Wetsvoorstel Verplichte GGZ en Eindhovens Model

Het wetsvoorstel Verplichte GGZ is ingediend bij de Tweede Kamer voor schriftelijke behandeling, en zal vermoedelijk binnenkort op de agenda komen voor bespreking bij de Tweede Kamer.

Binnenkort komt er dus een maatschappelijke discussie over dwang in de zorg. Het is tijd om aan de politiek te laten weten dat dwang het tegenovergestelde is van zorg.

Voor meer info en uitleg waarom dwang geen zorg is: luister hier een interview met Jolijn Santegoeds over Actiegroep Tekeer tegen de isoleer! / Stichting Mind Rights: http://www.sbs.com.au/yourlanguage/dutch/highlight/page/id/237191/t/Let-s-talk-about-mental-health

Wetsvoorstel Verplichte GGZ
Op de website van de Tweede Kamer staat de agenda van plenaire vergaderingen,zie ook http://www.tweedekamer.nl/vergaderingen/plenaire_vergaderingen/volgende_weken/index.jsp waarbij staat onder het kopje Aangemelde onderwerpen, nog niet geagendeerd:

– 32 399 (Wet verplichte geestelijke gezondheidszorg (schriftelijke voorbereiding nog niet afgerond)

En

– 31 996 (Wet zorg en dwang psychogeriatrische en verstandelijk gehandicapte cliënten) (voortzetting) (na ontvangst van een advies van de Raad van State)

Via deze website met de Wetgevingskalender kan je zien hoe het wetgevingsproces verloopt:http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/wetgevingskalender/2010/07/05/integrale-herziening-van-de-wet-bopz-wetsvoorstel-verplichte-ggz-jus

 

Advies van de Raad van State voor wetsvoorstel Verplichte GGZ
Er is in 2009 al een eerste advies van de Raad van State uitgebracht mbt het wetsvoorstel Verplichte GGZ, dat is te vinden op http://www.raadvanstate.nl/adviezen/zoeken_in_adviezen/zoekresultaat/?advicepub_id=9138

Naar mijn smaak heeft de Raad van State een ouderwetse, achterhaalde kijk op “veiligheid” die zij middels hardhandige interventies en symptoombestrijding oftewel dwang wil bereiken. Dit hele wetsvoorstel verplichte GGZ gaat niet over zorg en welzijn, en de discussie en adviezen ook niet…

Het mag duidelijk zijn dat het Ministerie van Veiligheid en Justitie sowieso niet de kartrekker zou moeten zijn bij een zorgwet. Helaas is dit wel het geval. (over stigmatisering gesproken!!)

Veel termen in de discussie zijn daardoor ernstig verjuridiseerd, en worden meer en meer ontdaan van hun oorspronkelijke lading en in zeer tegenstrijdige context gebruikt (zoals “bij dwang dient men de wensen en voorkeuren van de client te honoreren” – Dit slaat nergens op en ik vraag mij af hoe men dit met goed fatsoen zo kan opschrijven? Wie is hier nou gek?).

Het jargon is daarmee dus een dooddoener in de discussies. Men communiceert in een vreemde taal, men doet alsof dit een gangbare omgangsvorm is, en alsof mensen met psychiatrische problemen een andere soort mensen zijn, waarvoor andere wetten gelden, en speciale woorden.. Dat is pure discriminatie. Opsluiting is geen zorg, voor u niet, en voor mij niet. Iemand onder dwang proberen te veranderen is marteling. Dat is de nieuwe visie die inmiddels erkend wordt door de Verenigde Naties (VN).

Het is echt schandalig dat de Raad van State zich beroept op de verouderde “UN-Principles for the protection of persons with mental illness” (MI-principles uit 1990) terwijl er in 2006 een nieuw VN-verdrag is gekomen dat deze regels vervangt, namelijk de het Verdrag inzake de rechten van personen met beperkingen – UN Convention on the Rights of Persons with Disabilities (UN CRPD, zie ook http://www.un.org/disabilities/ ).

Het is uiteindelijk slechts een kwestie van tijd voordat dit verdrag door Nederland geratificeerd zal worden, dus waarom zou men nu een reeds-achterhaald principe hanteren voor een wet die bij voorbaat weer aangepast moet worden bij ratificatie van het VN-verdrag CRPD?

Het wetsvoorstel Verplichte GGZ is met de huidige fundamenten grotendeels een verspilling van tijd, geld en energie.

Nederland liep vroeger meestal voorop met het invoeren van mensenrechtenverdragen, maar nu zitten we opeens in de achterhoede, en zijn we de laatsten van Europa die het verdrag nog niet geratificeerd hebben, samen met Ierland, Noorwegen, Finland en Albanie (en Zwitserland).
zie ook http://www.un.org/disabilities/documents/maps/enablemap.jpg

Alternatieve procedure en tegenvoorstel
Wij vinden dat het wetsvoorstel Verplichte GGZ niet deugt, en dat het helemaal anders moet.

Het nieuwe verdrag van de Verenigde Naties (Het CRPD) schrijft voor dat Substitute Decision Making vervangen dient te worden door Supported Decision Making. Dat betekent dat plaatsvervangende besluitvorming (vertegenwoordiging) vervangen moet worden door ondersteunde besluitvorming. Voor de zorg betekent dit dat dwang vervangen moet worden door empowerment.

Wij hebben concrete ideeen over dwangvrije zorg, en ook voor een alternatief wetsvoorstel gebaseerd op empowerment, bekend onder de naam : het Eindhovens Model; Eigen Kracht-conferenties ter voorkoming van dwang.

Voor de inhoud van alternatieven en het Eindhovens Model, zie o.a.
– Berichtgeving over het Eindhovens Model en Wetsvoorstel Verplichte GGZ op www.tekeertegendeisoleer.weblog.nl en op www.mindrights.nl bij Docu & Info

– De website van Eigen Kracht-centrale www.eigen-kracht.nl

Zie ook het alternatieve wetsvoorstel van Stichting Mind Rights (PDF-bestand) http://tekeertegendeisoleer.weblog.nl/files/2012/05/Alternatief-voorstel_Regels-voor-het-verlenen-van-zorg-in-crisissituaties.pdf

(en zie ook de youtube-filmpjes aan het einde van dit artikel)

Sinds 2009 zijn wij bezig aan de ontwikkeling van het Eindhovens Model, waarbij direct een samenwerking is ontstaan met de Eigen Kracht-centrale (www.eigen-kracht.nl) en ook met de succesvolle projecten in Groningen van Gert Schout voor de inzet van Eigen Kracht in de OGGZ.

Eindhovens Model IN de wet
Het ontwikkelingstraject van wetsvoorstel Verplichte GGZ kende nog een paar mijlpalen.Na terugkoppeling en een tweede reactie van de Raad van State in 2010 (vooral juridisch-technisch) waren er wederom schriftelijke wijzigingen nodig in het wetsvoorstel, dus de ministeries V&J en VWS gingen weer aan de slag.

De voorgestelde adviescommissie werd uit het wetsvoorstel geschrapt vanwege het kostenaspect in het licht van de economische crisis en de bezuinigingen. Vervolgens werden er in 2011 enkele voorstellen gelanceerd die het allemaal niet haalden (zoals een leek toevoegen aan de rechtbank enz.). Met weer een nieuwe constructie van multidisciplinair advies in het kader van dwang is het wetsvoorstel medio 2012 wederom in de fase van afronding gekomen.

Tijdens deze fase werd ik opnieuw uitgenodigd om met een selecte groep van experts te praten over de praktische positionering van het Eindhovens Model in het nieuwe wetsvoorstel! Het ging er dus niet meer over OF Eigen Kracht-conferenties een mogelijkheid zouden zijn bij het voorkomen van dwang, maar over HOE men dit vast zou kunnen leggen in een wet. Dat is dus een doorbraak!!!

Op donderdag 9 augustus 2012 was ik samen met o.a. Gert Schout, Ge de Wilde en Christine van de Hoeven uitgenodigd voor een bijeenkomst in het NH-hotel in Utrecht met enkele juristen en GGZ-beleids-experts van het Ministerie van VWS om te bedenken hoe Eigen Kracht-conferenties ingepast kunnen worden in het wetsvoorstel Verplichte GGZ.

Het was een prettige bijeenkomst, waarbij te merken was dat de delegatie van VWS wel op de hoogte was van de inhoudelijke visie-ontwikkeling in GGZ . Wat volgde was een brainstorm-sessie over woordkeuze en tekst-stijlen, met bijbehorende implicaties en visie-overdracht. Eigen Kracht-conferenties kunnen geen verplichting zijn, maar wel een mogelijkheid die er moet zijn. Een rechter kan wel verplicht worden om te vragen of de mogelijkheden onderzocht zijn om een eigen plan te maken. Het was een constructieve bijeenkomst.

Helaas zat ik persoonlijk niet echt op mijn praatstoel, omdat er in die tijd een lichte chaos in mijn hoofd was ontstaan , o.a. vanwege dingen die opgerakeld waren door de zomerschool over Mensenrechten en GGZ aan de Centraal Europese Universiteit in Budapest. Zoals bijvoorbeeld mijn jarenlange zoektocht/strijd mbt rechtsspraak, en de pijnlijke tegenstellingen tussen theorie en praktijk… Ik was daarom ook erg blij met de aanwezigheid van Gert Schout en Ge de Wilde aan mijn zijde. Het is allemaal goed gegaan.

Wetsvoorstel Verplichte GGZ is nog niet vernieuwend genoeg
Bij het hele consultatieproces rond wetsvoorstel Verplichte GGZ ging de discussie hoofdzakelijk over de procedurele toetsing van dwangplannen (wel/geen commissie enz.) en in minimale mate over de inhoudelijke kant, zoals de definities van gevaar, schade, risico’s, wilsonbekwaamheid, wederkerigheid, het recht op goede zorg enz. Wellicht was dat zo omdat V&J minder zicht op de zorg-inhoud heeft. Het is echter wel een weggegooide kans.

Wetsvoorstel Verplichte GGZ blijft een slecht wetsvoorstel, hoewel het toevoegen van de mogelijkheid om een eigen plan te maken, bijvoorbeeld via een Eigen Kracht-conferentie, wel een verbetering is ten opzichte van de vroegere wet BOPZ.

Het Eindhovens Model heeft echter potentie voor veel grotere fundamentele wijzigingen in het wetsvoorstel. Het Eindhovens Model en Eigen Kracht conferenties bieden namelijk een visie waarbij het “doelgroep-denken” niet meer nodig is, omdat het uitgaat van de persoon zelf, en iedereen IS een persoon. Het nieuwe VN-verdrag CRPD vraagt ook om een dergelijke neutrale benadering (disability-neutral- approach).

Het KAN dus wel anders, en een vernieuwende aanpak is voor de overheid binnen handbereik. Er ligt via het VN-verdrag CRPD ook een internationale druk op ons om te veranderen. Het is dus enkel de vraag wat de overheid met onze informatie doet. Wij dragen een concreet alternatief aan op een presenteerblaadje, maar ja, men doet er zo weinig mee, het lijkt wel alsof men niet wil leren of veranderenx85 Waarom negeert men de internationale ontwikkelingen??

Maar wij laten ons niet tegenhouden, want een goed idee KAN niet tegengehouden worden.

Eigen Kracht/Eindhovens Model in de Praktijk:
Het mag gezegd worden dat Groningen voorop loopt met het inzetten van Eigen Kracht-conferenties in de context van GGZ, waarmee o.a. dwang kan worden voorkomen. Dit komt onder andere door de jarenlange toewijding van Gert Schout, die net als ik hetzelfde idee kreeg, en eveneens bedacht dat Eigen Kracht-conferenties wel eens heel goed zouden kunnen werken in de context van GGZ-problemen. Hij startte vervolgens een aantal projecten en een onderzoek naar de effecten.

Op 6 juli 2012, vond bij de Puddingfabriek in Groningen het afscheidscongres plaats van Gert Schout van het lectoraat competentie-ontwikkeling in de OGGZ (Hanze Hogeschool Groningen). Bij dit congres gaf Gert een zeer interessante en inspirerende afscheidsrede, waarbij hij een kritische oplossingsgerichte reflectie op het zorgsysteem gaf, waar ik me behoorlijk in kon vinden. Ook waren er een aantal workshops, waaronder een workshop Eigen Kracht in de (O)GGZ met Henk Dijkstra en Gideon de Jong, en ik.

“De methode van de Eigen Kracht-conferentie, waarbij de hulpverlener op afstand blijft, biedt mogelijkheden om gedwongen opnames te verkorten of heropnames te voorkomen”. Dat concludeert VU-masterstudent Henk Dijkstra op basis van literatuuronderzoek en interviews met elf deskundigen op het gebied van Eigen Kracht.
Zie ook: http://www.veiligleefbaar.nl/publicatie/eigen-kracht-conferenties-kansrijk-de-ggz

Lees de hele afstudeerscriptie van Henk Dijkstra op https://www.eigen-kracht.nl/sites/default/files/2012%20Verkennende%20studie%2011%20juli%202012%20VU%20-%20EK-c%20kansrijk%20in%20de%20GGZ%20Henk%20Dijkstra.pdf

Gert Schout is ontzettend begaan met het uitrollen van proefprojecten van Eigen Kracht in de (O)GGZ, en we werken op een hele prettige manier samen om dit plan naar een hoger nationaal niveau te brengen, zoals in het wetsvoorstel Verplichte GGZ. Ook internationaal is er grote interesse in de ontwikkelingen van deze vorm van Supported Decision Making in de GGZ.

Eindhoven is ook een van de proefgemeentes waar Eigen Kracht in het kader van GGZ wordt uitgerold. Met het Team Eigen Kracht 040 doen we ons best om de benodigde aansluitingen in het maatschappelijke veld te maken. Er wordt veelvuldig voorlichting gegeven, bijvoorbeeld aan case-management, GGzE (o.a. psychiaters), NEOS, Novadic, woonbedrijf enz. enz.

Helaas merken we wel dat er een weerbarstige cultuur in de zorg heerst, en vaak blijft het bij enthousiasme voor het idee, maar gaat de praktijk toch op dezelfde voet verder (“leuk voor een ander”). Het blijkt dat we nog iets meer in de hoofden en harten van de hulpverleners moeten binnenkomen, zodat zij daadwerkelijk in actie komen en hun eigen acties gaan heroverwegen. Na A moet men nu ook B gaan zeggen.

Ook is het nodig om vertrouwen onder clienten op te bouwen, wat ook niet direct eenvoudig is omdat er al zoveel organisaties zijn die ook vanalles beloven. En er is natuurlijk ook schaamte om met de billen bloot te gaan. Wij werken eraan om deze koud-water-vrees weg te nemen, o.a. door nog meer outreach en voorlichting (zoals een kraampje op de Herstel-markt die georganiseerd was door de clientenorganisatie van GGzE), en door de ontwikkeling van voorlichting, zoals een officiele internetpagina die alle zorgen moet wegnemen, en waar alle ja-maars op komen.

Verder kunnen mensen met vragen ook bij het Eigen Kracht-kantoortje terecht op de Kronenhoefstraat 21 in Eindhoven (zelfhulp-gebouw de Kroon), zie ook http://www.eigen-kracht.nl/inhoud/contact

Op 25 augustus 2012 heb ik een speciale workshop voor de Eigen Kracht-coordinatoren uit de regio Noord-Brabant gegeven, omdat er behoefte was aan voorlichting mbt het omgaan met GGZ-gerelateerde problematiek in een Eigen Kracht-conferentie. Dat was ook erg prettig en constructief.

Al met al doen we dus op allerlei vlakken erg ons best om een nieuw bewustzijn mbt zorg aan te brengen, en het balletje aan het rollen te krijgen. En langzaamaan komen alle plannen steeds meer tot leven.

Eigen Kracht op YouTube
Voor sprekende voorbeelden van Eigen Kracht kan je ook op Youtube veel vinden (ook onder Family Group Conferencing)

TIP: Zie bijvoorbeeld dit filmpje op Youtube: Docugroningen EKC (duur: 19 minuten) titel: keerpunt: Eigen Kracht conferenties in de OGGZ, over hoe Bram zijn drankprobleem onder controle kreeg) http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=etbkgpFivlg

Of deze (10 minuten) Prachtvrouw prachtplan, hoe Bibie de problemen die haar overspoelden aanpakte : http://www.youtube.com/watch?v=jnsaT5x5sNM&list=UUx_nuhn3sxPJm_K2wLqYLCg&index=2&feature=plcp

Groetjes uit Eindhoven!

Advertenties

Misbruik in de zorg – laat ze niet kreperen!

Natuurlijk zijn de schokkende berichten over misbruik in de zorg en jeugdzorg ons niet ontgaan.
De media berichten:

“Omringd door zorg, toch niet veilig”

Deze cijfers zijn enorm bedroevend en beangstigend, en vormen het topje van de ijsberg.. De rapporten stellen dat risico op seksueel misbruik is 2 of 3 keer zo groot in instellingen .
Het is werkelijk verbijsterend dat kinderen en kwetsbaren op zulke grote schaal slachtoffer worden van seksueel misbruik. Men spreekt zelfs van meer dan 20% , dat is meer dan 1 op de 5 kinderen!!!!!! Dit is absurd! Deze kinderen worden uit-huis-geplaatst om hen veiligheid te bieden, maar in feite zijn ze nergens zo onveilig als in een (jeugd)zorginstelling!

Het is wellicht goed om te melden dat er ook een alternatief is voor uithuisplaatsing en Jeugdzorginstellingen, door individuele oplossingen op maat (in de samenleving) te vinden. Dat kan bijvoorbeeld met behulp van een Eigen Kracht-conferentie (www.eigen-kracht.nl ), waarmee een gezin of een persoon in een eigen kringgesprek een eigen plan kan maken (een eigen plan heeft sinds kort wettelijk de voorkeur boven ontvoogding). Voorkomen is beter dan genezenx85

Ook volgen wij de ontwikkelingen inzake onderzoek naar georganiseerd misbruik.

Zorgen om georganiseerd kindermisbruik en instellingen
Ik ben jaren terug via Werkgroep Morkhoven op de hoogte gebracht van georganiseerd kindermisbruik o.a. in de Belgische GGZ . (zie ook http://health.groups.yahoo.com/group/psychiatry_is_loveless/ )

Citaat: “Further inquiry led the workgroup to children, patients at the hospital, who had been abused in an organised network of childabuse- linked to several other networks in Belgium, France, Germany, Portugal, England …”

Zijdelings ben ik daarna altijd blijven volgen wat er met Werkgroep Morkhoven gebeurde. Er is niet veel nieuws naar buiten gebracht over instellingen. Wel gaat het veel over de zaak Dutroux en de zaak Zandvoort, waarbij ook corruptie een grote rol speelt. Het internationale netwerk en de foto’s van het dossier Zandvoort zijn in de doofpot gestopt en de activist Marcel Vervloesem wordt al jaren tegengewerkt omdat hij de noodklok blijft luiden…

De Aktiegroep Nederland Vrij besteedt hier ook aandacht aan in een artikel over deze pedofilie-netwerken en o.a. chantage van hooggeplaatsten : http://nederlandvrij.com/2011/03/dossier-bilderberg-dutroux-deel-2/

En ook via deze link is meer te lezen over internationale pedofilie-handel onder de naam “Zandvoort file”: http://socialisme-versus-activisme.skynetblogs.be/archive/2008/02/21/pedofilie-dutroux-zandvoort-hamlet-koala.html

Zandvoort is Nederland!

Tel daarbij op de recente berichten over Demminkx85 En de hoge aantallen loverboys in ons land… Dit alles samen schetst een bijzonder triest en angstaanjagend doembeeld.

In instellingen de grootste kans op misbruik
Het is algemeen bekend dat misbruik het vaakst voorkomt in instellingen, zoals in internaten en kindertehuizen (die tegenwoordig vaak onder GGZ vallen of particulier zijn). Ook de recent veroordeelde pedofielen Benno L. (de zwemleraar uit Den Bosch) en Robert M. (van de peuteropvang uit Amsterdam) werkten IN instellingen met (onmondige) kinderen, en daar pleegden zij hun misdaden.

Studies van de World Health Organisation (WHO) bevestigen dat personen in instellingen het meest kwetsbaar zijn, en gemiddeld vier keer vaker slachtoffer zijn van mishandeling
(zie ook http://www.bbc.co.uk/news/health-17182626)

Patienten zijn vaker slachtoffer dan dader.

Waar kan je heen als mishandelde of misbruikte client?
Uit eigen ervaring kan ik echter ook melden dat het doen van aangifte als GGZ-patient, en zeker als minderjarige, enorm bemoeilijkt wordt door een cultuur van vooroordelen.

Ik ben vroeger gevisiteerd, dat houdt in dat de verpleging met rubberen handschoentjes aan, mij overmeesterde en tegen mijn wil in mijn intieme holtes keek (dat was “voor de veiligheid, want ik wilde mezelf wat aandoen” – maar die visitaties maakten het alleen maar erger). Ik was 16 en niet crimineel, en toch zat ik vaak in een cel en werd gevisiteerd. Ik vond dat niet normaal, dus ik liep weg naar de politie. Die zagen in mij een weggelopen, minderjarige, psychiatrische patient, en zij wilden mijn aangifte niet opnemen. “Ik moest maar terugkomen met begeleiding, met volwassenen”.. En omdat ik weggelopen was, was de politie verplicht om mij terug te brengen naar de instelling, tegen mijn wil in. Zo gaat dat dus. Het doen van aangifte was toen dus niet mogelijk voor mij.

Ik denk dat de huidige beeldvorming nog niet zoveel veranderd is. En persoonlijk denk ik dat het bestaan van dwang die beeldvorming versterkt, door mensen het idee te geven dat je naar sommige mensen niet hoeft te luisteren maar dat zijn zogenaamd “wilsonbekwaam” of “handelingsonbekwaam” zijn (“gek” dus)… DAAR zit een groot probleem in de bescherming van deze groep kwetsbare mensen.

Het kunnen zowel hulpverleners, medepatienten of anderen zijn die seksueel over de grens gaan. Zeker als je al psychisch-sociaal in de knel zit, kan het ook nog eens heel moeilijk zijn om te bepalen wat normaal is, hoe je voor jezelf moet opkomen, en om tegen het regime in te gaan. Maar het is niet zeldzaam. Troost kan doorslaan in misbruik, iemand kan zeggen dat je liefde nodig hebt om te genezen. Medeclienten hebben het zelf vaak ook moeilijk, en dat maakt het extra verwarrend hoe je ermee om moet gaan als ze echt te ver gaan, en vaak kan je niet kiezen om ergens anders heen te gaan, dus wil je het ook niet erger maken. Psychiatrische patienten zijn vaak niet welkom in de reguliere nachtopvang of hulpverlening (blijf van mijn lijf), met als argument dat ” men niet gespecialiseerd is in complexe problematiek”. Waar kan je dan heen als mishandelde of misbruikte client??

Misbruik in instellingen is misselijkmakend en schrijnend.

Wij dringen dan ook niet alleen aan op verder onderzoek dat de onderste steen boven moet brengen, maar ook op voorzieningen om slachtoffers op te vangen, inclusief toegankelijkheid van politie, meldpunten, en opvangcentra.

Er moet een cultuuromslag komen in de bejegening van deze groep; hun stem moet gehoord worden, juist op andere plaatsen dan de zorg.

Het misbruik moet aangepakt worden, maar er moet vooral aan de slachtoffers gedacht worden. Laat ze niet langer eenzaam in een hoekje kreperen!

High Care-unit van GGzE brengt me van mijn stukx85

Afgelopen woensdagmiddag 3 oktober 2012 was ik bij de officiele opening van de High Care Unit bij GGzE (GGZ Eindhoven). Deze High Care Unit is tot stand gekomen met medewerking van Philips.

Het programma begon op het Conferentiecentrum van de GGzE (locatie: Grote Beek), waar wij met de clientenorganisatie van Het Roer Om een informatiekraapje hadden. Ik had mijn folders en mijn mini-isoleercel met pop meegenomen.
Ook hadden we de evaluatie-formulieren bij ons van het clientenproject: Evalueren van Dwangtoepassingen, waarbij een ervaringsdeskundige de client interviewt na dwangtoepassing, om vervolgens terugkoppeling naar de verpleging mogelijk te maken en te ondersteunen. Dit evaluatie-project is genomineerd voor de JAK-award van de GGzE (we zitten bij de laatste 5 nominaties van 38 projecten). In December kan er gestemd worden, en in Januari wordt de winnaar bekend gemaakt.

Symposium High Care
Het openings-symposium heette: “Elke crisis heeft zijn eigen uitdaging” (Martin Luther King). Bij het openingsprogramma van de High Care waren er zo’n 150 mensen aanwezig (o.a. van Philips, GGZ Nederland, en andere GGZ instellingen). Er werden eerst een viertal lezingen gegeven ter introductie.

We werden welkom geheten door de dagvoorzitter prof. mw. Inge Bongers die ons vertelde dat High Care ging over bijzondere maatregelen om in contact te blijven, juist ook ten tijde van een crisis. Clienten zijn kwetsbaar, en daarom is er gekozen om zoveel mogelijk regie bij de client te leggen en voor optimale begeleiding te zorgen. Daarbij is ook gebruik gemakt van de nieuwste technologie en innovaties. Men hoopt hiermee een wezenlijke stap vooruit te doen.
Vervolgens werd een filmpje getoond, waarbij een “patient” eerst medicatie niet innam, steeds onrustiger werd, dacht dat er tegen hem werd samengespannen, en waarbij vervolgens een “dreigende situatie” tussen hem en de verpleegkundige ontstond. Dit beeld van crisis en perspectief vormde het ankerpunt van de dag. Het ging dus over mensen die verward en onrustig zijn.

De eerste spreker was prof. Jim van Os die stelde dat een focus op omgevingsfactoren leidt tot betere behandeling. Hij vertelde eerste over psychotische ervaringen, en dat iedereen wel eens meemaakt dat de blik van bijvoorbeeld een taxi-chauffeur je doet denken dat hij alles van je weet en dat hij je veroordeeld. Een combinatie van factoren leidt tot die betekenisgeving, zoals eerdere ervaringen en zintuiglijke prikkelingen, en bijv. slaapgebrek of teveel stress. Deze psychische reactie is eigenlijk een soort psychose-gevoeligheid. Jim van Os vergeleek psychoses met een bloeddruk-probleem, waarbij men ook geen statisch beeld heeft, maar juist omgevingsfactoren en bijvoorbeeld stress voor schommelingen zorgen. De mate van schommeling is dan van belang, en dat geldt ook voor “psychotische reactiviteit”. Jim van Os pleit ook voor een aanpassing van de DSM (diagnose-handboek), waarbij psychose en schizofrenie niet langer meer “een onbegrijpelijke afwijking op genetische basis” worden genoemd, maar een reactief syndroom met oorsprong langs verschillende assen (zoals trauma’s, verwaarlozing en andere eerdere ervaringen, prikkelingen, aanleg, ontwikkelingscomponenten, omstandigheden, drugsgebruik, stress enz.). Vanwege de relatie tussen omgevingsfactoren en psychotische reactiviteit, heeft GGzE nu samen met Philips deze “virtual reality therapie” ontwikkeld, waarbij het de bedoeling is om de client controle te geven over de prikkels die hij/zij te verwerken krijgt.
De theorie van Jim van Os vond ik zeer interessant en herkenbaar uit de praktijk, maar ik twijfel er enorm aan of de technologie van Philips nu werkelijk het wondermiddel is.

De tweede spreekster was drs. Marie-Louise Vossen van de Raad van Bestuur van GGzE. Zij vertelde hoe recente projecten Dwang en Drang bij GGzE er al toe hadden geleid dat er een reductie was gerealiseerd van 37% minder uren separatie, en 41% minder uren verplichte kamertijd op de GGzE. Het doel is een separeervrije organisatie, waarbij de client de eigen regie kan voeren. Men zet nu bij GGzE in op het voorkomen van een crisis (vroeg signaleren) in plaats van reactief handelen. Onderdeel van het High Care-concept is ook het High Care consultatieteam dat ingeroepen kan worden op afdelingen, en waarbij ook een ervaringsdeskundige werkzaam is. Dit is bedoeld om escalaties te voorkomen, door “nieuwe lucht” te bieden in een vastlopende situatie.
Vanaf volgende week is ook de High Care –unit operationeel. Separatie zal dan een voorbehouden handeling worden, die enkel door specialisten mag worden uitgevoerd (High Care). Er is samen met Philips geprobeerd om van de separeercel een helende omgeving te maken.

De derde spreker was drs. Werner Satter van Philips, die uitlegde hoe de “Ambient Experience” ontwikkeld was om bijvoorbeeld het ondergaan van bijvoorbeeld een MRI-scan prettiger te maken.
Zie hier een algemeen informatiefilmpje van Philips over Ambient Experience: http://www.youtube.com/watch?v=iOKxiGtbFYo&feature=relmfu
Er is al jarenlang onderzoek gedaan naar wat mensen prettig vinden aan kleur en vormgeving, en wat er een positief effect heeft op het gemoed. Deze kennis is nu ook gebruikt in de GGZ voor de ontwikkeling van de “Sensory Support Room” van de High Care. Het schijnt dat de verpleging in medische ziekenhuizen het doorgaans ook prettiger vind om op een afdeling met Ambient Experience te werken.

Het laatste woord was aan Chantal Schiks, ervaringsdeskundige en kartrekker van de clientenwerkgroep Het Roer Om. Ze vertelde vanuit haar eigen ervaringen hoe vreselijk het is om gesepareerd te worden, zo verlaten in een vieze, verwaarloosde cel met talloze sporen van anderen, en dat je je dan soms nauwelijks nog mens voelt, omdat je blijkbaar niet eens een fatsoenlijke ruimte en bejegening waard bent. Ook gaf ze een sterke illustratie van haar visie op een “helende omgeving”. Ze legde uit dat haar auto soms een helende omgeving was waar ze helemaal tot rust kwam, maar niet als ze in de file stond.. en dat geldt ook voor de bank thuis, die is tijdelijk prettig, maar gaat ook vervelen.. Het is belangrijk dat je uit de auto kan stappen, of je huis uit kan gaan als het niet meer fijn en “helend” voelt.. Dit “eruit kunnen” is een belangrijk advies dat meegegeven wordt aan de ontwikkeling van High Care.
Chantal voegde ook nog toe dat vernieling soms ook enorm kan opluchten (zo had zij een speciaal oud servies waar zo nu en dan een kopje van stuk mocht). Ook dit zou men moeten meenemen in de ontwikkeling van High Care, en voor eeuwig afstappen van het lelijke woord “hufterproof”. De lezing van Chantal schudde iedereen weer wakker die in slaap was gevallenx85

Daarna werden de aanwezigen in groepen verdeeld voor de rondleidingen.

Ik ben zelf via de clientenorganisatie van de GGzE ook betrokken geweest bij dit project, (waarbij ik steeds veelvuldig heb benadrukt dat contact belangrijker is dan technologie). Wat ik te zien kreeg bij de rondleiding, was voor mij dus niet geheel nieuw.

 

Beschrijving van de GGzE-High Care Unit
De High Care Unit is dus bedoeld voor mensen die “een hoge psychotische reactiviteit” hebben, en in de volksmond “verward en gevaarlijk onrustig” zijn.

De High Care bestaat uit een intake-kamer voor het eerste gesprek. Daarna is er een gang die leidt naar 2 sensory support rooms, 2 gemoderniseerde separeercellen, en een aantal slaapkamers. Ook is er een verpleegkundig kantoor (helaas geen open balie of geenkantoor).

2 sensory support rooms
Er zijn twee Sensory-Support-Rooms (zintuig-ondersteunende ruimtes) omdat “de omgeving in relatie staat met het welzijn”. Er staat een gewoon bed, een tafel en een stoel, en zelfs een zitzak. Er zijn kastjes en een wc/douche-ruimte apart inbegrepen. Ook was er een dikke glazen deur naar een klein luchtplaatsje waar je op eigen initiatief heen kan gaan om daglicht en frisse lucht te krijgen. Er was een dikke glazen deur die helaas op slot kan (met het kantoor direct in zicht). Verder was er weggewerkte verlichting die de muren een kleurtje gaf (zelf instelbaar), en het Touch-screen dat als een van de hoogtepunten wordt gezien.
Het grote touch-screen (lijkend op een verticale breedbeeld-tv) biedt allerlei opties voor persoonlijke sfeer-instellingen, muziek, foto’s, enkele spelletjes, tekenen of typen, en ook Skype (video-bellen met bijvoorbeeld familie en vrienden).

Ik moet toegeven dat deze ruimte minder verschrikkelijk lijkt dan de isoleercel, maar van de andere kant is het eigenlijk een soort space-cel, met een soort weggewerkte kerstverlichting en een groot touch-screen, een zithoek en een douche en een klein beveiligd tuintje. Ik weet niet of dit echt een “wondermiddel” is..

2 gemoderniseerde separeers
Er zijn ook twee gemoderniseerde separeers, uitgerust met hetzelfde touch-screen, een raar separeer-bed en een heel vreemd “beveiligd toilet” vlak naast het bed (het leek wel op een soort drinkfonteintje..). Ook hier was een eigen beveiligde luchtplaats aangesloten. Maar verder was het gewoon een isoleercel.
Het zijn feitelijk gewoon “gepimpte isoleercellen” met een touch-screen, een luchtplaats en een raar toilet-ding (midden in de kamer- lekker fris zo naast je bed…)

Het doet mij altijd enorm veel pijn om nieuwbouw-isoleercellen te zien, want dan denk ik: “hebben we nou nog steeds niks geleerd / is het echt onze overwogen keuze om zo door te gaan”.. Ik kan dat haast niet aanzien. Ouderwetse praktijken moeten worden uitgebannen, niet vernieuwd.

Ook zijn er een aantal slaapkamers, die allemaal een slot op de deur hebben.

Separeren wordt voorbehouden handeling
Behalve een High care unit is er ook een (High Care) Consultatieteam.
Een extra bedoeling van de High Care is om het bewustzijn bij de eigen werknemers te vergroten, en te breken met tradities van opsluiten. Separeren wordt een voorbehouden handeling en er zal dus niet meer aan het einde van elke gang op elke afdeling een separeer zijn. In plaats daarvan is er nu dus een consultatieteam en eventueel de mogelijkheid tot uitplaatsing naar de High Care.

DUS: Binnenkort zijn er geen cellen meer op gewone afdelingen bij de GGzE, alleen nog bij de gespecialiseerde High Care-unit. Dat betekent dat zeker 30 isoleercellen onklaar gemaakt zullen worden (vermoedelijk per November 2012).
Er zullen uiteindelijk 3 High-Care locaties overblijven waar beveiligde kamers en gemoderniseerde separeercellen gebruikt kunnen worden (waaronder de nieuwe High Care unit en de opname-afdeling bij het Catharina-ziekenhuis).

Dit is dus een ruil van 30 cellen tegen 4 (plus 2 van het Catharina ziekenhuis). Dat is wel positief.

Filmpjes van de High Care-unit van GGzE-Philips
Er zijn al enkele filmpjes van deze High Care-Unit op internet te vinden, daarbij wordt vooral de nieuwe Sensory-Support-Room van de High Care in beeld gebracht:

 

Mijn mening:
Het klinkt allemaal redelijk positief, maar toch heb ik grote zorgen over deze High Care Unit.

Misschien zijn deze gemoderniseerde ruimtes wil minder vreselijk dan de oude isoleercellen, maar ik ben er totaal niet blij mee. Het geeft een vieze smaak in mijn mond. “Er klopt iets niet”..

Er hing toch een rare klinische atmosfeer, het gebouw gaf naar mijn mening veel te veel gevoelens van de klassieke “dominantie en ondergeschiktheid”. Het enorme kille tralie-hek om de tuin, en de vele sloten op de deuren waren daar een voorbeeld van. Die elementen stonden in schril contrast met het concept van “positieve prikkels”. (wat enkel op een materialistische/technisch-bouwkundige wijze uitgelegd leek te worden)

Door de afsluitbaarheid van de “Sensory-Support- kamers” en vooral ook nog eens de afsluitbaarheid van alle slaapkamers op de High Care, leek het kind eigenlijk al met het badwater te zijn weggegooid.. Ik maak me grote zorgen om het aantal kamerprogramma’s (en kamer-momenten/verplichte rusttijden/Time-Outs enz.). Dit zullen wij nauwlettend blijven volgen.

Wij zijn ook op de hoogte van het “vervoermiddel” dat men zal gaan gebruiken om clienten naar deze High Care te vervoeren. Dat wordt een BRANCARD. Alleen al de gedachte om op zo’n stretcher vastgebonden te worden en rondgereden te worden (tegen je wil) is absoluut verschrikkelijk. Feitelijk is men dan VOLLEDIG GEFIXEERD!! En de brancard gaat dan in een busje, en rijdt naar de High Care Unit. Op dat moment ben je als client dus al volledig machteloos en overmeesterd,.. Ik vind het absoluut ongepast om mensen die kunnen lopen rond te gaan rijden (waarbij men blijkbaar de goede argumenten mist om iemand te overtuigen..).. Dit is extreem vernederend, en staat ook haaks op het concept van “positieve prikkels” en “intensieve zorg”.. Het is een extreem dwangmiddel dat ZONDER CONTACT wordt toegepast, en juist contact afbreekt.., en dit lijkt in de verste verte niet meer op een cultuurverandering..

Ik vond het uiteindelijk allemaal erg tegenstrijdig, want het gaat hier nog steeds om opsluiting en dwang, zeker omdat alle slaapkamers sloten bevatten. Dat strookt totaal niet met de naam High Care (Ik kreeg zelfs een flashback naar Zuid Afrika waar ik een bordje “High Care” op een separeerafdeling aantrof.. 5 cellen in een gang, wat camera’s en een kantoortje, en men noemde dat High Care. In Afrika zei men dat men via dat bordje in ieder geval hoopte het bewustzijn te vergroten. Stiekem lijkt dit erg veel op wat er hier in Eindhoven gebeurd. In Eindhoven zit er op de High Care unit ook op iedere deur een slot. Daarom zie ik nog geen cultuurdoorbraak. Ik ben erg benieuwd waar dit heen zal gaan.

Onschuldig opgesloten
Heel wrang is het om recentelijk via de media tal van berichten te horen over plegers van misdrijven die hun straf ontlopen om procedurele redenen, waarbij gezegd wordt “dat men in Nederland nou eenmaal geen risico wil nemen dat onschuldige mensen achter de tralies terecht komen”
Dit staat HAAKS op wat er in de GGZ gebeurd.

18.000 onschuldige mensen worden ieder jaar weer opgesloten in de isoleercel van de GGZ, en de zorg noemt dat een “laatste redmiddel “.

Helaas worden er in de GGZ alleen “half-zachte” stappen genomen om dit te voorkomen. Nu is er geinvesteerd in een nieuwgebouwde High Care-Unit, maar ook daar zien we overal sloten op de deur. Alle technologie lijkt een soort van zoethoudertje: zo is het bijna een gouden cel. Maar ja, mensen zullen er nog steeds opgesloten worden tegen hun wil.

Men zou moeten proberen om tegen elke prijs te voorkomen dat psychiatrisch patienten onschuldig worden opgesloten.

Bij High Care zou men toch intensieve aandacht en intensieve zorg verwachten.. Hoezo heeft dan ELKE KAMER een slot op de deur? Is dit het maximale dat wij als samenleving kunnen bieden aan mensen die ernstig in de knel zitten??? Is er dan echt geen HOOP op een menswaardiger behandeling voor deze mensen?? Zijn zij OPGEGEVEN als burger??Kan men dit High Care noemen??

Verwarring
De High Care-unit wekte bij mij persoonlijk echt veel verwarring op.
Ik heb een sterk rechtvaardigheidsgevoel, en ik ben tegen opsluiting. Maar deze ruimtes werden zo mooi ingepakt met woorden en theorien, dat het bijna leek alsof het een weldadige ervaring zou zijn. Een mooie zitzak (fatboy) een touch-screen enz. enz. Maar de vraag is: Wat doet een mens als hij/zij overstuur is en in zo’n ruimte wordt gestopt?

Het is NIET NORMAAL om zo als mensen met elkaar om te gaan, maar juist het professionele uiterlijk van de cel, maakt het verwarrend.. Het is FOUT om mensen op te sluiten en dat zorg te noemen, en clienten voelen dat doorgaans heel erg sterk in hun onderbuik, MAAR, clienten zijn ook kwetsbaar, en doordat het zo extreem georganiseerd is (en opsluiting niet eens meer ouderwets is, maar een bewuste moderne keuze blijkbaar), ga je als client NOG MEER TWIJFELEN aan de waarden van de wereld. Zeker als persoonlijk aandacht vervangen wordt door technologie (kerstlichtjes enzo).. als natuur vervangen wordt door een digitaal plaatje in een groene schemering.. Wat moet je daar als mens van vinden? Ik vond het KIL. En hoe meer ik erover nadenk, hoe bozer ik word, vooral om al die sloten die ik heb gezien.
“Al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding”

Blijkbaar hebben de professionals bijzonder weinig vertrouwen in hun eigen kunde om met mensen om te gaan. Deze onmacht wordt nu opnieuw gemaskeerd met een nieuw fenomeen; “een cel waar je blij van wordt als je erin opgesloten wordtx85” jaja..(hoe ziek is dat?!? Ik vind dat niet respectvol en zeker niet mentaal gezond)

Beeldvorming, stigma en vervreemding
Waarom de elementen in die ruimte zo “speciaal” moeten zijn, snap ik ook niet. Waarom hangt het breedbeeld-scherm verticaal? Waarom geen gewone TV en computer, en een gewone telefoon? De toilet in de separeer lijkt op een drinkfonteintje (!)x85 Weet je hoe irritant het is als het scherm niet goed werkt? Of als je de navigatie en de symbolen van het menu niet kent? En als kerstlichtjes werkelijk zouden helpen, waarom geeft men die dan niet mee naar huis??

Eigenlijk geeft de nieuwe separeer nagenoeg dezelfde mogelijkheden aan clienten, als wanneer zij met een mobieltje op de wc zitten (met een bed ernaast) – alleen de muurkleur is andersx85. Ik snap niet wat hier nou zo speciaal aan is, en waarom dit zo geinstitutionaliseerd moet worden..

De impact die deze vervreemde vormgeving heeft op de beeldvorming is enorm; alsof men met “speciale mensen van doen heeft, die een speciale bejegening nodig hebben, met speciale normen, speciale regels en speciale gebruiken’.. Het ziet er misschien behoorlijk luxe uit, maar dit is ontmenselijking. Door middel van diverse theorien probeert men NOG STEEDS te onderbouwen waarom opsluiting niet primitief maar professioneel zou zijn. Dure woorden en het mooie uiterlijk van de dwangmiddelen werken steeds verhullender, maar uiteindelijk blijft het een grote inbreuk op de persoonlijke vrijheid van de persoon.
Het lijkt alsof men keuze aan de client geeft, maar hoeveel maakt het uit welke kleur de cel heeft, als je er sowieso al niet wilde zijn??

Wij zijn ervan overtuigd dat er betere manieren zijn om zorg te verlenen, dan met dwang en “gouden cellen”. Wij zijn ervan overtuigd dat echt menselijke bejegening keihard nodig is, misschien wel meer dan ooit. Wij vinden het belangrijk om te blijven uitdragen dat het hier om opsluiting gaat, en dat de verhullende theorien juist uiterst pijnlijk zijn voor de client, die in een moeilijke fase op een verkeerd been wordt gezet.

Verwarring is echt een kwalijke zaak
Persoonlijk heb ik geprobeerd om positief te zijn over de High Care, omdat ik ook dacht dat het een vooruitgang was (al was het alleen al omdat er nu veel andere isoleercellen zullen verdwijnen), maar onderhuids bleef het knagen, want er zat iets dwars, namelijk al die sloten en die rare atmosfeer daar. Het spookte letterlijk door mijn kop, en liet me niet met rustx85

Na enkele dagen van extreme onrust in mijn lijf, kwam ik erachter dat ik boos mocht zijn op die High Care-Unit. Ik vond het daar namelijk enorm kil en verschrikkelijk, en ik kan mezelf niet voor de gek houdenx85 IK LIEP DUS ZELF (ALS BEZOEKER) TEGEN EEN VIRTUELE MUUR AAN TOEN IK GECONFRONTEERD WERD MET DE HIGH CARE UNIT!!

IK HEB EEN PAAR DAGE NODIG GEHAD OM MIJN INNERLIJK WEER OP ORDE TE KRIJGEN, EN TE BEDENKEN WAT IK HIERVAN VIND. IK WAS ER SERIEUS VAN IN VERWARRING EN ZELFS VAN MIJN STUK GEBRACHT!

Het lijkt minder inhumaan dan de ouderwetse isoleercel, maar het is ondertussen wel een grote “mindfuck”. Met andere woorden: Dit zou ook wel eens heel erg slecht kunnen zijn voor het welzijn van clienten, die in een NOG GROTERE VERWARRING mbt WAARDEN EN NORMEN en OMGANGSVORMEN komen. Het zou ook NOG SLECHTER kunnen gaan met deze clienten.
… over de impact van sociale omgevingsfactoren gesprokenx85.

HET IS VERWARREND! En ik merk dat mijn collega’s bij de clientenorganisaties diezelfde mentale klap hebben gekregen: Is deze High Care-ontwikkeling nou positief of negatief?? Het is beide, en dat is erg verwarrend..

Ik kan me voorstellen dat clienten die daar terechtkomen ook enorm zullen gaan worstelen met hun eigen ervaring, visie en mening. Wij vragen daarom ook om extra begrip voor deze groep clienten. We zullen dit nauwlettend blijven volgen.

Conclusie:
Ik vind de High Care tot nu toe dus ronduit een misleidend fenomeen, want zolang ALLE kamers nog sloten hebben is er duidelijk nog geen sprake van een daadwerkelijke trendbreuk of cultuuromslag.

Mijn advies

  1. Men zou tegen elke prijs moeten voorkomen dat mensen in de zorg worden opgesloten of te maken krijgen met dwang in welke vorm dan ook (want dwang is slecht voor het welzijn). Dat houdt dus in: investeren in ECHTE ZORG en ECHTE alternatieven.
  2. De sloten van ALLE SLAAPKAMERS bij GGzE (en ook op de High Care-Unit) dienen aangepast te worden, zodat deze ALTIJD van binnenuit te openen zijn. (dat is tevens betere brandveiligheid). Hiermee wordt voorkomen dat er weer kamerprogramma’s ontstaan (opsluiting in eigen slaapkamer). Kamerprogramma’s zijn onveilig , oa is er te weinig controle op, en vooral: de eigen slaapkamer hoort een veilige plek te zijn.
  3. Aan ALLE clienten internet en moderne media aanbieden, en de Ambient Experience op vrijwillige basis beschikbaar maken (bijvoorbeeld in een COMFORT-ROOM waar men vrijwillige gebruik van kan maken) en de Ambient Experience juist NIET combineren met dwang, vanwege het verwarrende en manipulerende effect.

 

NOODKLOK Waar is de advocaat voor GGZ ex-clienten?

“Het blijkt namelijk dat er GEEN ENKELE GESPECIALISEERDE ADVOCAAT in Nederland meer te vinden is op het gebied van letselschade en medisch tuchtrecht op het vlak van GGZ.”

Het mag gezegd worden dat de zomerschool over Mensenrechten en GGZ-Wetgeving in Boedapest in juli 2012 (zie vorig bericht of www.punkertje.waarbenjij.nu ) er nogal heeft ingehakt bij mij persoonlijk. Het was echt een geweldig leuke en leerzame cursus, maar het resulteerde bij mij ook in een opleving van mijn persoonlijke pijn.

De laatste 2 maanden ben ik weer heel intensief bezig geweest met het zoeken van een advocaat. Het is heel ingewikkeld allemaal.

Ik heb een advocaat gehad, maar die is ernstig ziek geworden (hersentumor) en daardoor is mijn zaak stil komen liggen en in theorie verjaard.

Civielrechtelijke procedure voor schadevergoeding
Juridisch gezien (civielrechtelijk) staat er een verjaringstermijn van 5 jaar, maar gezien mijn omstandigheden kan ik hardmaken dat ik recht heb op stuiten (oprekken) van die termijn vanwege diverse redenen. Zelfs nu het inmiddels ongeveer 18 jaar geleden is..

Echter, nu zou volgens de Nederlandse wet, civielrechtelijk mijn enige optie nog zijn om de vorige (zieke) advocaat aansprakelijk te stellen voor het falen van mijn zaak, en een schadevergoeding van hem te eisen, maar dat vind ik eerlijk gezegd nogal wrang. Die vorige advocaat is de enige die juist wel aan mijn zijde heeft gestaan en hij is niet degene die mij het immense leed heeft aangedaan in de psychiatrie. Ik vind het absoluut niet juist dat het civielrechtelijke systeem mij nu dus als het ware dwingt om een derde persoon aansprakelijk te stellen voor de langdurige eenzame opsluiting, vastbinden, gedwongen medicijnen en gedwongen visitaties in mijn jeugd, temeer omdat deze derde persoon vanwege een hersentumor niet in staat was om mijn zaak af te werken (vanwege overmacht dus). Mijn vorige advocaat is slachtoffer van een hersentumor, ik kan alleen maar medeleven en begrip hebbenx85

Ik zou niet trots zijn op mezelf als ik nu “geld ging halen bij deze zieke man”.
De civielrechtelijke weg lijkt nu dus een beetje dood te lopen..

En het idee dat de psychiaters er dan dus blijkbaar zomaar mee wegkomen, dat maakt mij enorm kwaad!

Tuchtraad-procedure voor verwijt aan behandelaars.
Ik heb altijd een procedure willen starten voor de Tuchtraad, maar helaas is ook de termijn van 10 jaar voor Tuchtraad-verjaring is inmiddels verstreken door de bovengenoemde ongelukkige omstandigheden van de ziekte van mijn vorige advocaat.

Het is uitermate wrang dat ik juridisch blijkbaar wel “geld kan gaan halen bij de verkeerde” , maar dat de daadwerkelijke daders (de psychiaters en hulpverleners) “onaantastbaar” lijken..

De afgelopen maanden heb ik dus weer verwoede pogingen gedaan om een advocaat te vinden om nog steeds een rechtszaak bij het Tuchtcollege te starten rond mijn eigen ervaringen in de jeugdpsychiatrie en volwassenen-psychiatrie. Ik heb weer diverse advocaten benaderd met mijn juridische hulpvraag, maar geen van allen kon mij bijstaan bij de Tuchtraad. Zij konden mij ook niet doorverwijzen.

Het blijkt namelijk dat er GEEN ENKELE GESPECIALISEERDE ADVOCAAT in Nederland meer te vinden is op het gebied van letselschade en medisch tuchtrecht op het vlak van GGZ.

Van het tiental letselschade advocaten, en tuchtrecht-advocaten dat ik recentelijk heb benaderd, was geen van allen onderlegd of ervaren op GGZ- Tuchtraad-gebied. Zij hebben intern gezocht naar gespecialiseerde advocaten, maar niets gevonden. Ook via de lijsten op de website van de Orde van Advocaten heb ik geen succes gehad in het vinden van een advocaat op de gebieden letselschade-GGZ-tuchtraad.

Door de benaderde advocaten werd mij meermaals verteld dat de kans op succes bij de Tuchtraad dermate klein was, dat deze advocaten er niet aan wilden beginnen.

Daar sta je dan met je goed fatsoen en je bereidheid om de samenleving te beschermen tegen verkeerde behandeling..

Ik kreeg van enkele advocaten het gegeven c.q. advies om in mijn eentje naar de Tuchtraad te gaan “dat kon middels een simpele brief, echter het was de vraag of men het in behandeling zou nemen gezien de verjaring”.

Maar ik denk dat ik nu alles behalve een simpele brief nodig heb, maar juist een heldere overtuigende brief met gedetailleerde steekhoudende argumenten, om de Tuchtraad ervan te overtuigen dat mijn zaak juridisch nog steeds legitiem is.

En ik zal dat dus blijkbaar in mijn eentje moeten doen.

Ik ben inmiddels een tweetal brieven aan het voorbereiden voor de Tuchtraad. Dit gaat gepaard met redelijk veel onderzoek (mijn eigen dossier en details in de wetgeving). Dit kost uiteraard erg veel tijd en energie, maar toch ben ik weer erg strijdbaar.

Ik kan mij niet voorstellen dat het Nederlandse rechtssysteem werkelijk zo doorgebureaucratiseerd is dat ik nu enkel “geld kan halen bij de verkeerde” via een civielrechtelijke eis voor compensatie door de verzekeraar van de vorige advocaat (waar de argumenten voor het stuiten van de verjaring blijkbaar wel afdoende zijn) ; en dat ik niet de daadwerkelijke daders aansprakelijk kan stellen, omdat het volgens de Tuchtraad-procedure wel verjaard zou zijn, en er bovendien geen rechtshulp voor mij te vinden is !!!

De afwezigheid van advocaten gespecialiseerd op de combinatie letselschade-GGZ-tuchtraad is een werkelijke schande voor ons land, want er zijn duidelijk nog steeds veel dingen mis in de zorg, maar het ontbreekt aan adequate oplossingen, waardoor slachtoffers in de steek gelaten worden, en daders niet berispt kunnen worden op hun fouten, en dus eindeloos kunnen doorgaan, tevens zonder signalering door de overheid.. Dit is een aanfluiting.

Dit brengt mij tot het luiden van een noodklok: Bestaan ze nog? Zijn ze er nog? Advocaten die zaken op het vlak van letselschade, GGZ en Tuchtraad aannemen? Of zijn wij als clienten nu echt aan ons lot overgelaten, zonder rechtshulp?

Dit is de zwarte kant van vercommercialiseerde rechtsbescherming.. clienten zijn niet rijk, en de GGZ-zaken zijn vrijwel altijd relatief complex (met veel dossier en specialistisch jargon). Zijn wij (ex)clienten nu werkelijk aan ons lot overgelaten??

Kent u een advocaat die zaken aanneemt op het vlak van letselschade, GGZ en Tuchtraad? Dan zouden wij zeer graag de contactgegevens vernemen, want dergelijke specialisten lijken er namelijk niet meer te zijn in Nederland. Hebben wij gelijk? Zijn ze er echt niet??

En aangezien ik tot dusver de Tuchtraad-procedures in mijn eentje zal aangaan, ben ik wel heel erg blij met de kennis en contacten van de zomerschool in Boedapest. Ik ben weer helemaal strijdbaar.

Zomerschool over Mensenrechten in GGZ

Van 15-28 juli 2012 ben ik op een zomercursus Mensenrechten en GGZ-Wetgeving geweest, bij de Centraal Europese Universiteit (CEU) in Boedapest, Hongarije.

De 2-weekse cursus Mental Disability Law in Practice was georganiseerd door MDAC (Mental Disability Advocacy Centre, www.mdac.info) , ook gevestigd in Boedapest. Ik had echt geluk dat ik begin juli toch nog een studiebeurs kon krijgen, want het was me niet gelukt om de onkosten bijeen te brengen, dus ik kon eigenlijk niet gaan.

Er waren ongeveer 20 deelnemers uit allerlei verschillende landen wereldwijd, waarvan ik de enige ervaringsdeskundige (user/survivor) was.

De cursus ging over de juridische ins en outs van het nieuwe VN-verdrag inzake de rechten van personen die gehinderd worden door beperkingen, het CRPD, zie http://www.un.org/disabilities/

Het was heel erg interessant om meer te leren over Rechten, zoals de juridische aard van de verschillende rechten in het VN-verdrag (politiek-civiele rechten en sociaal-economisch-culturele rechten), verschillende VN-mechanismen, en bijvoorbeeld de kleine hoeveelheid internationale jurisprudentie op het vlak van GGZ en de impact daarvan op bijv. wetgeving. Ook het gebrek aan rechten kwam uitgebreid aan bod en de probleemgebieden werden vrij goed uitgekristalliseerd door de leraren. Daardoor voelde ik me goed op mijn plek en het was dus geen onzinnige cursus.

Ik heb ontzettend veel geleerd over mensenrechten en de juridische dimensie, en dat zal ik ook zeker kunnen gebruiken bij mijn volgende activiteiten, zoals bijvoorbeeld het weerleggen van het wetsvoorstel Verplichte GGZ en het promoten van mijn alternatieve voorstel en het Eindhovens Model (Eigen Kracht-conferenties ter voorkoming van dwang in de GGZ).

Het was ook erg confronterend, en ik vond het vantevoren zelfs een beetje eng om erheen te gaan, want mijn ervaringen met juristen zijn ronduit slecht, en meestal voel ik me dan eenzaam, verloren en verlaten als ik in dat soort kringen verkeer. Ik was daar bang voor (en daardoor bang voor heimwee), maar het bleek juist het tegendeel te zijn. De groep studenten was heel erg hecht en open, ik voelde me heel erg fijn en zeker niet eenzaam. Het was juist een geweldige ervaring om mee te maken dat juristen ook toegewijd kunnen zijn, en we hebben echt heel veel lol gehad. Dat heeft me echt goed gedaan. Ik denk met heel veel plezier terug aan de zomerschool.

Het programma was wel zwaar en confronterend, want het ging natuurlijk de hele tijd over rechten, en dat was soms gewoon heel pijnlijk vanwege het gat tussen theorie en praktijk. Ook het bezoek aan de instelling voor verstandelijk gehandicapten (Ray of Hope) in een buitenwijk van Boedapest was schokkend. Sommige meervoudige gehandicapte kinderen en volwassenen liggen de hele dag op bed (zonder dat ze er zelf uit kunnen) en het merendeel zit vastgesnoerd in een rolstoel en staan gewoon ‘geparkeerd’ in de gang, en ook zij zijn op deze manier niet in staat om zelf iets te doen, en ze staan geparkeerd, haast zonder verdere aandacht. Dat deed enorm zeer om dat te zien. Veel van deze mensen verblijven daar hun hele leven.. geparkeerd.. Ik heb me groot kunnen houden zolang als ik in de instelling was, maar achteraf in het busje terug moest ik wel echt huilen. Al deze mensen zitten weg te kwijnen daar.. Er gebeurt niks, elke dag dezelfde muren, een heel leven lang… Dat is echt vreselijk. Er waren ook geen vrijwilligers “want die waren er niet”. Het woord Verwaarlozing is op zijn plaats, maar dan vooral op het menselijke vlak, want het gebouw zelf zag er op zich helemaal prima uit (net gerenoveerd).

Het is fijn om te weten dat MDAC zich bezighoudt met de situatie in deze instelling, want daardoor kan ik het wat makkelijker loslaten en ligt het niet zozeer op mijn schouders. (het is fijn om collega’s te hebben)

Een uitgebreid dagelijks verslag van deze zomerschool inclusief inhoud van de lessen is (in het Engels) te vinden op www.punkertje.waarbenjij.nu

SPT sessie over mensenrechten in instellingen

Op 19-20 juni 2012 was ik bij het mooie VN-gebouw Palais des Nations in Geneve (Zwitserland) voor een 2-daags besloten trainingsprogramma, onderdeel van de 17e Sessie van het Subcommittee on the Prevention of Torture and Other Cruel, Inhuman or Degrading Treatment or Punishment (SPT).

Het SPT is een commitee van de VN (Verenigde Naties) dat bezoeken aflegt aan gevangenissen en instellingen over heel de wereld, om te kijken of er mensenrechtenschendingen plaatsvinden. Ik was samen met enkele andere ervaringsdeskundigen op persoonlijke titel uitgenodigd bij deze SPT-vergadering om als expert mee te discussieren over de concept-richtlijnen voor het monitoren van mensenrechten in GGZ-instellingen (wereldwijd), omdat dit meer en meer een aandachtspunt wordt van het SPT (mede in het kader van het nieuwe VN-verdrag inzake de rechten van personen met beperkingen, het CRPD, zie http://www.un.org/disabilities/ )

Het SPT-Working paper Mental Health and Detention (in ontwerpfase) vormde de leidraad voor deze 2-daagse besloten vergadering, waar ik dus ook niet al te veel over kan zeggen ivm het besloten karakter. We gingen dieper in op diverse aspecten van monitoring, zoals methodes van onderzoek, aandachtsgebieden en valkuilen. Ik was gevraagd om een toelichting te geven over mijn ervaringen en over goede alternatieven voor dwangtoepassing. Ik heb voornamelijk over goede alternatieve gepraat, omdat er te weinig tijd was om het allebei te vertellen. Achteraf vind ik dat wel echt jammer, maar ik hoop dat ik nog eens de kans zal krijgen om mijn ervaringskennis met het SPT te delen. Zeker ook omdat gaandeweg toch wel duidelijk werd dat de adviserende Medische expertgroep (met o.a. vrij veel psychiaters aan boord) een nogal grote invloed leek te hebben op de richtlijnen en beeldvorming, en naar mijn mening zeker niet in positieve zin.

Gaandeweg ontstond er dan ook steeds meer discussie, tot ik uiteindelijk lijnrecht tegenover een aantal deelnemers stond, met name bij het laatste programma-onderdeel; een publieke sessie waarbij ik ook namens WNUSP kon spreken. In die laatste sessie waren Vicky (IDA) en Dodo (MDAC) ook aanwezig, die mijn uitspraken steunden en kracht bijzetten. We waren echt een goed team samen, en het voelde heel erg goed om gezamenlijk aan een betere (juridisch-georienteerde) beeldvorming te trekken. Het was dus weer een mooie en leerzame ervaring, en ik zal mijn best blijven doen om het bewustzijn te vergroten ten aanzien van mensenrechtenschendingen in de GGZ, ook op VN-niveau.

Aangezien men om feedback had gevraagd, heb ik daarna een 30-pagina’s tellend rapport geschreven ( genaamd: Human Rights Monitoring in mental health institutions and social care facilities 2.0 ) als reactie op de SPT-checklist voor het monitoren van mensenrechten in instellingen. In dat rapport heb ik geprobeerd om tekortkomingen in methode en visie bloot te leggen, en mogelijke oplossingen aan te dragen. Daarbij heb ik ook geprobeerd om een visie te geven op ware zorg (zonder dwang en/of mensenrechtenschendingen). Dit rapport is helaas niet openbaar vanwege het besloten karakter van deze pre-consultatie.