Netwerk: isoleercel nog te vaak gebruikt

Gisteren was er op Netwerk (EO) een uitzending over succesvolle alternatieven voor isoleercelgebruik in de psychiatrie en Project Dwang en Drang:

Isoleercel nog te vaak gebruikt door psychiaters
Nederlandse psychiaters doen nog te vaak een beroep op de isoleercel. Dat is opvallend, want vriend en vijand in ons land zijn het erover eens dat patixc3xabnten in een isoleercel stoppen geen goede manier van behandelen is.

Bekijk de uitzending op:

http://www.netwerk.tv/archief/5074122/894/Isoleercel_nog_te_vaak_gebruikt_door_psychiaters.html

Advertenties

Jongerendebat RMPI Barendrecht

Gisteren, op dinsdag 10 juli 2007, vond op de RMPI het Jongerendebat plaats met de naam:xe2x80x9cSeparerenxe2x80x9d? Wat kan er anders? Wat kan er beter?

Het Jongerendebat was georganiseerd door de Jongerenraad van de Jeugd-GGZ-instelling RMPI in Barendrecht. Ik was uitgenodigd door de Jongerenraad, bestaande uit ca 5 jongeren van rond de 15 jaar oud, om te helpen met het vormgeven van dit Jongerendebat, daarom was ik al twee keer eerder naar Barendrecht geweest om mee te helpen aan de voorbereidingen van het debat.

Gisteren was het dus zover. Vanaf 19.00 uur startte het Jongerendebat in het restaurant van de RMPI. Er waren ca 25 aanmeldingen vanuit de jongeren van de interne groepen, wat veel is.

Uiteindelijk zat er een groep van wel 30 jongeren samen met de jeugdpsychiater Eric en twee andere sleutelfiguren uit het management te praten over wat zij denken over het terugdringen van separeren, dwang, kamerprogrammaxe2x80x99s, time-outs, bezinning en ook het xe2x80x9cbeetgehouden wordenxe2x80x9d.

Al na de eerste vragen, die als opwarmertje bedoeld waren, kwamen er veel reacties los. Er bleek meteen dat er geen echte voorstanders voor separeren en dwang aanwezig waren, en dat de verschillende vormen van afzondering op de RMPI toch ook wel eens als straf werden gebruikt om stoorzenders aan te pakken, bijv bij harde muziek, de deur niet opendoen, of het niet inleveren van een gameboy begint de verpleging te dreigen met maatregelen.

De jongeren hebben ook vooral problemen met het gedoe eromheen, dat de verpleging zegt het moet-moet-moet-moet-moet, het dreigen en aftellen (vergroot de druk), dat het vaak zo snel gaat (en soms gaat het eigenlijk nergens over), en dat ze opeens met 8 man komen, dat het lijkt alsof ze je niet willen begrijpen als ze zo doen.

Een moeilijk onderwerp was "grenzen stellen, straf , veiligheid en consequenties aan gedrag" (bijv. als iemand zo boos is dat ie met stoelen gaat gooien, wordt dat ook vaak met maatregelen zoals isoleercellen "opgelost" ) en dat werd niet door iedereen verworpen.

Door de jongeren werden er vrijwel meteen alternatieven aangedragen, zoals : bij iemand blijven, het probleem rustig uitpraten, een 1 op 1 gesprek met iemand die je vertrouwd, een boksbal, iemand opbellen, lezen, een dier knuffelen en troetelen, naar buiten gaan (alleen of met iemand), weglopen, naar de politie gaan en je verhaal doen.

In de pauze om 20.00 uur waren bijna alle richtlijnen die door Project Dwang en Drang ontwikkeld zijn, door de groep jongeren in eigen woorden opgemerkt. Bijvoorbeeld: beter nadenken en eerst andere dingen proberen, praten zodat het allemaal ook echt duidelijk is, problemen eerder aanpakken, en niet op het laatste moment als er al een crisis is (eerder signaleren), of vooraf bij opname al meteen vragen waar iemand rustig van wordt als hij/zij boos is en dat opnemen in het behandelplan (crisisplan maken), en een rustig-word-ruimte (met donald duckjes of zo), moeite doen om iemandxe2x80x99s gevoel te begrijpen, en redelijke afspraken maken en onderhandelen (bijv. iets kapot scheuren kan opluchten en hoeft niet per se verboden te zijn).

Sommige jongeren spraken over hun eigen hulpkaarten, zoals een xe2x80x9cboosheidsmeter of gebruiksaanwijzingxe2x80x9d, waarbij boosheid in gradaties, of gevoelens in standen (standje rustig, boos enz.) zijn aangegeven, met daarnaast wat je zelf allemaal kan doen in deze situatie. Dit lijkt allemaal vooral goed te werken als het een eigen plan van de jongere is. Een opmerking was: als je bij agressie zomaar in de separeer wordt gezet kan je net zo goed meteen TBS krijgen.

De moraal van het verhaal is dus: Niet achterlaten maar meteen praten!

En een leuke spreuk uit de kaartenbak was: Separeren is idioot, kap met dat gekloot!