Gesprek over Eindhovens Model bij gemeente Eindhoven

Vandaag, 25 februari 2009, had ik om 10.00 uur een gesprek bij Thijs van Dooren van de gemeente Eindhoven, Dienst Maatschappelijke Ontwikkeling, over het Eindhovens Model (Het Eindhovens Model bestaat oa uit een procedure voor een netwerkbespreking om alternatieven voor dwang in probleemsituaties te vinden, en een outreachende zorgeenheid).

Bij het miniserie van VWS was vorige week geopperd dat het Eindhovens Model als wijkbeleid gexc3xafmplementeerd zou kunnen worden ivm budgetten en vermaatschappelijking. Dat leek me erg kansrijk en daarover ging ik dus in gesprek met een programmamanager van de gemeente Eindhoven, Thijs van Dooren.

Het gesprek was vooral een beschouwing van het plan, waarbij wederom de grenzen werden afgetast. Ik kwam er al snel achter dat het plan van het Eindhovens Model niet zoveel kans heeft als ik zou hopen. De gemeente heeft namelijk geen rol of zeggenschap in het sociale beleid van instanties zoals de GGZ, de woningstichting, het UWV enz. want dat zijn tegenwoordig allemaal bedrijven die zelfstandig een beleid voeren.

Het feit dat de gemeente geen invloed kan uitoefenen op instanties, maakt het Eindhovens model in een gemeentelijke variant vrijwel kansloos, want dat zou betekenen dat ALS er sociale oplossingen worden gevonden, deze waarschijnlijk niet doorgevoerd kunnen worden vanwege wachtlijsten voor bijvoorbeeld zorg of huisvesting, of vanwege bureaucratie (doelgroepen, inkomensvereisten, achtergronden enz.).

Als de gemeente geen breekijzer kan vormen om zaken te regelen voor burgers, dan begrijp ik de rol van de overheid niet meer. Ik dacht dat de overheden juist als taak hadden om de burgers te faciliteren, te beschermen en te ondersteunen, bijvoorbeeld door aansturing van instanties die binnen de gemeente werkzaam zijn. Nu is mij uitgelegd dat de gemeente geen invloed heeft op bijvoorbeeld huisvesting door de woningstichting of opname in de GGZ. (Ik vraag mij af wie dat dan moet aansturen en wie de fouten van deze instanties corrigeert..). Maar blijkbaar heeft de gemeente dus geen invloed op het uitoefenen van sociaal beleid door instanties. Het Eindhovens model gebaseerd is op het mogelijk maken van (vrijwillige) alternatieven voor dwang, en daarvoor is een breekijzer-functie tegenwoordig onmisbaar (om sociale voorzieningen op het juiste moment beschikbaar te maken). De gemeente geeft aan dit niet te kunnen, dat heeft dus gevolgen voor het plan voor het Eindhovens Model.

Voor het Eindhovens Model zijn er dan nog een aantal opties over:

1. de rol van de gemeente omvormen tot een daadkrachtige actor, waarbij de gemeente actief kan zorgen voor de burgers (dat is het ideaalbeeld, maar dat kan wat langer gaan duren)

2. het plan los van de gemeente uitvoeren en opzetten als commercixc3xable instelling of samenwerkingsverband, waarbij zeggenschap wordt toegexc3xabigend (maar dat heeft niet mijn voorkeur).

3. een ander orgaan vinden dat wel zeggenschap heeft en daarbij aansluiten.

4. stoxc3xafcijns doorgaan en een model implementeren wat weinig kans op effectiviteit en succes heeft (en dat is geen goed plan natuurlijk)

Mbt mijn plannen voor het Eindhovens Model wil niet inleveren op kwaliteit. En als er geen zeggenschap aan het Eindhovens Model verbonden kan worden qua sociale zaken (inkomen, huisvesting, acute zorgindicatie enz.), dan vrees ik dat het plan weinig meerwaarde zal hebben in de huidige samenleving. Nu ziet men problemen ook al vaak van verre aankomen, maar vaak xe2x80x9ckan men niks doenxe2x80x9d, zelfs al is de oplossing soms eenvoudig en zou dat ergere crisissituaties kunnen voorkomen. ( xe2x80x9cde paarse krokodil..xe2x80x9d ). Het Eindhovens Model is er juist op gericht om preventief en proactief te kunnen handelen, in een vroeg stadium van problemen, maar er blijkt in de praktijk dus nog een grote barriere te zijn.

Ik vind dat de rol van de overheid proactief zou moeten zijn als het gaat om kwetsbare burgers, en dat houdt dan oa in dat de overheid (en de gelieerde instanties) zeggenschap kan hebben over het sociaal beleid van sociaal-maatschappelijke organisaties (zoals het toekennen van huisvesting, inkomen, zorg enz.). De sociale rechten van burgers komen al langere tijd in het gedrang door oa neoliberalisering en privatisering, en ik vind het erg pijnlijk dat de gemeente Eindhoven ook een onderdeel van dit a-sociale rolpatroon is geworden. 

(voorbeeld: Ik kreeg destijds geen urgentie van de woningstichting omdat ik een GGZ achtergrond had en geen behandelaar had. Resultaat: ik was langdurig dakloos xe2x80″ In het Eindhovens Model zou ik dus woonruimte willen kunnen indiceren cq organiseren als oplossing op maat).

Daadkracht is cruciaal voor het Eindhovens Model, dus ik zal me de komende maand eens gaan beraden over hoe het nu verder zal moeten. (optie 1 of 3, of anders?). Momenteel is het plan dus eventjes aan herziening en bezinning onderhevig, want wat heb je aan het vinden van onbereikbare oplossingenxe2x80xa6

Advertenties

STEUN AFRIKAANSE ORGANISATIES !

Ik ben inmiddels mijn reis aan het boeken naar Afrika. Ik wilde eigenlijk 10 dagen gaan, maar er is maar 1 (betaalbare) vlucht per week, dus ik ga 2 weken naar Oeganda. De eerste week van 15 t/m 20 maart is de WNUSP-vergadering. Daarna blijf ik nog een week in Oeganda. Ik kan weer bij Veronica blijven en ik zou op zich graag opnieuw naar het zelfhulpnetwerk Comforterxe2x80x99s Centre in Kampala willen gaan, om te kijken hoe het daar nu gaat. Het zou mooi zijn als we ze wat geld zouden kunnen geven voor bankjes, stoelen, naaimachines enz. En ook Butabika Hospital ben ik niet vergeten. En Mirembe Hospital in Tanzania was er eigenlijk nog slechter aan toe. Die zou ik ook willen helpen. Ik zou eigenlijk graag een samenwerking op willen starten met een Nederlandse instelling. Ze komen zulke eenvoudige dingen tekort, zoals boeken en computers voor de hulpverleners en naaimachines en dagbesteding voor de clienten. Soms komen ze zelfs medicijnen en personeel tekort. Ik denk dat ontwikkelingssamenwerking op zijn plaats zou zijn.

Ik ga deze keer niet echt rondreizen in Afrika, dus ik kan niet opnieuw naar het verwaarloosde Mirembe Hospital in Tanzania, maar tijdens de WNUSP-vergadering kan ik waarschijnlijk wel verdere contacten leggen.

Bij deze dus een oproep aan instellingen, clientenorganisaties, familieorganisaties enz. die een samenwerking willen aangaan met Afrikaanse instellingen en organisaties: Stuur een email naar tekeertegendeisoleer@hotmail.com met contactgegevens en wat voor een organisatie je wil steunen (clienten/familie of instellingen) , en ik zal de gegevens in Afrika uitwisselen. 

Op www.punkertje.waarbenjij.nu staat mijn reisverslag met fotoxe2x80x99s van verschillende instellingen en organisaties die we in Oeganda en Tanzania hebben bezocht. Op www.stichting-time-out.nl staat het reisverslag van Jan en Marietje.

Tijdens mijn verblijf in Afrika zal ik opnieuw mijn reisweblog bijhouden, op www.punkertje.waarbenjij.nu 

Op 28 maart neem ik xe2x80x99s morgens heel vroeg het vliegtuig terug naar Nederland en dan kan ik xe2x80x99s avonds wel weer stappen in Eindhoven 😉

Ik ben dan precies op tijd terug voor de Week van de Psychiatrie, van 30 maart t/m 5 april. Zie ook http://www.weekvandepsychiatrie.nl/indexb.htm 

Gesprek bij VWS over het Eindhovens Model

Gisteren op 19 februari 2009, had ik een gesprek bij het Ministerie van VWS in Den Haag.

Daar heb ik met dhr. Clabbers en dhr. Memeo gesproken over mijn plan voor een nieuw soort ondersteuningscentrum in Eindhoven (het Eindhovens Model). In het Eindhovens Model kunnen sociale/maatschappelijke problemen al in een vroeg stadium besproken worden, om tot oplossingen op maat te komen, om bijvoorbeeld escalaties en dwangopnames te voorkomen. Het Eindhovens Model is eigenlijk o.a. een soort gesprekscentrum, waar de individu en zijn/haar omgeving centraal staat. De gesprekken worden geleid door een deskundige commissie die kunnen bemiddelen naar een oplossing waar iedereen het mee eens is (inclusief bijzondere persoonlijke oplossingen die niet standaard zijn), of zij kunnen eventueel adviseren over een vorm van dwang (dat sluit aan bij het nieuwe wetsvoorstel Verplichte Zorg). Het doel van het centrum is om problemen bespreekbaar te maken voordat het werklelijk uit de hand loopt. Dit Eindhovens Model is nog breder en in ontwikkeling, en meer informatie zal nog volgen.

In het gesprek bij het Ministerie van VWS hebben we gesproken over de inhoud en verdere vormgeving van het model.

Er werden wat kritische vragen gesteld, over bijvoorbeeld de goodwill die nodig is om dit model te laten slagen. Ik denk dat voorlichting erg belangrijk is, zowel om de hulpverleners en de commissie te inspireren, alsook om deelname van burgers te stimuleren.

Er werden toen direct vragen gesteld over de privacy. Daarover kan ik duidelijk zijn. Ik vind het persoonlijk een stuk minder erg als mijn gegevens bekend zijn in bepaalde kringen, dan wanneer men dwang op mij toepast (isoleercel, medicatie enz.). Uit verschillende bronnen blijkt dat het betrekken van familie en/of naasten zeer succesvol is (o.a. uit Inspectierapporten, de aanpak bij Siependaal in Tiel enz.). Als men dus een dwangtoepassing kan voorkomen door gegevens over mij uit te wisselen, dan beschouw ik dat als minder ingrijpend dan dwang. * Ik verwacht wel van de commissie dat zij professioneel genoeg zijn om te oordelen wat relevant is.

Ook werden er vragen gesteld mbt doelgroepen (specifiek of algemeen?). Ik wil het centrum algemeen houden, omdat het juist toegankelijk moet zijn voor iedere burger (daarom wil ik het ook onderbrengen bij de Gemeente). Sociaal-maatschappelijke problemen en psychische problemen en noodsituaties zijn zeer nauw aan elkaar verbonden en kunnen elkaar versterken. Het belang van een integrale benadering van het leven van de client en vermaatschappelijking van de zorg is inmiddels ook al aangetoond en dit krijgt vorm in het Eindhovens Model. Ook is er in dit Eindhovens Model een trapsgewijze aansluiting tussen vrijwillige zorg en onvrijwillige zorg, waarbij er veel tijd en aandacht wordt besteed aan het zoeken naar vrijwillige alternatieven.

Voor het opzetten en uitvoeren van het Eindhovens Model is er natuurlijk geld nodig, en er zou een mogelijkheid kunnen zijn om het via Wijkbeleid onder te brengen. Dat lijkt mij op zich een kansrijk plan, omdat dat de spanning van de term GGZ eraf haalt. Veel mensen hebben angst voor de GGZ, omdat men dan al gauw aan het ergste denkt, maar problemen zijn er eigenlijk overal wel en het een kan weer leiden tot het ander. (Doordenkertje: Elk probleem IS ook mede een psychisch probleem).

Het zou goed zijn om sociale problemen bespreekbaar te maken. Goede voorlichting over psychische problemen is erg belangrijk en het bespreken van sociale en maatschappelijke situaties draagt daaraan bij, en biedt bovendien een mogelijkheid tot preventie van grotere problemen.

Ik kreeg nog een compliment omdat ik over een oplossing kwam praten, en niet enkel problemen op tafel gooide. Dat werd gewaardeerd.

Ik zal verdergaan met het uitwerken van een concreter Plan van Aanpak, met meer duidelijkheid over de organisatie, communicatie en een kostenplaatje. Volgende week heb ik een afspraak bij de Gemeente Eindhoven en zal ik het idee van Wijkcentra bespreken. VWS heeft aangegeven dat zij graag een paar pilots in verschillende stadsdelen zouden willen zien. Ik zal de komende tijd nog met meerdere personen en organisaties verder brainstormen om de plannen uit te werken.

Mensen die interesse hebben om te ondersteunen in het proces kunnen zich aanmelden via tekeertegendeisoleer@hotmail.com 

Het Eindhovens Model krijgt steeds meer vorm, en ik zie het al voor me: Elk stadsdeel een eigen Centrum voor de Samenleving, voor sociale oplossingen van sociale problemen.

Artikel in het NRC en kamervragen bij het Vragenuur

Afgelopen weekend, op 14 februari 2009 stond er een groot artikel in het NRC over het separeren van jongeren. (zie onderaan dit bericht)

Op dinsdag 17 februari werden er bij het Vragenuurtje in de Tweede Kamer door verschillende partijen vragen gesteld aan minister Rouvoet van Jeugd en Gezin, over separaties in de jeugdzorg en jeugdpsychiatrie.

Een uitgebreid woordelijk verslag van het vragenuur is te vinden op http://www.tweedekamer.nl/kamerstukken/verslagen/plenaire_vergadering_17_februari_2009.jsp#0 

De wetgeving bevat verschillen tussen jeugdGGZ en gesloten jeugdzorg, en de vraag was of die verschillen niet leiden tot ongelijkheid in de rechtspositie. In de JeugdGGZ (wet BOPZ) is er een meldingsplicht naar de Inspectie voor elke separatie. Maar in de gesloten jeugdzorg (wet op de Jeugdzorg) is geen meldingsplicht voor individuele separaties, maar hoeft er alleen in het jaarverslag een melding van het totale aantal gemaakt te worden. Hierdoor is het totale aantal separaties van jongeren op dit moment niet bekend. In 2007 waren er 522 separaties vanuit de jeugdcircuits gemeld, en in 2008 waren dat er 346. Op dit moment wordt er een onderzoek gedaan naar het aantal en de duur van separaties in de jeugdhulpverlening, waarvan in het najaar een rapport zal verschijnen.

Werkdruk-separaties door personeelsgebrek of separaties vanwege overlast komen helaas nog steeds voor, en er werd gevraagd welke maatregelen daartegen worden genomen. Ook werd er gesproken over de nazorg na een separatie die niet altijd geregeld is, en soms komen langdurige separaties voor van wel weken aan een stuk, en daarnaast is het inspectietoezicht thematisch geregeld (dus per thema) en wordt er door de inspectie niet naar elke individuele separatie gekeken. 

Binnen de jeugdGGZ zijn er Dwang en Drang- projecten uitgevoerd, en dat heeft bij 2 van de 4 jeugdinstellingen geleid tot een vermindering van het aantal separaties met 90%. Er werd gevraagd of de andere instellingen verplicht kunnen worden om aan Dwang en Drang projecten mee te doen, en of het budget daarvoor toereikend was. Nederland heeft immers al een paar maal een internationale waarschuwing gehad mbt het opsluiten van jongeren.

De minister gaf aan dat er gewerkt wordt aan een harmonisatie van de regelingen voor de Wet op de Jeugdzorg (voor gesloten jeugdzorg) en de nieuwe wet BOPZ (jeugdGGZ). Het afschaffen van isoleercellen zou niet realistisch zijn volgens minister Rouvoet, maar dwang mag enkel als uiterste redmiddel worden ingezet, en onterechte separaties moeten worden aangepakt en beperkt. Omdat in de laatste jaren een reductie van meer dan 10% van het aantal separaties is behaald (doelstelling van GGZ Nedereland), vind de minister het niet nodig om extra geld beschikbaar te stellen.

**

Hieronder een bericht van de website van de Tweede Kamer: http://www.tweedekamer.nl/kamerstukken/verslagen/kamer_in_het_kort/separeercel.jsp#0

PVDA: minder kinderen in de isoleercel.

17 februari 2009, mondelinge vragen xe2x80″ Klopt het bericht dat psychiatrische klinieken jaarlijks honderden kinderen opsluiten in een separeercel? Bouchibti (PvdA) vraagt minister Rouvoet (Jeugd en Gezin) om duidelijkheid. De minister antwoordt dat in 2007 522 en in 2008 346 onvrijwillige separaties hebben plaatsgevonden. Hij is het eens met de PvdA-woordvoerder dat separatie zoveel mogelijk moet worden voorkomen.

Separatie is een manier om verwarde patixc3xabnten te kalmeren en tegen zichzelf te beschermen. Dat klinieken jaarlijks honderden kinderen opsluiten in isoleercellen is volgens Bouchibti het topje van de ijsberg. Zij wil dat minister Rouvoet hier iets aan doet. Er lopen projecten, gericht op terugdringing van drang en dwang in de jeugdpsychiatrie, antwoordt de minister. Hij voegt hieraan toe dat personeelsgebrek nooit een reden mag zijn om kinderen in isoleercellen te plaatsen.

**

Hieronder staat het digitale artikel uit het NRC, wat ook te vinden is op

http://www.nrc.nl/binnenland/article2152328.ece/Honderden_kinderen_jaarlijks_de_separeercel_in 

Honderden kinderen jaarlijks de separeercel in

Door personeelsgebrek voelen klinieken zich soms genoodzaakt lastige patixc3xabnten op te sluiten

Gepubliceerd: 14 februari 2009 08:48 | Gewijzigd: 15 februari 2009 21:15

Door onze redacteuren Joke Mat en Frederiek Weeda

Rotterdam, 14 febr. Elk jaar worden in psychiatrische jeugdinstellingen honderden kinderen van twaalf jaar en ouder opgesloten in een separeercel. Een van de redenen is personeelsgebrek.

Dit blijkt uit onderzoek van deze krant. Volgens de Inspectie voor de Gezondheidszorg ging het in 2007 om ten minste 522 onvrijwillige separaties van minderjarigen en vorig jaar om 346. Het werkelijke aantal ligt nog hoger; ook jeugdzorginstellingen mogen separeren maar zij hoeven dit niet te melden. Psychiaters vinden het xe2x80x9ezorgelijkxe2x80x9d dat deze instellingen dit doen, zonder melding bovendien.

Separatie is een omstreden manier om verwarde patixc3xabnten te kalmeren en suxc3xafcidale patixc3xabnten te beschermen. De patixc3xabnt wordt in een kale cel opgesloten, omdat hij zichzelf of anderen anders in gevaar zou brengen. Door dagenlange separatie kunnen psychiatrische aandoeningen verergeren.

De wet staat separatie alleen toe bij acuut gevaar. Maar het gebeurt ook bij overlast, blijkt uit gesprekken met psychiaters van zeven grote jeugdklinieken en een academisch ziekenhuis. Verpleegkundigen van Curium in Oegstgeest separeerden onlangs een jongen die steeds water naar personeel en medepatixc3xabnten gooide. Een autistische jongen zit nu in Limburg in de separeer omdat hij naakt over de gang liep na het douchen. xe2x80x9eHet heeft ook te maken met de cultuur op een afdelingxe2x80x9d, zegt psychiater Arien Storm van jeugdkliniek Accare in Noord-Nederland. xe2x80x9eMet adrenaline die gaat stromen bij verpleegkundigen die op een boze patixc3xabnt
afrennen.xe2x80x9d Ook de personeelssterkte is van invloed. xe2x80x9eIn Oostenrijk is separatie uit den bozexe2x80x9d, zegt Renxc3xa9 Kahn, hoofd psychiatrie van het Universitair Medisch Centrum Utrecht. xe2x80x9eDat kan door het medicatiebeleid en doordat er altijd een verpleegkundige in de buurt is. Dat is duur. Hoeveel hebben we daar als maatschappij voor over?xe2x80x9d

Volgens jeugdpsychiaters duren de meeste separaties hooguit een uur. Toch komt het voor dat kinderen weken of zelfs maanden in de separeercel zitten. xe2x80x9eIk ging nadenken over machtsmechanismen en waar de mens toe in staat isxe2x80x9d, zegt een vijftienjarige jongen die twee keer enkele weken gesepareerd werd. Zijn moeder schrok toen ze hem terugzag. xe2x80x9eHij was bleek en trilde. Hij had altijd een sterke wil maar zijn wil is daar gebroken.xe2x80x9d Moeder en zoon willen anoniem blijven.

Vrijwillige separaties xe2x80″ waarbij de patixc3xabnt zich niet verzet tegen opsluiting xe2x80″ hoeven niet te worden gemeld. Maar aan de vrijwilligheid valt soms te twijfelen. Psychiater Kommer Jan de Man van het RMPI in Barendrecht: xe2x80x9eAls er zes man zijn opgetrommeld en de patixc3xabnt loopt mee, is dat vrijwillig?xe2x80x9d De psychiaters zeggen vaak geen alternatief te zien voor separatie. xe2x80x9eJe weegt de veiligheid van de groep af tegen die van het individuxe2x80x9d, zegt Anne Pauline Cohen, hoofdbehandelaar van de Bascule in Amsterdam. xe2x80x9eAls iemand van de leiding wordt bedreigd, worden andere kinderen ook onrustig. Dan heb je geen keus.xe2x80x9d Vier jeugdpsychiatrische klinieken deden de afgelopen jaren mee aan een project om het separeren terug te dringen. In twee daarvan nam het aantal separaties met 90 procent af. Sommige klinieken willen het separeren afschaffen. Maar dat achten niet alle psychiaters rexc3xabel.

**

Het volledige artikel uit het NRC van 14 februari is bijgevoegd in afbeeldingen (het is raadzaam ze uit te printen om te lezen)

Nrc_1422009_isoleer2 Nrc_1422009_isoleer2_deel2tekst_2  Nrc_1422009_isoleer2_deel3tekst_2

Nrc_1422009_isoleer1

Familie vaak zonder informatie

Uit het Brabants Dagblad van 9 februari 2009.

Familie vaak zonder informatie 
Familie neemt vaak de zorg op zich voor een psychiatrische patixc3xabnt, maar wordt bij een kliniekopname regelmatig genegeerd.
  Hulpverleners verschuilen zich achter de privacy van de patixc3xabnt.

door Eveline Domevscek en  Floor Ligtvoet
Ze hadden een ambulanxc2xadce met gillende sirenes gehoord. Maar dachten niet dat het iets met hun depressieve dochter te maken had. Die zat immers veilig voor behanxc2xaddeling in de kliniek.
  Al een tijd hadden ze niets meer gehoord van de instelling. Voor hen een teken dat hun volwassen dochter daar goed zat. Maar uren later krijgen ze een telefoontje van de kliniek. Het was wel degelijk hun dochter die met doorgesnexc2xadden polsen naar het ziekenhuis werd gebracht. Haar ouders hadxc2xadden geen idee dat het in de kliniek zo slecht met haar ging.
  Het is een van de voorbeelden die Marjolein Morxc3xa9e, onderzoekster van Vilans, landelijke kenniscenxc2xadtrum van langdurende zorg, heeft gehoord van familieleden van psyxc2xadchiatrische patixc3xabnten. De verwanxc2xadten begrijpen dikwijls niet waarxc2xadom ze zo weinig van de behandexc2xadling vernemen. Ze voelen zich gexc2xadnegeerd, zegt Morxc3xa9e, terwijl zij jaxc2xadrenlang zelf voor hun zoon of dochter hebben gezorgd en die door- en door kennen.
  Dat het in ggz-instellingen niet vanzelfsprekend is de familie bij de behandeling te betrekken, bleek al uit haar onderzoek in 2007. xe2x80x9e En ik hoor nog steeds dezelfde klachxc2xadten.xe2x80x9d
  Het schort volgens haar vaak aan simpele dingen. xe2x80x9eNadat de familie een patixc3xabnt heeft weggebracht, krijgt ze maar weinig informatie over wat er verder gaat gebeuren.xe2x80x9d
  Familie wordt pas laat of helemaal niet op de hoogte gesteld wanneer een ziek familielid op verlof mag of uit de kliniek wordt ontslagen.
  xe2x80x9eEr wordt niet gevraagd: kunnen jullie het wel aan als hij of zij nu thuiskomt?xe2x80x9d
  Daarnaast zijn instellingen vaak slecht telefonisch te bereiken. xe2x80x9eHet lukt lang niet altijd om de directe begeleider van moeder, man, dochxc2xadter of broer te pakken te krijgen.xe2x80x9d
  xe2x80x9eWe moeten nog steeds knokken om gehoord te wordenxe2x80x9d, bevestigt Juanita Slengard, moeder van een schizofrene zoon. Samen met Irxc2xadma Mahabier richtte ze xe2x80x98uit onvrexc2xaddexe2x80x99 de stichting Familievertrouxc2xadwenspersoon op, die betrokkenen van psychiatrische patixc3xabnten bijxc2xadstaat. De Tweede Kamer wil dat minister Klink van Volksgezondxc2xadheid ervoor zorgt dat in iedere ggz-instelling een familievertrouxc2xadwenspersoon rondloopt. Momenxc2xadteel zijn in de hele ggz- sector acht familievertrouwenspersonen in dienst. Zij behandelen klachten van familieleden, ondersteunen hen en bemiddelen zonodig tusxc2xadsen hen en de kliniek.
  Het contact tussen hulpverleners en familieleden van ggz-patixc3xabnten verloopt moeizamer dan in andere zorgsectoren, ondervond ook Hesxc2xadter van de Bovenkamp van het Erasmus Medisch Centrum, tijxc2xaddens haar onderzoek naar familiexc2xadbeleid. Bij patixc3xabnten met longkanxc2xadker bijvoorbeeld winnen artsen inxc2xadformatie in bij familieleden. Patixc3xabnxc2xadten doen zich soms groter voor, die willen niet zeuren. Familielexc2xadden geven een beter beeld van de werkelijke conditie van de patixc3xabnt.
  En als die na een operatie bijkomt, krijgen verwanten direct te horen hoe het met hem gaat. Er wordt vrij automatisch van uitgegaan dat de patixc3xabnt dit goed vindt.
  xe2x80x9eIn de ggz is het net andersomxe2x80x9d, zegt Van de Bovenkamp. xe2x80x9eDaar hoxc2xadren familieleden nog geregeld dat vanwege de privacy geen informaxc2xadtie kan worden gegeven.xe2x80x9d
  Langzaamaan vindt wel een culxc2xadtuuromslag plaats. Zo is bij Alxc2xadtrecht, een grote Utrechtse ggz-inxc2xadstelling, familiebeleid allang een feit. xe2x80x9eFamilie is essentieel bij de bexc2xadhandelingxe2x80x9d, vindt geneesheer-dixc2xadrecteur en psychiater Martin Roexc2xadten. Als hulpverlener begeleid je een patixc3xabnt maar even, zegt hij. xe2x80x9e Je bent een tijdelijke reisgenoot.
  Daarna moet het gewone leven worden opgepakt. Alle stukjes, daar hoort ook de hulp van famixc2xadlie bij.xe2x80x9d
  Bovendien kunnen familieleden sneller signaleren wanneer het weer fout dreigt te gaan. xe2x80x9e Als hun manische moeder plots weer felle make-up begint te dragen, herkenxc2xadnen zij dat als teken van een maxc2xadnie en weten ze dat een depressie volgtxe2x80x9d, aldus Roeten.
  Maar het blijft oppassen geblazen.
  Openhartigheid tegenover de famixc2xadlie is niet altijd in het belang van de patixc3xabnt. Er kunnen gegronde rexc2xaddenen zijn om geen informatie te delen. Als de patixc3xabnt er op tegen is, of als de familieband verstoord is door geweld of incest, verklaart Roeten. xe2x80x9eWe gaan altijd na waarxc2xadom een patixc3xabnt het niet zelf aan faxc2xadmilie wil vertellen en niet wil dat wij informatie geven. Soms is dat alleen uit schaamte voor de ziekte. Dan benadrukken we waarom het belangrijk kan zijn dat de familie het wel weet.xe2x80x9d

xe2x80x98Er wordt niet gevraagd: kunnen jullie het wel aan als hij of zij nu thuiskomt?xe2x80x99 xe2x80x98 We gaan altijd na waarom een patixc3xabnt het niet zelf aan familie wil vertellenxe2x80x99

Familie van psychiatrische patixc3xabnten wordt vaak niet bij de behandeling betrokken. Ze moeten knokken om gexc2xadhoord te worden.

Brabants Dagblad 09/02/2009

Onder contract bij de WHO!!! En opnieuw naar Afrika!!

Jippie! Ik heb fantastisch nieuws!

Ik heb een brief naar de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) gestuurd, met een vraag of ze mij kunnen sponsoren om deel te nemen aan de vergadering van het Wereldnetwerk van Users/Survivors van de psychiatrie (WNUSP, meer info zie: http://wnusp.rafus.dk/ )

De wereld-netwerk-vergadering (Global Assembly) is van 16 tot 20 maart in Kampala, Uganda, en het gaat over de mensenrechten en het nieuwe VN-verdrag: Human Rights in the Age of CRPD. Deelnemers moeten hun eigen kosten betalen.

Ik ben al eens in Kampala geweest, in 2007, toen ik de Cirrusprijs voor Duurzaamheid had gewonnen met mijn afstudeerproject (2500 euro). Toen heb ik een rondreis gemaakt door Oost-Afrika (Uganda, Kenya, Tanzania) en de psychiatrie bezocht. Zie ook de verslagen op www.mindrights.org en mijn reisverslag met fotoxe2x80x99s op www.punkertje.waarbenjij.nu 

Ik zou graag weer eens teruggaan naar de mensen die ik daar heb leren kennen.

En uiteraard wil ik graag deelnemen aan de wereld-netwerk-vergadering van het WNUSP, omdat ik nu eenmaal mensenrechtenactivist voor de psychiatrie wereldwijd ben.

Omdat ik graag wil meedoen zoek ik dus sponsors.

Ik heb contact met de Wereldgezondheidsorganisatie sinds het Global Forum on Community Mental Health (30-31 mei 2007, zie www.gfcmh.com ). Ik heb oa mijn plannen voor een pilot met het Eindhovense Model voor Supported Decision Making * ook doorgestuurd (zie het bericht van 17 januari, verslag Zorg en Dwang in samenhang voor een uitleg van het Eindhovens Model)

De contactpersoon bij de WHO vind mijn Eindhovens Model interessant, omdat men in het licht van het nieuwe VN-Verdrag voor personen met beperkingen op zoek is naar concrete modellen. Zij blijven graag op de hoogte van de ontwikkeling van mijn model.

De WHO heeft me een aanbod gedaan. Zij kunnen alleen geld toekennen aan de uitvoering van taken, dus ze hebben een taak voor me. Ik krijg een contract. Ze hebben een nieuw instrument ontwikkeld voor monitoring van mensenrechten in de geestelijke gezondheidszorg. Ze vragen of ik feedback wil geven op hun model. Dat is geweldig, want het sluit precies aan bij mijn activiteiten. Ik vind dat erg leuk om te doen. En ik ben vereerd natuurlijk. Het model is vertrouwelijk, en ik zal mijn best moeten doen om het op tijd uitgewerkt te hebben. Ik krijg er 1500 USD (dollar) voor. Ik weet nog niet of dat genoeg is voor de reis, visa, inschrijving, verblijf, inentingen enz., en er is ook nog een kans dat het geld vanwege bureaucratie niet op tijd voor het forum wordt uitbetaald.

Misschien dat ik het dus eerst nog even moet gaan lenen. En misschien heb ik dus ook nog extra sponsoring nodig. Ik weet dus al wat ik dit jaar voor mijn verjaardag (27 februari) zal vragen.

Wie mijn deelname aan de wereld-netwerk-vergadering wil sponsoren kan een bijdrage storten op: ING-giro 2762216 tnv Stichting Mind Rights, Eindhoven, graag onder vermelding van BIJDRAGE WNUSP GA

of neem contact op met tekeertegendeisoleer@hotmail.com

Ik ben echt zo blij.

* Ik kom, namens mijn stichting onder een tijdelijk contract bij de Wereldgezondheidsorganisatie, van de Verenigde Naties!

* En daarna ga ik, namens mijn stichting, vergaderen in Kampala, en dan zie ik Veronica en Dora en Moosa en Eliezer en Dan en nog vele anderen.

Ik ben echt superblij nou!

Het is de tweede keer dat mijn stoute schoenen bij de WHO tot resultaat leiden!!

Ongelooflijk super!

Meer inhoudelijke informatie is te vinden op:

Reisverslagen: www.punkertje.waarbenjij.nu en www.mindrights.org 

Plan voor het Eindhovens Model: opvraagbaar via tekeertegendeisoleer@hotmail.com 

Samenvatting van het Eindhovens Model is te vinden onderaan het bericht van 17 januari 2009, verslag Zorg en Dwang in samenhang

Meer info over het nieuwe VN-Verdrag voor mensen met beperkingen (CRPD): http://www.un.org/disabilities/default.asp?navid=12&pid=150 

Specifiek over Supported Decision Making: http://www.un.org/disabilities/default.asp?id=242

GFCMH : www.gfcmh.com

WNUSP: http://wnusp.rafus.dk/

Ontwikkelingen mbt Reinier van Arkel

Gisteren en vandaag ben ik opgebeld door Erik, de manager van CIPB (Centrum voor Intensieve Psychiatrische Behandeling van Reinier van Arkel). Hij was ook bij het gesprek van 5 december en we hadden toen wat afspraken gemaakt mbt clientenparticipatie-projecten bij Reinier van Arkel, waaraan ik mee zou doen. Daarover belde hij.

Hij vroeg wat mijn suggesties waren voor de agenda van het gesprek van 13 februari. Hij bleek niets te weten van de pijnlijke correspondentie tussen Paul Spronken en mij, waarbij de zogenaamde genoegdoening weer ingeslikt is. Dat is ook niet zijn terrein eigenlijk. Maar via het vorige gesprek van 5 december weet hij wel dat het speelt. Hij dacht dat we de 13e weer met zijn allen zouden samenkomen voor clientenparticipatie. Dat was dus nogal onduidelijk. Ik was nogal vol van emoties, vanwege dat gedoe rond de zogenaamde genoegdoening. (zie ook het bericht: aanbod genoegdoening onzeker, 11 januari 2009).

We hebben afgesproken dat we de zaken uit elkaar houden (dat had ik ook al in het gesprek van 5 december aangegeven). Het gesprek van 13 februari doen we even niet. Op 19 februari heb ik een aparte afspraak voor clientenparticipatie, en ik heb aangegeven dat ik Paul Spronken daar niet bij wil hebben, ivm mijn emoties. Erik wist verder niet wat Paul Spronken zou gaan doen, maar hij gaat het wel terugkoppelen naar Paul Spronken.

Ik heb ook aangegeven dat ik liever nog wat meer tijd heb voor een volgend gesprek met Paul Spronken, omdat het nu allemaal heel erg gevoelig ligt. En dat ik liever niet alleen met Paul Spronken wil praten, en dat ik waarschijnlijk iemand- een vertrouwenspersoon-  meeneem naar dat gesprek. Die ben ik dus aan het zoeken.