Verslag miniconferentie GGZ NML

Ik heb dit verslag grotendeels geschreven voordat ik naar Praag ging en voordat de aswolk mijn reis verstoorde (14 t/m 19 april). Mijn reisverslag staat op www.punkertje.waarbenjij.nu

Inmiddels ben ik alweer een week terug en heb ik mijn drukke agenda weer opgepakt. Momenteel ben ik aan de administratie en achterstallige verslagen bezig.

Op dinsdag 13 april ging ik naar Venray voor de miniconferentie van het Zuidelijk Netwerk, bij GGZ Noord- en Midden Limburg (van Gogh). Het thema was professionaliteit.

Monika Scholten heette ons welkom en gaf een korte algemene inleiding over het Zuidelijk Netwerk; een xe2x80x9clerend netwerkxe2x80x9d om onderzoek te doen en kennis uit te wisselen op het gebied van High Care en dwangreductie. Dit gebeurt o.a. door informatie uit te wisselen tussen instellingen, waardoor men kritisch moet kijken naar zichzelf en de ander, en men het niet langer xe2x80x9calleen achter de eigen murenxe2x80x9d probeert op te lossen, maar er een brede samenwerkingscultuur ontstaat met verschillende GGZ-instellingen, zodat verdere deskundigheid onderzocht, onderbouwd en gestimuleerd kan worden.

Bij GGZ NML loopt sinds 2006 op verschillende afdelingen een dwangreductieproject: Separatie, Minder, Anders, Korter en Kundiger (SMAKK) dat door VUMC begeleid wordt.

Daarna was het woord aan Yolande Voskes die een leuke inleidende quiz deed met de aanwezigen: xe2x80x9cpo-tje op, po-tje afxe2x80x9d. Er werden een aantal vragen over het Zuidelijk Netwerk gesteld aan de zaal, en door de po op of af te doen kon je je stem geven. De winnares kreeg een echte trofee. Dat was een leuk begin van de dag.

Vervolgens zou Tineke Abma (VUMC) de stand van zaken in het Zuidelijk Netwerk toelichten, maar ze was verhinderd, en deze presentatie werd overgenomen door Monika Scholten.

Aanvankelijk zou het thema xe2x80x9cdeskundigheidsbevorderingxe2x80x9d zijn, maar het moet eerst duidelijk zijn WAT er dan als deskundig wordt beschouwd. (diezelfde discussie speelt ook rond Intensieve Zorg in de GGZ). Daarom is het onderwerp veranderd in xe2x80x9cwat is, of wat maakt Professionaliteit in de GGZxe2x80x9d.

Het doel van de bijeenkomst was dus om kennis uit te wisselen, want zo ontstaat er inzicht, en dat kan aanleiding geven voor concepten, en de invulling daarvan, waarna ook de werkzaamheid onderzocht kan worden, en zo kan High Care uiteindelijk operationeel gemaakt worden.

High Care is geen fysieke afdeling, maar het lijkt meer op een xe2x80x9cbrandweermodelxe2x80x9d , waarbij er allerlei gradaties zijn in de xe2x80x9cinterventiesxe2x80x9d. Zo is er bijvoorbeeld bij de brandweer:

  1. preventie van incidenten, door bijv. BHV cursussen, of de toepassing van onbrandbare materialen.   
  2. vroegsignaleren, bijv. door rookmelders
  3. vroege interventie, door bijv. met klein materieel zeer snel ter plaatse te zijn.
  4. de crisis-interventie, ofwel het blussen van de brand
  5. en herstel/ terugvalpreventie, zoals het nablussen

De brandweer doet dus meer dan alleen blussen, en zo moet het ook zijn bij High Care, dat moet een systeem worden dat in allerlei situaties en gradaties ingezet kan worden. High Care is dus meer dan alleen de-escaleren, maar ook preventie, signaleren en evalueren.

Er zijn momenteel 3 pijlers blootgelegd voor High Care op het niveau van het organiseren van zorg. Dat zijn 1. Herstel, en daarvoor is nodig: perspectief en vertrouwen, 2. Participatie, door onderhandelen en contact, en 3. Relationele autonomie, wat o.a. inhoudt dat dwang zo kort mogelijk en zo min mogelijk wordt toegepast.

Voorwaarden bij High Care zijn dat de instelling het moet inbedden in alle facetten van de zorg, zoals opleiding, organisatie, ontwikkelingsrichting, toetsing enz. Ook moet het helder zijn welke instrumenten daarbij bruikbaar zijn (crisismonitor, consultatieteams, xe2x80x9cde eerste 5 minutenxe2x80x9d, interactievaardigheden, signaleringsplannen enz.). En daarnaast zijn ook reflecteren en evalueren voorwaarden voor High Care (en de ontwikkeling daarvan).

Vervolgens was het woord aan Yolande Voskes die een klein onderzoekje had gedaan bij GGZ NML naar xe2x80x9cwat is professionaliteitxe2x80x9d. De theoretische definitie is: deskundig, op een kwalitatief goede manier uitoefenen van een beroep door beroepskracht. Professionaliteit wordt gezien als het tegenovergestelde van amateur.

Professionaliteit bestaat uit kennis (wat weet je), vaardigheden (wat kan je), attitude (wat voel je) en persoonlijkheid (wie ben je). Kennis en vaardigheden worden gezien als technische professionaliteit, waarbij rationeel handelen op basis van efficiente en objectieve gegevens centraal staat. Attitude en persoonlijkheid vormen de normatieve professionaliteit. Daarbij is de relatie tussen zorgvragen en zorgverlener het uitgangspunt, en reflectie is dus nodig.

In de GGZ speelt de normatieve professionaliteit een grote rol, en het is belangrijk om te weten welke waarden er achter de kennis liggen. In de GGZ zijn dat bijv. systeemnormen (doelen van de organisatie), deskundigheidsnormen (mbt effectief handelen) en morele waarden en normen (algemeen en beroepseigen).

De systeemnormen worden gevormd door o.a. de overheid (bijv. door productiedoelstellingen in de GGZ). Hierdoor verzakelijkt de zorg. Het is belangrijk om goede zorg (xe2x80x9cechte zorgxe2x80x9d) voorop te zetten. De Raad van Bestuur is verantwoordelijk voor het scheppen van goede randvoorwaarden (gelegenheid en ruimte voor echte zorg) en heeft als taak om te zorgen dat besluiten breed gedragen worden.

Deskundigheidsnormen omvat uiteraard de kennis (basiskennis, en specifieke kennis mbt toestand en diagnose), maar ook de vaardigheden, zoals vroegsignalering, crisimonitor, onderhandelen, samenwerken, attitude en persoonlijkheid, bejegening en contact. Er zijn een aantal kernkwaliteiten gedefinieerd mbt professionaliteit voor zorgverleners, zoals ambitieus, leergierig, creatief en durven experimenteren, flexibel, daadkrachtig, stabiliteit, kritisch, ethisch besef en reflectie. Maar hoe verhoudt bijv. stabiliteit zich ten opzichte van creativiteit en flexibiliteit?. In sommige beleidsstukken wordt gesteld dat een verpleegkundige xe2x80x9cgenoeg volwassenxe2x80x9d moet zijn, maar wat dat precies betekent is niet helemaal duidelijk. Ook is er een verschil in de diverse specialisaties en werkwijze; een verpleegkundige heeft als doel het verzorgen van de client en wegnemen van de klachten, terwijl een SPH-er zich vooral richt op empowerment en herstel.

Naast de systeemnormen en deskundigheidsnormen zijn er dus ook nog morele waarden en normen, zoals openheid, transparantie en eerlijkheid, enthousiasme, gelijkwaardigheid, aandacht, betrokkenheid, empathie, inlevingsvermogen en vertrouwen.

Voor deskundigheidsbevordering is het dus nodig om te weten welke behoefte er is tav meer deskundigheid.

Op de CIBU in Venray is onderzocht wat deskundigheidsbevordering daar inh
oudt, en uit een analyse van het team bleek dat vooral de normatieve professionaliteit belangrijk is, en die is vaak meer gestoeld is op ervaring dan op kennis. Intervisie is belangrijk. Men gebruikt een respons-crisis-interventie-model en de Kudding methode (omgaan met verbaal agressief gedrag). Als het nodig is haalt men kennis en ervaring in huis door consultatie, zodat het team bijgeschoold wordt mbt specifieke situaties. En er worden ook werkbezoeken afgelegd.

Ook moreel beraad, de Zorg-Innovatie-Centra (ZIC) en lerende netwerken (zoals het Zuidelijk Netwerk) zijn belangrijk voor deskundigheidsbevordering.

Het blijft een discussiepunt of men nu moet inzetten op het verbeteren van de basiskennis van alle verpleegkundigen en SPH-ers, of dat er een specialistische opleiding voor IC-verpleegkundigen nodig is. Wat wenselijk is voor professionele zorg is dat de toestand beoordeeld wordt zonder conclusie. Men moet niet de diagnose behandelen, maar de mens. Maar in de praktijk blijkt dat men bijv. niet gauw een gesprek probeert aan te gaan met iemand die psychotisch is, omdat men ervan uitgaat dat dat niet kan. Met andere woorden: Bij Ass 2 problematiek grijpt men vaak snel naar gestandaardiseerde interventies.

Professionaliteit moet ingebed zijn in de organisatie, door middelen, normen (belang), reflectie en evaluatie (belang en voorwaarden), deskundigheidsbevordering, goed management en professioneel leren (in context met elkaar).

Daarna kwam Roland van de Sande met een presentatie over de Crisismonitor.

De crisismonitor is een instrument voor risico-taxatie, ofwel het bepalen van de mate van risico of gevaar, zoals agressie, zelfdestructie en verstoring van de openbare orde.

Gemiddeld wordt namelijk maar 1/3 deel van de gevaarlijke situaties in de GGZ goed ingeschat, en de rest wordt overschat of onderschat. Vaak blijkt dat hulpverleners geen objectieve onderbouwing kunnen geven van wat er nou precies voor zorgde dat men vond dat de situatie xe2x80x9cgevaarlijkxe2x80x9d was en dikwijls worden beslissingen genomen op basis van angst, het autonomie-principe (xe2x80x9claten doenxe2x80x9d) of ervaringen uit het verleden (oude gegevens).

Er is daarom een xe2x80x9cQuick-scanxe2x80x9d ontwikkeld in de vorm van een vragenlijst (de Crisismonitor), waarmee men risicoxe2x80x99s beter in beeld kan brengen. Er bestaan al andere checklists (BVC, SOAS-R), maar die zijn vooral gericht op het signaleren van agressie, of bedoeld voor de lange termijn en niet praktisch voor acute situaties. Ook bestaan er natuurlijk individuele signaleringsplannen, maar die moeten eerst persoonlijk opgesteld worden, dus in acute crisissituaties met een onbekende clixc3xabnt heb je dat nog niet. De Crisismonitor is ontwikkeld om frequent en consistent risicoxe2x80x99s te taxeren en te leren van (bijna) incidenten.

Op de CIBU wordt gewerkt met de Crisismonitor, wat inhoudt dat er 2x per dag een vragenlijst beantwoord moet worden. De scores uit de Crisismonitor zorgen voor eenduidige observatie, betere communicatie (bijv. bij overdracht van diensten), en meer samenwerking. Door deze registratie kan men ook makkelijker kritisch zijn naar elkaar toe. Ook observeert men de clixc3xabnt beter, en door vroeg-signaleren kan men eerder interventies inzetten. (het motto was xe2x80x9cobserveren en intervenixc3xabrenxe2x80x9d).

Het invoeren van de Crisismonitor kost tijd, maar men is positief over de resultaten van de testfase van 1 jaar op de CIBU. Ik vroeg me af of het niet zorgde voor vooroordelen, als men 2x per dag op xe2x80x9cmogelijk gevaarxe2x80x9d focust, maar de reactie daarop was dat men juist zorgvuldiger werd omdat men er meer op let.

Het was gebleken dat een goede risico-taxatie separaties doorgaans een stuk korter maakt, maar niet minder. Daarvoor zijn dus andere instrumenten nodig, zoals betere de-escalatietechnieken.

De scores uit de Crisismonitor zijn bovendien ook afhankelijk van degene die ze invult.

Ik hield er gemengde gevoelens aan over, omdat het wel erg leek of alle verantwoordelijkheid voor een crisis-situatie bij de clixc3xabnt werd neergelegd, en hij/zij los van de context wordt beschouwd als xe2x80x9coorzaakxe2x80x9d. Ik ken de vragen uit de vragenlijst niet, maar ik kreeg wel een beetje een bittere smaak bij het horen van dit uitgangspunt.

Daarna was de lunch.

Ik had een afspraak met een journalist: Carolien Stam van Magazine Zorg en Welzijn, die mij kwam xe2x80x9cschaduwenxe2x80x9d om een artikel over mijn werkzaamheden te maken.  Ze is bij het tweede deel van de conferentie geweest. In het mei-nummer zal een artikel hierover gepubliceerd worden. Zie ook http://www.zorgwelzijn.nl .

Na de lunch was de rondleiding.

Ik zat in de groep die rondgeleid werd op de CIBU (crisis-intensieve-behandel-unit). Daar is ruimte voor 7 clienten, en er zijn gemiddeld altijd 3 verpleegkundigen, en dan zijn er nog de vaktherapeuten (dus bijna 1 op 1 begeleiding).

Het eerste dat opviel toen we de CIBU binnen kwamen, was dat het een mooi modern gebouw was, erg ruimtelijk met een hoog plafond en veel licht. Dat was echt prettig. Als eerste gingen we naar de therapielokalen. Er was een gymzaal met een klimwand van ca 5 meter hoog. Klimmen mag natuurlijk alleen onder professionele begeleiding, maar verder kan de gymzaal 24 uur per dag gebruikt worden om bijv. energie af te blazen of om verveling tegen te gaan (crisispreventie).

Er was ook een mooie creatieve, en een muziekruimte, en fitness. Clienten komen hier terecht als ze totaal vastlopen (xe2x80x9contwrichtende situatiesxe2x80x9d) en/of als nergens anders terecht kunnen (overloop beddentekort). In principe kan een client er 3 weken blijven, en het grootste deel van de clienten is er inderdaad in 3 weken weer weg.

Daarna liepen we naar de separeers. Daar zat een echte toilet in! En zelfs een TV! Het was de meest luxe separeercel die ik ooit gezien heb. (alleen het conversatie-raam in de deur zat veel te hoog, en dat is slechts bij 1 deur verlaagd naar een meer gangbare hoogtexe2x80xa6 ). Er lag wel scheurkleding, en dat blijkt ook nog standaard gebruikt te worden. xe2x80x9csoms hoeft het nietxe2x80x9d zo werd uitgelegd in Venray (maar bij Vijverdal hoeft het nooitxe2x80xa6). Er was ook een klein besloten tuintje bij de separeer, zodat de client ook even naar buiten kan (xe2x80x9cals dat wordt toegestaan door de verplegingxe2x80x9d).

Verder hadden ze hier een technisch snufje: als ze de bel van de separeer uitzetten (als er xe2x80x9cteveelxe2x80x9d gebeld wordt) dan springt hij na 15 minuten automatisch weer aan, zodat het niet vergeten wordt om de bel weer aan te zetten.

Ik was vrij positief over deze afdeling, totdat ik hoorde dat eigenlijk iedereen een xe2x80x9ckamerprogrammaxe2x80x9d heeft (intensief, medium of standaard, en het verschil zit hem in het aantal uren dat iemand verzocht wordt om te gaan rusten). Weliswaar met open deur, niet verplicht op de kamer dus, maar xe2x80x9cop verzoek van de verplegingxe2x80x9d, die namelijk de richtlijn Rust, Regelmaat en Reinheid heeft. (ik vond dit wel schokkend). Soms plaatsen ze Relatie ook nog in dat rijtje. (dat lijkt me inderdaad wel bela
ngrijk als je contact wil maken en vertrouwen van de client nodig hebt).

Maar op 4 kamerdeuren zitten wel sloten, die alleen van buitenaf te bedienen zijn. xe2x80x9cMaar dat werd nauwelijks gebruiktxe2x80x9d (nou, haal ze dan weg!). Er waren 3 separeers op 7 patienten (veel te veel cellen), en ze hebben dus in principe de mogelijkheid om alle clienten tegelijk achter slot te zetten.. Dat vind ik echt verkeerd. 

Daarna kregen we de opname/ontvangstruimte te zien. Die ruimte moest nog onder handen genomen worden, want het was nu nog een ongezellig hok, maar daar is men mee bezig. Het is niet standaard om mensen bij opname meteen te separeren, ook niet als iemand geboeid door de politie wordt afgeleverd. Want als de thuissituatie en de politie allebei weg zijn, kan het best zijn dat de rust weerkeert. Het uitgangspunt is een nieuwe kans te bieden. Dat zijn mooie woorden, maar ik vertrouwde er na al die rare dingen niet meer zo erg op dat het in de praktijk ook echt zo rooskleurig zou zijn.

Ik heb veel positieve dingen gehoord en gezien bij deze rondleiding, vooral qua therapie-voorzieningen en de ruimtelijke bouw, en ook het idee om konijnen te gaan houden op de CIBU, maar ook dingen die ik niet vind kloppen, zoals dat de keuken in principe altijd dicht is, dat men kamerprogrammaxe2x80x99s wenselijk vind, dat men genoeg sloten heeft om alle patixc3xabnten tegelijk op te sluiten, dat men uitgaat van het bieden van houvast via structuur. Eigenlijk blijkt hieruit dat men hier beheersmatig denktxe2x80xa6

Ik ging met gemengde gevoelens weer naar buiten. Het begon een zware dag te worden.

Daarna ging ik naar de workshop Casuistiek-bespreking van Erik Kuijpers (GGzE). Het was echt een fijne workshop, die voor mij de dag weer goedmaakte.

Erik benadrukte de menselijke en interactionele kant van crisissituaties.

De workshop ging over het gebruiken van signaleringsplannen en het crisisontwikkelingsmodel. Onder de aanwezigen werd een actuele xe2x80x9clastige casusxe2x80x9d als voorbeeld genomen en die situatie gingen we samen bespreken aan de hand van een vragenlijst: de Quick-Scan voor de signaleringsplan-bespreking.

Als eerste werd gevraagd naar WIE is de clixc3xabnt als mens (wat voor persoonlijkheid, levensloop enz.). Het is de bedoeling dat je je echt in gaat leven in het perspectief van de clixc3xabnt en zijn/haar persoonlijke logica ontdekt. Dus snappen waarom iemand zo doet.

Daarna gingen de vragen over coping; Hoe gaat diegene met situaties om, op welke manier uit iemand zich, welke aard heeft agressie bij die persoon (bijv. destructie of een regiestrijd).

Door de xe2x80x9ccasusxe2x80x9d te zien als een persoon met een eigen levensloop, ontstaat er vaak een nieuw besef ten aanzien van de werkelijke behoeften van de clixc3xabnt. Het gedrag van de clixc3xabnt wordt logisch, en vaak blijkt dan dat het eigenlijk de zorg is die niet aansluit (vaak mede vanwege een gebrek aan voorzieningen, zoals weinig personeel, gesloten afdelingen zonder binnentuin enz.).

Dan kan je je afvragen: WIE is hier in crisis? Is het de clixc3xabnt die blijkbaar xe2x80x9cte veel of te moeilijke problemenxe2x80x9d heeft om geholpen te kunnen worden, of is het de hulpverlening die er blijkbaar niet in slaagt om te voorzien in de zorgbehoefte van de clixc3xabnt.

Erik ging uit van dat laatste: de hulpverlening is in crisis.

Dikwijls is er in de praktijk sprake van een rolverschuiving, waarbij verpleegkundigen zich bijv. opstellen als politieagent (NB dit is voor hulpverleners controle-verlies en soms zelfs acting-out). Op dat moment hebben hulpverleners dus zelf ondersteuning, coaching en intervisie nodig om niet in een dergelijke xe2x80x9crelatie-crisisxe2x80x9d terecht te komen.

Het vraagt een hoog reflectieniveau om te identificeren wat er gaande is in een relatie met een clixc3xabnt, een situatie, een team, een instelling enz. En het is nodig om elkaar scherp te houden door aan intervisie te doen, zoals door casuistiek-bespreking.

Het was een verademing om bij deze workshop te zijn. Ik kreeg meteen weer hoop voor de toekomst. Ik heb Erik na afloop nog persoonlijk bedankt voor zijn bijdrage.

Op het einde van de dag was er een discussiekring, waarbij gesproken werd over xe2x80x9cwat is professionaliteitxe2x80x9d. Een paar themaxe2x80x99s werden aangestipt, zoals instrumentele professionaliteit (zoals evaluaties en het delen van kennis), samenwerken met de clixc3xabnt (als deelgenoot, met respectvolle bejegening, autonomie), de mens centraal stellen en niet de diagnose, weten welke signalen je moet problematiseren en welke niet, weten wat xe2x80x9cgewoonxe2x80x9d is en wat xe2x80x9craarxe2x80x9d is, kritisch en alert blijven tav persoonlijke signalen (bijv. waarom iemand in een bepaalde stoel gaat zitten).

De discussie kwam niet echt tot leven. Het was een lange dag geweest, en het was mooi weer buiten. De dag werd afgesloten.

Ik zat ook vol met informatie en ik had nog niet alle tegenstrijdigheden helder. Er was best veel op me afgekomen die dag en ik moest er over nadenken. Vanwege de omstandigheden ben ik niet eerder aan het afwerken van dit verslag toegekomen. Maar nu is het dan toch af. Het was weer een leerzame miniconferentie.

Advertenties

Ik zit in Praag

Ik ben van 14 t/m 18 april naar Praag voor het congres Building Bridges van the European Association for Psychiatric Nurses van Horatio (zie ook http://www.horatio-web.eu/building-bridges.html ).

Mijn reisverslag is te vinden op www.punkertje.waarbenjij.nu 

Het is nog onduidelijk of ik op zondag terug kan vliegen zoals gepland, vanwege de aswolk van de vulkaanuitbarsting in IJsland, waardoor het vliegverkeer in Europa plat ligt.

Ik hou er rekening mee dat het niet gaat lukken om de normale vlucht te nemen en dat ik eventueel extra vrije tijd heb in Praag. Het is een mooie stad en ik heb nauwelijks tijd gehad om toerist te zijn, dus ik vind het niet zo erg. Alleen wel jammer van de andere afspraken die ik heb staan, maar ja, dit is overmacht.

Als ik hier niet weg kan heb ik ook wat meer tijd om mijn verslagen uit te werken van deze conferentie, en het ENTMA congres, en de miniconferentie van het Zuidelijk Netwerk van 13 april (bijna af).

Groetjes vanuit Praag!

Verslag van de eerste Ont-moeting : geen dwang, maar appeltaart!

Bijna 2 weken geleden, op zondag 28 maart vond de eerste xe2x80x9cOnt-moetingxe2x80x9d plaats van de nieuwe Supportgroep van Actiegroep Tekeer tegen de isoleer! / Stichting Mind Rights.

De Supportgroep is bedoeld voor onze achterban, omdat we onze supporters meer willen betrekken bij onze acties en willen weten waar de interesses liggen. We willen ons netwerk verder uitbouwen en eventueel sub-werkgroepen opzetten (bijv. voor campagnes, creatief actiemateriaal en benefietfestival)

De ont-moeting was dus bedoeld om nader contact te leggen met de mensen die onze acties steunen. Deze eerste ont-moeting is als stageopdracht verzorgd door Lotte Boschman, die ik hierin heb begeleid. Samen hebben we het plan uitgewerkt, en bedacht dat we wel een lekkere appeltaart konden bakken tijdens de eerste bijeenkomst, in het kader van xe2x80x9cgastvrijheidxe2x80x9d. We wilden de sfeer lekker ongedwongen houden, zodat niemand zich verplicht voelde om iets te doen wat hij/zij niet wil, en dus wilden we om te beginnen gewoon een soort vrijblijvende inloop en kennismaking organiseren. En zo kwamen we uit op het thema  xe2x80x9cgeen dwang, maar appeltaartxe2x80x9d.

In eerste instantie hebben we alleen in besloten kring geflyerd, omdat we graag klein wilden beginnen met de mensen die al langer echt actief zijn voor onze acties. Om te onderzoeken waar de interesses van de deelnemers liggen, hebben we een enquete gemaakt waarop mensen kunnen aangeven wat ze voor ons zouden willen doen.

De bijeenkomst vond plaats van 13.00 tot 16.00 in Burgers, een gezellig pand aan de Hertogstraat in Eindhoven. Zelf waren we al om 11.30 begonnen met het voorbereiden, decoreren van de zaal en Martin ging meteen bezig met het maken van de eerste appeltaart.

Vanaf 13.00 uur kwamen de eerste mensen binnen. We vroegen aan iedereen of ze misschien een appeltje wilden schillen, en in korte tijd waren de 7 kilo appels al helemaal geschild. We hadden ruim genoeg voor ca 5 gewone appeltaarten (ofwel 3 grote), dus Martin kon doorbakken. Het duurde alleen wel even voordat de appeltaart klaar was, maar het was erg gezellig, en verse appel is ook erg lekker. Voor de wachtenden en de liefhebbers had Deborah cake bekleed met slagroom en hagelslag. Ook dat viel goed in de smaak.

Er zijn op de hele middag ongeveer 30 mensen geweest. We hadden een informatiekraam met onze folders en actiemateriaal, en via de beamer en Tonyxe2x80x99s laptop lieten we actiefilmpjes, fotoxe2x80x99s enz. zien. Overal hadden we spandoeken opgehangen. Verder kon iedereen de enquete invullen en gezellig van de zondagmiddag genieten met gratis verse appeltaart en koffie. Ook hadden we hele mooie live-muziek van Ernest op zijn gitaar en mondharmonica. En Ewoud maakte uiteraard weer uitgebreid fotoxe2x80x99s. Het was een erg gezellige middag.

We hebben bewust geen zware inhoud aan de dag gegeven, omdat we graag eerst de resultaten uit de enquete wilden hebben, voordat we verder gingen. Uit onze enquete blijkt meteen al dat we vooral creatieve, sportieve en muzikale mensen in onze achterban hebben, en daarmee kunnen we natuurlijk wel iets leuks bedenken.

Het was een geslaagde middag. Misschien hadden we het doel (tegen dwang) wat zwaarder aan kunnen zetten, maar we hebben er bewust voor gekozen om eerst eens goed uit te zoeken wat we zelf eigenlijk in huis hebben. De meeste mensen uit onze achterban blijken gexc3xafnteresseerd te zijn in xe2x80x9cwat is goede zorg, wat zijn alternatieven voor dwangxe2x80x9d.

Uiteindelijk hebben we ook nog ruim 30 euro aan donaties opgehaald, maar het zijn vooral de ingevulde enquetes waar we natuurlijk erg veel aan hebben. We werken eraan om deze enquete ook online te zetten, zodat meer mensen zich in kunnen schrijven voor onze acties.

Via deze weg wil ik iedereen bedanken voor de leuke ont-moeting. Het is voor herhaling vatbaar!

Ontmoeting_maart2010__001_3  Ontmoeting_maart2010__008

Ontmoeting_maart2010__015 

Ontmoeting_maart2010__027

Ontmoeting_maart2010__084

Ontmoeting_maart2010__030_2

Ontmoeting_maart2010__044