Persoonlijke brief tegen jeugdvisitatie

Als deelnemer in de klankbordgroep voor de vervanging van de wet BOPZ is het de bedoeling dat ik mijn mening geef over het nieuwe wetsvoorstel met de naam xe2x80x9cWet Verplichte Zorgxe2x80x9d. Dat houdt in dat ik me kritisch bezig houdt met de gedachte en bedoeling van de wet en de voorgestelde formuleringen. Inmiddels is de consultatie voor de wet Verplichte Zorg gestart. Ik heb via een persoonlijke brief een reactie over jeugdvisitatie geschreven. Het is een erg gevoelig onderwerp, maar jeugdvisitatie komt nog steeds voor, daarom is het belangrijk om dit toch uit te dragen naar de wetmakers, de overheid en de professionals.

Tofik Dibi van Groenlinks heeft inmiddels schriftelijke Kamervragen ingediend, want Groenlinks wil zorg en onderwijs voor onschuldige jongeren in de jeugdgevangenis.

Ook Lea Bouwmeester (PVDA) gaat aan de slag met dit onderwerp.

Hieronder mijn persoonlijke brief naar de wetmakers en klankbordgroepleden. (en ik heb direct al steunbetuigingen ontvangen van diverse mensen)

Beste allemaal

In een eerste korte reactie op het wetsvoorstel Verplichte Zorg wil ik alvast 1 punt met klem benoemen.

Artikel 8.14.2.a vermeldt dat verplichte zorg kan inhouden: onderzoek aan lichaam of kleding.

Hiermee wordt fouilleren of visitatie bedoeld.

Ik ben van mening dat er een expliciet verbod moet komen op (handmatige) jeugdvisitatie, omdat dit grote schade met zich meebrengt. En dit artikel zou dus uitgebreid moeten worden met een aanvullende regels, zoals:

* niet toepasbaar voor mensen onder de 18 jaar, (dwz jongeren niet ontkleden met fysieke overmacht)

* onderzoek aan lichaam mag enkel worden uitgevoerd met behulp van scanapparatuur (geen betasting of vernederende ontkleding en schouwing, maar enkel discrete technieken, ofwel zogenaamde Best Practices).

Bijvoorbeeld bij Schiphol is men op de hoogte van zogeheten Best Practices in de vorm van geavanceerde scan-technieken, om drugs en wapens op te sporen. 

Dit punt is erg van belang, aangezien het visiteren van jeugdigen en jongeren (jeugdvisitatie) nog steeds voorkomt, met name bij de jongeren die vanwege wachtlijsten onterecht in jeugdgevangenissen JJIxe2x80x99s) verblijven.

Toelichting vanuit mijn ervaringen

Vanuit mijn eigen ervaringen kan ik toelichten wat de gevolgen zijn van jeugdvisitatie.

Visitatie is onderzoek van lichaamsholten. Wanneer dat onder dwang gedaan wordt, krijg je hele vreemde taferelen (gelijkend op een groepsaanranding).

Ik ben zelf onder dwang gevisiteerd in de jeugdpsychiatrie, als aanvulling op het separeerbeleid (hele dagen in de isoleer), omdat ik xe2x80x9ceen gevaar was voor mezelfxe2x80x9d.  Ik deed zelfmoordpogingen en automutilatie, en ik smokkelde soms ook mesjes de separeer in (daar kon ik in alle privacy mezelf verwonden). Om mij xe2x80x9cte beschermen tegen mezelfxe2x80x9d werd ik met overmacht gevisiteerd als ik de separeer was uitgeweest.  Via repressie en dwang (isoleercellen, fixatie, dwangmedicatie en zelfs visitatie) probeerden ze mijn depressieve gedrag te verhelpen, maar dat werkte averechts (zoals ook beschreven in de voorgaande manifesten).

Ik heb nooit echt over mijn innerlijk kunnen praten in de GGZ, juist vanwege de jeugdvisitatie.

Het onderstaande is erg persoonlijk en wellicht ook wel schokkend, maar het is mijn xe2x80x9ccoming outxe2x80x9d. Jeugdvisitatie moet gewoon verboden worden. Het heeft mijn ontwikkeling dramatisch verstoord.

Aanleiding: zelfbeschadiging

Ik heb eigenlijk mijn hele leven al moeite met xe2x80x9cvrouwelijkheidxe2x80x9d. Het begon vooral in mijn puberteit met problemen rond mijn eigen vrouw-zijn. Ik wilde geen vrouw worden, dat vond ik te moeilijk en te vroeg. Dat leek me helemaal niks. Sex leek me ook niks. Ik wilde het allemaal niet. Vanwege familieomstandigheden kon ik daar niet over praten, en ik voelde me erg vreemd en eenzaam. Zo vreemd dat ik dood wilde. Toen deed ik op mijn 16e een zelfmoordpoging.

Toen kwam ik in de psychiatrie, en na een volgende zelfmoordpoging belandde ik al snel in de separeer voor mijn eigen veiligheid. Daar voelde ik me afgedankt, en dat bevestigde de gedachte dat ik niet op deze wereld thuishoorde. Daardoor namen mijn zelfmoordgedachten alleen maar toe. Het ging van kwaad tot erger. En omdat ik ook IN de separeer mezelf verwondde, begonnen ze met visiteren (onder dwang).

Visitatie onder dwang:

Visiteren onder dwang hield in mijn geval in: onderzoeken van lichaamsholten (bekijken en betasten), terwijl je tegen de grond wordt gehouden door meerdere mensen (fysieke overmacht).

Onbegrepen:

De kern van mijn problemen zat in mijn ontwikkeling tot vrouw, alleen kon/durfde ik daar met niemand over te praten, en daarom deed ik zelfmoordpogingen. Toen ze me visiteerden en zo enorm vernederden, kon ik niets anders dan mezelf heel hard verzetten, in de hoop dat ze uit mijn verzet zouden concluderen dat de problemen daar zaten.

Dat werd helaas echter niet begrepen.

Men zag enkel het verzet en de zelfbeschadiging en dat noemde men xe2x80x9cgevaarxe2x80x9d.

Onbegrijpelijke vrouwen: gevolgen voor de toekomst

Die visitaties gebeurden meestal door vrouwen (met geweld en dwang). Dat vrouwen dit KONDEN doen, dat heb ik nooit echt kunnen snappen. Ik zei nog: xe2x80x9cwelk deel van nee begrijp je niet? Baas in eigen buik, denk even na, waar ben je mee bezigxe2x80x9d. Maar ze deden het.

Ik begrijp inmiddels dat ze me oprecht wilden beschermen, maar ze gingen daarbij verder dan ver. Hoe konden ze zo over mijn grenzen heengaan?

En ik hoorde daarna in mijn separeer vanaf de gang de ene vrouw tegen de ander zeggen: Ik heb vannacht maar een taxi genomen, want zo alleen in het donker naar huis is ook niet veilig.. Ik vond het zo onbegrijpelijk hypocriet. Wat zij niet wilden dat hun overkwam, deden ze zelf wel bij mij.. (nee is toch nee). Mijn hele toekomstbeeld ging eraan kapot (en dat had ik al te wei
nig). Ik kon me niet meer identificeren met de begeleiding, want zij deden zulke extreme dingen. Daar wilde ik niks mee te maken hebben. Sindsdien had ik nog meer moeite met vrouwen.

En sindsdien heeft mijn eigen ontwikkeling als vrouw een beetje stilgestaan. Ik heb mezelf wel ontwikkeld op andere vlakken. Maar vrouwen.. dat begrijp ik niet echt en ik heb dus moeite met relaties. Ik zou het liever anders willen, maar ik heb het nog niet verwerkt. Ik houd eventueel rekening met een erg eenzame toekomst. Ik ben immers al 30 en ik ben er zelf nog niet klaar mee.

Het is onbegrijpelijk dat ik door vrouwen werd gevisiteerd, en zij mijn bezwaren niet begrepen (hoezo vrouwenhulp?) Voor verkeerde handelingen van jongens was ik tenminste wel mijn hele leven al gewaarschuwd. Ik denk dat ik het de mannen daarom makkelijker vergeven heb ofzo. Ik begrijp het beter. Dat maakt het simpeler. Met vrouwen heb ik nog steeds moeite. Ik voel me door vrouwen vaak sneller bedreigd, omdat zij dus wel een echte vrouw zijn geworden, en ik het nog steeds niet echt begrijp en omdat dat me pijn doet.

De confronterende vraag wie ik ben, komt dan teveel naar voren.

Veel jongeren hebben problemen met hun ontwikkeling tot volwassene. Daarvoor is zelfs een algemeen woord bedacht: puberteit.

In de GGZ zitten kinderen en jongeren die extra problemen hebben, en daardoor een extra moeizame ontwikkeling doormaken op een of ander vlak.

Het is absoluut ontoelaatbaar om de jongeren die worstelen met zichzelf te visiteren.

Jeugdvisitatie moet daarom verboden worden in de nieuwe wet over Verplichte Zorg.

**

Acties tegen jeugdvisitatie: draagvlak

Jeugdvisitatie is eigenlijk mijn belangrijkste en ergste actiepunt, maar dat is eigenlijk te heftig voor mij. Daarom doen we prikacties rond dit onderwerp.

Jeugdvisitatie hoeft in Nederland toch niet voor te komen? Maar ik kan dat niet zelfstandig eigenhandig alleen veranderen. Dat is politiek enzo. Mensen moeten het begrijpen. Daarom wil ik er nu openlijk voor uitkomen wat het met mij deed en doet, ook al is het enorm privxc3xa9 en gevoelig. Dit moet gewoon stoppen. Het KAN gewoon niet dat er in 2008 nog kinderen zo mishandeld worden door BIG-geregistreerde, door de overheid goedgekeurde instellingen. Ik denk dat de schadevergoedingen aan al die kinderen nog duurder zijn dan de echte oplossing van dit afschuwelijke gebeuren. (het is m.i. vergelijkbaar met misbruik door de kerk).

Ik zou jeugdvisitatie helemaal verbieden voor iedereen onder de 18, omdat het echt een inbreuk op de ontwikkeling is. Het is sowieso vernederend voor iedereen, dus eigenlijk is er behoefte aan iets anders. Iets professionelers (een betere zorgrelatie zodat drugs- en wapensmokkel overbodig wordt, omdat het leven goed is).

En er bestaat scan-apparatuur, waarmee je bijna alles kan zien (dat weten ze bij Schiphol wel te vertellen)

En een interne reorganisatie van de JJIxe2x80x99s waarbij de wachtlijstjongeren bij elkaar op dezelfde groepen komen te zitten, zodat men het strenge gevangenisregime niet op deze groepen hoeft toe te passen, en tevens deze bizarre vorm van noodopvang meer kan specialiseren. (dat zou kunnen onder de vlag van speciale Dwang en Drang projecten, daar heb ik wel ideeen over)

VN-verdragen: Rechten van het Kind.

Ik neem aan dat ik niet hoef uit te leggen dat in alle mensenrechtenverklaringen de ontwikkeling van het Kind en de integriteit van het lichaam worden genoemd.

Ik hoop u zo voldoende te hebben gexc3xafnformeerd. Wordt vervolgd.

Met vriendelijke groeten

Jolijn Santegoeds

PS. Ik wens voor 2009 dat de kinderen veilig zijn in de handen van de Zorg.

xe2x80x9cMaak de GGZ beter: helpende handen zijn niet van plastic!xe2x80x9d

Advertenties

Zembla TV: Zwakbegaafd en opgesloten

Gisteren, 14 december 2008, werd er bij Zembla aandacht besteed aan de zorgkwaliteit voor mensen met een verstandelijke beperking en ernstige gedragsproblemen. Het is een zeer goede uitzending, die de zorgpraktijk kritisch in beeld brengt. De goede zorg wordt wegbezuinigd, en in plaats daarvan komen er steeds meer kamerprogrammaxe2x80x99s en separeerbeleid. Ook de begeleiding heeft het hier moeilijk mee.

Er moet dus geld bij in de zorg om kwaliteit te kunnen leveren! Hopelijk beseft de politiek dat nu ook, en wordt er nu een kwalitatieve zorg-begroting gemaakt.

Het officixc3xable bericht van de website:

http://zembla.vara.nl/Voorpagina.1975.0.html?&tx_ttnews[tt_news]=8692&tx_ttnews[backPid]=1974&cHash=d1412dd46d

Zembla TV : Zwakbegaafd en opgesloten

Op de goed beveiligde afdeling van gehandicapteninstelling Abrona wonen 24 sterk gedragsgestoorde en licht verstandelijk gehandicapten. ZEMBLA bracht er een aantal weken door en sprak met bewoners en begeleiders.

Abrona vindt dat de zorg tekortschiet door het beperkte budget. De zwakbegaafde clixc3xabnten zijn veelal te gevaarlijk om alleen naar buiten te gaan. Daarom zijn zij volledig afhankelijk van hun begeleiders. Het gebrek aan personeel leidt ertoe dat bewoners urenlang alleen op hun kamer zitten. En in sommige gevallen leidt het zelfs tot een maandenlang verblijf in een isoleercel.
    
Berrie, Richard, Jeroen en Miranda zijn licht verstandelijk gehandicapt. Ze wonen vanwege hun moeilijke en soms agressieve gedrag op een speciale afdeling van gehandicapteninstelling Abrona. Alle deuren gaan er op slot.

De slaapkamer van bewoner Richard heeft veel weg van een isoleercel. Op slechte dagen komt hij daar helemaal niet uit. Dat is te gevaarlijk. Kleine of onverwachte dingen kunnen hem angstig maken. Een losse draad aan kleding of een kussensloop kan dit al veroorzaken. Hij krijgt dan een waas voor ogen en slaat alles binnen handbereik kort en klein.

Geen dagbesteding
De begeleiders van Abrona hebben het vanwege de krappe bezetting druk. Dit leidt tot zorgwekkende situaties, vinden ook zij zelf. De bewoners brengen veel tijd door op hun kamers. En sommige van hen, zoals Richard, hebben geen dagbesteding. Richard kan niet aarden in een groep en voor xc3xa9xc3xa9n-op-xc3xa9xc3xa9n begeleiding heeft het personeel weinig tijd.

Zwakbegaafde Berrie verbleef dit jaar 5 maanden in een isoleercel. xe2x80x98Dit had veel korter gekund als er meer personeel wasxe2x80x99, aldus afdelingshoofd Rien van Zeeland.

Minder geld
Rien van Zeeland vindt dat hij niet voldoende begeleiding kan bieden aan zijn bewoners. Maar in plaats van meer geld voor meer personeel, krijgt hij per 1 januari minder geld vanwege hervormingen van de AWBZ. Afdelingshoofd Van Zeeland: "Dan kun je niet anders doen dan ze achter hun deur neerzetten, we gaan weer terug naar de tijd van Jolanda Venema."

Twintig jaar geleden was het land in rep en roer toen kranten een aangrijpende foto publiceerden van de verstandelijk gehandicapte Jolanda Venema. Ze werd in de instelling dagelijks naakt vastgebonden aan de muur vanwege haar agressieve gedrag.

Deze ZEMBLA wordt dinsdag 16 december om 10.30 uur herhaald op Nederland 2.

Research: Marieke van Santen
Samenstelling en regie: Nicolien Herblot
Eindredactie: Kees Driehuis

Verslag congres Van beheersen naar Voorkomen

Gisteren, op donderdag 11 december 2008 was in Amsterdam in de Meervaart de conferentie Van beheersen naar voorkomen, van GGZ Nederland. Het was geen slotcongres, zoals men dit najaar nog dacht, maar het ministerie heeft inmiddels toegezegd de projectgelden te blijven toekennen, zodat de instellingen kunnen doorgaan met de ingezette koers van de cultuurverandering. Dat was alvast positief.

Het was een erg interessante dag, waarbij veel resultaten van onderzoeken en effectieve projecten werden belicht. Ik heb het niet allemaal uit kunnen schrijven in dit verslag, maar er zijn ook officixc3xable rapporten en verslagen (van de inspectie en GGZ Nederland enz.), dus wie wil kan alles terugvinden.

Ten eerste werden de resultaten van de projecten onder de 42 instellingen gepresenteerd (in totaal zijn er ca 100 instellingen, maar die hebben niet allemaal meegedaan met Dwang en drang projecten).

Bij de 42 instellingen die meededen is er overal dwangvermindering gerealiseerd. Er wordt op die afdelingen nu tussen de 17 en 75 procent minder gesepareerd. De grootste succesfactoren zijn (op willekeurige volgorde): een gastvrije cultuur, draagvlak, vroege signalering, goede bejegening, het hebben van beleid mbt preventie en kwaliteitsverbetering (dwangvermindering), scholing en training, clientenparticipatie, ervaringsdeskundigen en familie, zorgkaart/crisiskaart of signaleringsplan, ontwikkelen van Intensieve Zorg (IC), goede stafbezetting, multidisciplinaire aanpak, en goede faciliteiten zoals bouw en tuin (open en kleur).

Er werd een film vertoond met 4 voorbeelden van effectieve dwang en drangprojecten.

Ik miste eigenlijk wel het clientenperspectief op de projecten. Voor het grootste deel kwamen enkel hulpverleners en medewerkers aan het woord. Terwijl GGZ Nederland de voorwaarde stelde dat clienten betrokken moesten zijn bij de dwang en drang projecten om aanspraak te kunnen maken op het projectbudget. Toch werd er nu in de film een overzicht gegeven zonder het clientenperspectief per project in beeld te brengen. Dit is volgens ons geen goed signaal.

Mijn persoonlijke visie: Ik weet dat er haast was bij het afronden van het filmpje, en dat zou allerlei tekortkomingen kunnen verklaren. Grace Herrmann is de landelijke projectleider, en is tevens werkzaam bij Reinier van Arkel. Persoonlijk vond ik het erg vreemd om Reinier van Arkel in het filmpje te zien, maar het was stiekem wel typerend dat er geen beelden van de afdelingen van Reinier van Arkel werden getoond, alleen personeel in mooie ontvangstruimtes en tijdens een gastvrijheidstraining. Maar dat is mijn mening. Ik heb dit niet expliciet uitgesproken toen ik in het panel zat.

Mijn opmerking was dat ik wel vind dat het de goede richting in gaat met de dwang en drangprojecten, en ik benadrukte dat ik het zeer belangrijk vind dat er aandacht wordt besteed aan het ontwikkelen van een goede zorgvisie, zodat het doel van behandeling duidelijk is. (beheersen of welzijn en persoonlijke groei?). Er is diepgang nodig in de GGZ, met meer kennis in plaats van angst. Mijn wens is : Zorg waar je werkelijk beter van wordt.

Ria Trinks benadrukte het belang van de triade (hulpverlener, client en familie). Daarmee was ik het roerend eens.

Namens de PVP werd verteld dat de klachten van clienten meestal gaan over de attitude, de (slechte) hotelfunctie en de omstandigheden van separatie (en andere dwangtoepassing). Ook dat herkende ik.

Ook werd er opgemerkt dat voor een cultuurverandering vaak een impuls nodig, om tot een reflectie te komen (zoals het recente drama bij AMC de Meren in Amsterdam). Het is nodig om te beseffen dat je die cultuur zelf BENT met je opvattingen en visie op wat juist is en wat niet. Dat was een echt goede opmerking.

Er volgden nog meer presentaties, waaronder de Inspectie voor de gezondheidszorg.

De inspectie heeft een thema-onderzoek gedaan onder 40 opnameafdelingen (van de in totaal ca 140 opnameafdelingen). Daarbij werd specifiek gekeken naar separatie bij binnenkomst (eerste opnamedag). Uit de toelichting op het Inspectierapport bleek dat bij een derde van de instellingen een verhoogd risico is op onterechte dwangtoepassing. Ook is er een derde gemiddeld, en bij een derde van de onderzochte opname-afdelingen gaat het dus beter. Zij melden dat er een 4-tal opnameafdelingen werkelijk uitblinken en als goede voorbeelden aangewezen kunnen worden. Vooral dat laatste is belangrijk. Het KAN dus werkelijk anders. Het is belangrijk om niet naar het slechte te kijken, maar constructief te zijn en de goede zorgontwikkelingen te stimuleren. Wij zijn dus enorm blij dat er 4 voorbeeldige opname-afdelingen zijn. En wij hopen dat die initiatieven en kennis verder verspreid en uitgediept zullen worden.

Het was eigenlijk wel heel jammer dat ik net voor het einde van de conferentie weg moest, omdat er een taxi naar Hilversum stond te wachten. Ik was namelijk gevraagd voor een interview op Radio 1 bij Standpuntcafe. Maar ik vind het echt enorm jammer dat ik de prijsuitreiking van de Johannes van Duurenprijs niet heb meegemaakt. Ik was zelfs een jurylid! Maar vanwege mogelijke files hadden ze om 5 uur een taxi gestuurd. Ik heb eigenlijk spijt dat ik de prijsuitreiking heb gemist, en volgend jaar zal ik dat niet meer zo doen. Wel wil ik Toon van Meel hartelijk feliciteren met zijn verdiende prijs!

Toon van Meel (van Emergis in Zeeland) heeft het gepresteerd om de instelling zover te krijgen dat er een cultuurverandering opgetreden is, waarbij het personeel uit het kantoor is gekomen en meer contact heeft met de clienten. Het project verliep zelfs zo goed dat er inmiddels 7 van de 18 separeers gesloten zijn bij Emergis in Zeeland. Toon van Meel is een belangrijke motivator in dit project, en hij heeft voor zijn werk als verpleegkundige de Johannes van Duurenprijs 2008 verdiend. De Johannes van Duurenprijs is een prijs voor verpleegkundigen die zich inspannen voor het terugdringen van dwang in de GGZ. Vanaf 2009 kunnen ook verpleegkundige teams worden genomineerd.

Het radio-interview ging wel goed. Luister hier naar Radio 1- Stand.cafe 11 december 2008. http://player.omroep.nl/?aflID=8437868 

Het eerste deel van de uitzending ging over windmolens. Dat was wel interessant, omdat ik in 2005 afgestudeerd ben op het maken van een methode om de mate van duurzaamheid van energieopwekking te kunnen indiceren (Eco-Energie-Index). In die discussie kon ik echter niet veel kwijt, omdat het voor mij best lang geleden is dat ik de abstracte methode schreef en het een vrij specifiek onderwerp is, waarover de tafelheren een discussie hadden.

Het tweede deel van de uitzending ging over isoleercellen en dwang in de GGZ, en daar heb ik wel veel over kunnen zeggen. Het is natuurlijk geen eenvoudig probleem.

Het was leuk dat Frank Du Mosch het presenteerde (van het jeugdjournaal van vroeger). Hij heeft ook "mijn" Netwerk-uitzending van 2004 gepresenteerd
, waar ik inzat. Maar dat wist hij niet meer. Kijk hier naar netwerk van 6 december 2004. http://www.netwerk.tv/node/3289

Met de positieve uitzending van NOVA gisteren nog in mijn hoofd (in 3 jaar Amsterdamse GGZ isoleercelvrij), en al de mooie ontwikkelingen die vandaag toch wel de boventoon voerden was het echt een hele mooie en geslaagde dag.

Ik heb zelfs ook nog even wat actie gevoerd voor de jeugd, die in afwachting van jeugdhulpverlening, zonder strafblad en zonder tijdslimiet in de jeugdgevangenis wordt vastgezet. Dat is werkelijk onacceptabel!

Ik heb op de conferentie aan verschillende mensen gevraagd of ze een latex handschoen wilden ondertekenen, tegen het visiteren van kinderen die onterecht in de jeugdgevangenis zitten vanwege jeugdzorg-wachtlijsten. Oa de voorzitter van GGZ Nederland (Marleen Barth) en de landelijke projectleider Dwang en Drang (Grace Herrmann) hebben een handschoen ondertekend.

Ik heb inmiddels een mail naar GGZ Nederland gestuurd met de vraag of ze een interne herschikking in justitiele jeugdinrichtingen tbv zorg voor de wachtlijstjongeren kunnen realiseren. Deze jongeren kunnen immers bij elkaar op dezelfde afdeling gezet worden, zodat men de omgeving beter kan afstemmen op de specifieke behoeften van deze groep onschuldige jongeren met problemen. (intern herschikken). Zo kan onnodige dwang voorkomen worden.

Dat hebben wij in 2006 ook al aangegeven aan de tweede kamerleden via onze latex handschoenenpetitie, daarop werd positief gereageerd, maar er is geen gevolg aan gegeven.

Kijk hier naar ons video verslag van de handschoenenpetitie 2006 op http://www.youtube.com/watch?v=cXU6x34baz4

Het lijkt mij zeer gepast om de herschikking van de jongeren in justitiele jeugdinrichtingen onder de noemer Dwang en Drang-projecten voor Jeugd te laten vallen. Immers Opsluiting is geen zorg, maar de sector gedraagt zich daar nog niet naar!

Wij hopen dus dat per 2009 alle jeugd-GGZ en aanverwante jeugdhulpverlening verplicht worden gesteld om dwangvermindering op de agenda te zetten.

Ik heb dit ook aan Tofik Dibi en Lea Bouwmeester gesuggereerd, misschien kunnen zij dit ook steunen (bijv. Kamervragen).

De jeugd is de toekomst, en de onrechtmatige detentie en verkeerde behandeling zoals visitatie schreeuwt om verzet. Wij pikken dit niet! Daarom verzamelen we nog steeds handtekeningen op latex handschoenen als protest.

Begin 2009 zullen wij de ondertekende latex handschoenen aanbieden aan minister Rouvoet en consorten.

Nova op 10 december- Amsterdamse GGZ isoleercelvrij binnen 3 jaar

Bron: http://www.novatv.nl/index.cfm?ln=nl&fuseaction=artikelen.details&achtergrond_id=10916# 

Amsterdam, 10 december 2008

Na rapport over kliniek SPDC Oost investeert Arkin vijf miljoen euro in kwaliteit zorg

Bij de kliniek SPDC Oost werd eenzijdig op kostenbesparing gestuurd. Er was daardoor onvoldoende aandacht voor de kwaliteit van de zorg. Met signalen van de inspectie, het personeel en de clixc3xabntenraad dat de kwaliteit van zorg onvoldoende was, is vrijwel niets gedaan. Bovendien ontbrak binnen SPDC Oost een zorgvisie waardoor verbetering van de kwaliteit ook niet mogelijk was.

Dat zijn belangrijke conclusies uit het onderzoek dat PricewaterhouseCoopers en twee onafhankelijke psychiaters naar SPDC Oost deed. Arkin komt nu met een plan ter verbetering van de kwaliteit van zorg. De komende twee jaar investeert Arkin hierin xe2x82xac 5 miljoen.

Meer ‘handen aan het bed’, verbetering van de huisvesting, betere scholing, een management ontwikkelingstraject met aandacht voor leiderschap, vernieuwing en inhoudelijke prestatie-indicatoren en familie en clixc3xabnten meer betrekken bij de zorg zijn de speerpunten van dit kwaliteitsplan. De Raad van Bestuur gaat deze kwaliteitsslag met de medewerkers van Arkin verder uitwerken. Of de locatie waar SPDC Oost gevestigd was weer open gaat en welke zorgvoorziening er dan in dit gebouw gevestigd wordt, is nog niet bekend. Begin 2009 zal dit duidelijk worden.

Niet meer separeren
Arkin heeft besloten om het separeren binnen 3 jaar tot 0 te reduceren. Hiervoor zijn bouwkundige aanpassingen nodig. Maar ook specifieke scholing, zogeheten comfort rooms en signaleringsplannen die samen met de clixc3xabnt opgesteld worden. In de tussentijd worden alle separaties binnen Arkin gexc3xabvalueerd, zo mogelijk samen met de clixc3xabnt. Daarnaast wordt een pilot gestart waarin bij separatie een-op-een begeleiding gegeven wordt.

Zorginhoud
Psychiater Van Beest, die de zorginhoud van SPDC Oost onderzocht, komt tot de conclusie dat er geen eenduidig beeld bestond voor welke clixc3xabntengroep SPDC Oost werkte. Hij constateert een reeks van tekortkomingen bij de inmiddels gesloten kliniek, met name bij de Intensive Care/Medium Care afdeling (IC/MC). Zo was er hier onvoldoende afstemming tussen psychiaters en verpleegkundigen, werden verpleegplannen niet systematisch gebruikt en was het werkoverleg feitelijk afgeschaft. Het registreren van de medicatietoediening gebeurde niet consequent. Er was ook onvoldoende aanbod van activiteitentherapie waardoor er kans was op verveling en agressie op de afdeling. Het leefklimaat had voor clixc3xabnten op de IC/MC volgens Van Beest ‘een verlaagd veiligheidsniveau’. In de isoleercellen ontbrak het aan goede klimaatbeheersing en het gebouw maakt volgens hem een gastvrije benadering moeilijk.

Verder constateert hij dat de verpleging van de IC/MC op een werkeiland leefde. Tussen de verpleging en het management, en ook tussen de verpleging en de psychiaters, was volgens hem een wij-zij cultuur ontstaan.

Angst
PriceWaterhouseCoopers (PwC) spreekt van ‘een sfeer van angst, onzekerheid, demotivatie en soms zelfs cynisme’. De onderzoekers hebben sterk de indruk gekregen dat de medewerkers desondanks hun best gedaan hebben zoveel als mogelijk goede zorg te blijven leveren. Hieruit spreekt volgens PwC hun grote betrokkenheid. Daarbij ontstond een grote mate van autonomie, wat de aansturing vervolgens heeft bemoeilijkt.

Onacceptabel
Voorzitter van de Raad van Bestuur van Arkin Jeroen Muller is niet verrast, maar toch geschrokken van de bevindingen. "Hier is een ernstig inhoudelijk en managementprobleem aan het licht gekomen. De maatregel om de kliniek tijdelijk te sluiten blijkt terecht geweest, want ondermaatse zorg is onacceptabel."

Risicoanalyse
Gelijktijdig met de opdracht van de Raad van Bestuur om onderzoek te doen naar het functioneren van SPDC Oost is intern een risicoanalyse uitgevoerd binnen heel Arkin, dat per 1 september ontstond uit een fusie van AMC-deMeren en JellinekMentrum. Daaruit komen verbeterpunten aan het licht waar kwaliteitsteams nu mee aan het werk zijn. "Maar binnen Arkin is er geen tweede SPDC Oost." zegt Muller.

Nog veel kinderen onschuldig in gevangenis en nog steeds visitatie van kinderen!!!

bericht van NOS:

"Als dit bij volwassenen zou gebeuren…" 7-12-08
De Nationale ombudsman Brenninkmeijer wil dat er zo snel mogelijk een einde komt aan het opsluiten van kinderen met ernstige gedragsproblemen.

Ondanks dat ze geen strafbare feiten hebben gepleegd zitten in Nederland meer dan 800 van deze kinderen in de gevangenis. Er is voor hen simpelweg geen plaats in jeugdzorginstellingen.

"Ik schaam me voor Nederland, dat dit gebeurt", zegt hij vanavond in het Ikon-programma Spraakmakende Zaken. "Als dit bij volwassen zou gebeuren, zou het land te klein zijn geweest."

Belofte
Brenninkmeijer kaartte dit probleem vier jaar geleden al eens aan. Toen minister Rouvoet aantrad als minister voor Jeugd en Gezin benaderde de ombudsman ook hem.

Rouvoet beloofde toen korte metten te maken met het beleid, maar volgens Brenninkmeijer is er nog weinig gebeurd.

De ombudsman eist van minister Rouvoet een tussenoplossing, want pas in 2010 zijn er genoeg gesloten jeugdklinieken. "Mijn geduld was al op toen minister Rouvoet aantrad."

Onbehandeld
De kinderen worden meestal niet behandeld en draaien gewoon mee in het gevangenisregime. Zo noemt het programma het geval van een vijftienjarig meisje dat regelmatig werd gevisiteerd en na protest zelfs in de isoleercel terecht kwam.

Kinderen zitten zo soms wel eens anderhalf jaar opgesloten.

Minister Rouvoet beraadt zich op een reactie.

Dit vraagt om verzet!!!!!!
Laten we onze anti-visitatie-handschoenen maar weer uit de kast halen!!

weerzinwekkend :S

2e gesprek bij Reinier van Arkel

Gisteren, vrijdag 5 december 2008, had ik een tweede gesprek met de voorzitter van de Raad van Bestuur van Reinier van Arkel-groep, Den Bosch/Vught. Ik heb zelf vroeger op deze instelling gezeten, en zodoende ben ik altijd zeer begaan met wat zich daar afspeelt. Gisteren was ik uitgenodigd om te komen praten over het verandertraject voor dwangvermindering. 

Dit keer waren er ook mensen aanwezig vanuit het management en de clixc3xabntenraad. We waren met zijn zessen in totaal en we hebben het gehad over de cultuurverandering die nodig is om dwangtoepassing te verminderen bij Reinier van Arkel.

Het Dwang en Drang-project van Reinier van Arkel heet project 040, waarbij het doel is om het aantal dwangtoepassingen te verminderen met 40% in 2 jaar tijd. Die doelstelling is bijna gehaald.

Alle medewerkers van de instelling, dus ook het management, hebben een training Gastvrijheid gevolgd (gegeven door een KLM-medewerker). Deze training is doorgaans een goede eye-opener mbt bejegening van gasten cq clienten.

Om de interne gang van zaken tegen het licht te houden is er een discussie-DVD gemaakt met confronterende situaties waarover men in gesprek wil gaan (zoals opname, familie, tegengestelde wensen enz.). De DVD geeft helaas vooral xe2x80x9couderwetse situatiesxe2x80x9dweer, waarbij er erg Topdown gehandeld wordt. De DVD is daarom vooral probleemdefinierend is, en niet zozeer oplossingsgericht. De aandacht wordt gevestigd op hoe het NIET moet, maar daarmee is er nog geen heldere visie over hoe het WEL zou moeten. Dat is jammer, want er is juist behoefte aan stimulerend voorlichtingsmateriaal, zodat het richtinggevoel en gevoel van vakkennis van de hulpverleners versterkt wordt. De DVD op zich was daarom niet zo inspirerend (eigenlijk eerder deprimerend), en wellicht over een paar jaar onbruikbaar omdat er nauwelijks een ware zorgrelatie in beeld werd gebracht. Wanneer de cultuuromslag vordert zal het materiaal op deze DVD slechts een pijnlijke herinnering zijn aan vroegere tijden.

Ook zijn er deelhandleidingen uitgegeven waarin de rol beschreven is voor verpleegkundigen, behandelaars, clienten en familie, teamleiders, en medewerkers algemeen. Daarnaast is er een aparte deelhandleiding signaleren, reflecteren en besluiten. Die laatste deelhandleiding vind ik wel goed, omdat er vragen in staan waardoor een hulpverlener zich makkelijker kan verplaatsen in andere perspectieven, zoals de client, de naastbetrokkenen, de organisatie en de sociale situatie. Dit biedt een concreet opstapje om wederzijds begrip te vergroten, de focus niet teveel te versmallen (maar integraal benaderen), en toenadering te zoeken. Deze deelhandleiding Signaleren, Reflecteren en Besluiten is een steuntje in de rug.

Met name de deelhandleidingen voor Behandelaars en Begeleiders/Verpleegkundigen vond ik nogal kil, zakelijk en Topdown. Ik mis daarin het gevoel, omdat het zorgdoel niet expliciet wordt uitgedragen, maar de tekst en vormgeving doen denken aan een zoveelste protocol. Zo staat er bijvoorbeeld:

Bij aanvang van opname, over het verstrekken van informatie: xe2x80x9cBeperk je daarbij tot het noodzakelijke. Formuleer concreet en toets of de boodschap ook is overgekomen bij de ander.xe2x80x9d 

Dit klinkt als een erg eenzijdige communicatie (monoloog). Vroeger dicteerde men de regels, maar inmiddels dient er ruimte te worden geschept voor dialoog, beleving enz. Een van de belangrijkste pijlers voor de cultuuromslag is juist het vorm geven aan WEDERZIJDS contact. Dit is een van de belangrijke veranderpunten in veel GGZ-instellingen, en ook bij Reinier van Arkel. Het is dus een gemist kans dat dit niet sterk is uitgelicht in de deelhandleidingen voor behandelaars en begeleiders/verpleegkundigen.

Vanwege de speciale problematieken van GGZ-clienten vraagt contact en dialoog speciale expertise. Om die reden zijn ervaringsdeskundigen en ex-clienten van onschatbare waarde in het doorgronden en verhelpen van symptomen en problemen.

Werkelijke diepgang en zorgkwaliteit worden eigenlijk pas nu in deze eeuw ontwikkeld. Men wil voorgoed breken met het pijnlijke verleden van de gemarginaliseerde zorg aan mensen met psychische problemen. Dit vergt een goede motiverende aansturing. Met een positieve toekomstgerichte benadering (doel en visie) komt men vaak veel verder dan met een negatieve ad hoc benadering (afwijzing en blokkade).

Naar mijn mening zouden de deelhandleidingen voor de naaste zorgverleners (behandelaars en begeleiders/verpleegkundigen) aangepast mogen worden naar een meer doelgericht hulpmiddel voor contact en zorg om zo de xe2x80x9cwanhoopsdaden van hulpverlenersxe2x80x9d tegen te gaan.

Ik heb mijn folders vervolgens laten zien, waarin visie (mensenrechten) en zorgdoel WEL duidelijk verwoord zijn (vanuit clientenperspectief). Ik hoop dat dat een inspiratie mag zijn en ik heb een grote stapel folders aan Huib van de Clientenraad meegegeven.

Oa de opname-afdeling Zilverlinden was wederom een onderwerp van gesprek. Het gebouw is een paar jaar geleden ingrijpend aangepast, met veel meer ramen en licht, en het kantoor centraal tegenover de huiskamer, om openheid en samenwerking te bevorderen. Maar helaas heeft het kantoor nog steeds veel weg van een aquarium met daarin de hulpverleners (oa vanwege de pcxe2x80x99s). Dat was dus eigenlijk niet de bedoeling geweest bevestigde de voorzitter van de Raad van Bestuur.

Ook was men bereid om de verdere uitstraling van de Zilverlinden eens te bespreken. Op basis van mijn eigen ervaringen en de klachten die ik had ontvangen beschrijf ik die afdeling als xe2x80x9ckil, ziekenhuisachtig, kleurloos, niet huiselijkxe2x80x9d en het kan zelfs aanvoelen als een xe2x80x9cafvoerputjexe2x80x9d. Ook zijn er bijv. geen voorzieningen voor een xe2x80x9cbiologisch dieetxe2x80x9d.

Door dit soort ongerief ontstaat vaak extra spanning, onmacht en frustratie bij clienten, wat zich vervolgens weer vaak uit in gedrag tegen de verpleging. De taak van de verpleging is dus een extra moeilijke taak als de omgeving niet stimulerend is.

Een goede eerste indruk is belangrijk. In de eerste kennismaking wordt de basis gelegd voor verdere hulpverlening. Het belang van een gastvrije opname-afdeling is dus enorm groot voor de hele verdere zorgrelatie.

Intern zal men de situatie van Zilverlinden nader gaan bekijken. Ik blijf betrokken worden in het contact met het management en de clixc3xabntenraad. Ik ben bereid om mee te helpen aan de verbeterprojecten bij Reinier van Arkel, en daarover blijven we ook in contact..

Verder heb ik voorgesteld of Huib van de Clientenraad van Reinier van Arkel eens mee kan komen kijken in de clixc3xabntenraad van de GGzE in Eindhoven. Dan kan er informatie uitgewisseld worden over werkwijzen, projecten, successen en valkuilen, organisatie, financiering enz. enz. Wellicht kunnen we elkaar versterken.

Over de genoegdoening hebben we niet gesproken. Ik was daar nog niet aan toe, want ik heb het nog niet helder. Ik wil daarvoor over een tijdje een aparte afspraak maken. Paul Spronken, de voorzitter van de Raad van Bestuur zei dat ik contact met hem kon opnemen wanneer ik een afspraak wilde maken. Dat zal ik doen. Het is fijn dat ik dit op mijn eigen tempo kan doen, want het is niet echt simpel. Gelukkig zijn er mensen in mijn netwerk die me hierbij echt helpen en ik krijg steeds meer grip op de zaak. Het moet nog even groeien. Dat gaat niet in 1 dag.

Ik vond het erg spannend vandaag, maar het viel erg mee. Het gesprek was constructief en niet in de verwijtsfeer. De aanwezigen stonden allemaal open voor dialoog en verandering, en dat was erg prettig om te ervaren. Het was een stap voorwaarts en dat voelt goed.