vele internetbronnen bevestigd) Genoegdoening heeft dus ALLES met mijn persoonlijke zaak te maken.

Als ze de woorden naar hun eigen fantasie gaan interpreteren, dan valt er niet te praten.

Deze instelling heeft dus sowieso een nieuw woordenboek nodig, om zich te verdiepen in termen als genoegdoening, consultancy, misleiding, welzijn enzovoorts. 

Maar de gevoelens die ze nu bij me oproepen zijn echt heel erg. Ik weet nu echt niet meer hoe ik er nog uit moet komen met Reinier van Arkel groep

Ik had echte hoop,

Maar ik zal ze nu echt nooit meer kunnen vertrouwen.

Ze zijn voor de zoveelste keer keihard op mijn hart gaan staan,

nadat ze me uitgenodigd hadden om me open te stellenxe2x80xa6

Ik heb er even geen woorden meer voor.

Ik wil alle instellingen (behalve RvA) uitnodigen om een zakelijke overeenkomst aan te gaan met Actiegroep Tekeer tegen de isoleer! / Stichting Mind Rights op basis van het Concept-beleidsplan xe2x80″ dat aanvankelijk exclusief was opgesteld voor RvA, maar nu niet meer exclusief is xe2x80″