Dwang op PAAZ-afdelingen

Vandaag, 24 april 2009, ben ik de hele ochtend bij de PAAZ-bijeenkomst over Dwang en Drang geweest bij het Gelre Ziekenhuis in Apeldoorn. PAAZ betekent Psychiatrische Afdeling van een Algemeen Ziekenhuis. De bijeenkomst was georganiseerd door het Landelijk Platform van clienten- en familieorganisaties in de GGZ (LPGGZ, www.platformggz.nl). Ook op PAAZ-afdelingen wordt dwang toegepast, en dan gaat het om: gedwongen opname, separatie in een isoleercel, dwangmedicatie, fixatie (vastbinden) en dwangvoeding.

Officieel doen de PAAZ-afdelingen niet mee in het landelijke project van de brancheorganisatie GGZ Nederland, waaraan 42 GGZ-instellingen deelnemen. De PAAZ-en vormen slechts een klein deel van het GGZ-aanbod, en zijn ook maar een klein deel van het Algemeen Ziekenhuis, en blijven daardoor vaak buiten beschouwing. Het landelijk platform LPGGZ besloot toen om een Dwang en Drang project te coxc3xb6rdineren onder 19 PAAZ-afdelingen en 4 PUKxe2x80x99s (Psychiatrische Universiteitsklinieken). Daarover ging de bijeenkomst.

Het LPGGZ heeft in 2008 9 geboden ontwikkeld om dwang mee tegen te gaan.

(betrek clienten en familie bij beleid, voorkom dwang en drang, gebruik alternatieven, (na) scholing op het gebied van de-escalatie, betrek naasten zonder de regie van de client aan te tasten, werk aan gevoel van veiligheid bij personeel en client, registreer, evalueer, en zorg voor informatie over rechten en regels) Op basis van die geboden zijn aandachtsgebieden geformuleerd voor het Dwang en Drang project. Door over die aandachtsgebieden te discussixc3xabren met allerlei betrokkenen (clienten, familie, verpleegkundigen, psychiaters, managers) werd men zich meer bewust van de impact van dwang, en de mogelijkheden voor alternatieven, en werd er meer gereflecteerd op het eigen handelen.

Maria Wassink heeft de meeste gesprekken gevoerd en vertelde dat het vrij moeilijk was om (ex) clienten van een PAAZ bij een clientenorganisatie van een Algemeen Ziekenhuis te vinden, en ook PAAZ-familieraden bleken zeer schaars. Dat heeft waarschijnlijk te maken met de relatief korte opnameduur op een PAAZ (gemiddeld 30-40 dagen) en wellicht het stigma waardoor mensen xe2x80x9cgeen deel van het systeem willen wordenxe2x80x9d. Toch zijn er clienten en familieleden te vinden die hun ervaringen kunnen delen, zodat het clientenperspectief belicht kan worden.

Simone Haasnoot vertelde over haar ervaringen in de separeer van een PAAZ afdeling, en vroeg zich zeer terecht af wat een maand in een isoleercel met zorg te maken had? Er zou meer hulp verleend moeten worden, er zijn echt zoveel alternatieven. Simone zit ook bij de werkgroep High Care van de GGzE.

Daarna vertelde Hennie Kleijwegt over zijn ervaringen als familielid. Hennie is vader van meerdere jongvolwassenen met problemen. Hij vertelde over de xe2x80x9ckantoorverpleging in een aquariumxe2x80x9d die niet in contact staan met de clienten, de verpleging wisselt steeds, en als je aanklopt krijg je een boze blik. De separeer wordt vaak als machtsmiddel gebruikt, bij angst of om orde te handhaven, en ook de verpleging gebruikt daarbij soms teveel geweld. Het lijkt alsof een IBS of RM een volmacht is om alles maar te doen. En clienten raken daar gestresst van. En ook een crisisteam van 6 man sterk brengt geen rust, maar paniek. Dat werkt agressie dan vaak in de hand. Hennie kan, als naastbetrokkene, de situatie vaak beter inschatten als de verpleging. Hij ziet het verschil wel bij zijn zoon tussen boos of echt razend. Maar hij wordt niet echt toegelaten in de zorg. En van de hulpverleners krijgt hij vaak geen informatie en soms wordt hem gezegd dat hij niet op bezoek kan bij zijn kinderen, maar aan zijn zoons wordt dan niet uitgelegd waarom hij niet komt (dus die vragen naderhand: waarom kwam je niet langs, je hebt me laten zitten..). Het kan allemaal zoveel beter, de familie is zeer waardevol, en daar kan men niet omheen. Het zou goed zijn om familie, daar waar de client daarmee instemt, meer te betrekken bij de behandeling, dus als een collega van de verpleegkundige, waaraan informatie wordt overgedragen, en wiens signalen serieus genomen worden.

Martin Kraa (zorgmanager psychiatrie) is zelf sociaal psychiatrisch verpleegkundige geweest. Hij herinnert zich de tijd dat hij de werklijsten inplande. Op 24 bedden waren er 14 dagverpleegkundigen, 10 in de avond, en 6 inde nacht. Na de overdracht moesten verpleegkundigen het kantoor uit, en ze mochten pas weer terug bij de volgende overdracht. Tegenwoordig zijn er veel minder verpleegkundigen, en soms worden afdelingen zelfs grotendeels gevuld met uitzendkrachten. Dat vond hij eigenlijk onacceptabel. Nu is hij zorgmanager, en weet hij ook dat er een invulplicht is voor verpleegkundigen wat kantoorgedrag met zich meebrengt, maar wellicht zou dat met een extra secretaresse ook opgelost kunnen worden, want veel agressie en acting-out gebeurt tijdens de overdracht, als de verpleging zit te vergaderen, en de clienten alleen zijn. Men is zich ervan bewust dat de aanwezigheid van verpleegkundigen op de groep en het contact met de clienten meer aandacht moet krijgen.

Na de pauze hadden we nog een discussie over gastvrijheid, passie, menselijke zorg, veiligheid, de-escalatie, familieparticipatie, bedrijfseconomie, bouweisen. In de discussie lag hier en daar nog wel duidelijk de nadruk op veiligheid en angst, maar daarom is het juist zo belangrijk om erover te praten, en de cultuuromslag uit te leggen. Agressie buiten betekent niet Agressie binnen, en een ontvangst als mens is enorm belangrijk. Het is bekend dat de eerste 5 minuten bepalen zijn in een contact, en o.a. op het gebied van ontvangst wordt er dus nu een omslag gemaakt in bejegening en cultuur..

Het was weer een interessante dag, en Yolande Voskes maakte aan het einde terecht nog een opmerking: De PAAZ-afdelingen worden wel geacht om mee te lopen met de veranderingen en ook aan meer zorgkwaliteit en de cultuuromslag te werken, maar PAAZ-afdelingen worden niet meegenomen in het project van GGZ Nederland. Als een PAAZ een comfortroom of rustruimte wil laten bouwen, dan vormt dat nu nog een probleem. Dat moet ook opgelost worden.

Het was toch wel een goede verdiepende bijeenkomst. Ik was blij dat ik een lift naar Eindhoven kreeg van Yolande en Simone, want anders had ik vast rond Apeldoorn in de brandlucht vastgezeten wachtend op de trein. Maar dat hoefde dus gelukkig niet. Ik ging lekker met de auto mee. Nu begint mijn weekend dus.

Verder heb ik deze week nog wel een paar bijzondere dingetje meegemaakt.

Ik mag naar Stockholm in Zweden van 21 t/m 24 oktober 2009! Om een presentatie te geven op de 6th Conference on Violence in Clinical Psychiatry, over het artikel over de averechtse werking van dwangmedicatie, gexc3xafllustreerd met mijn ervaringen. Het is een wetenschappelijk artikel dat al eerder gepubliceerd was (zie hieronder). En het artikel is anoniem geselecteerd door een vakjury van wetenschappers voor het aankomende 6th Conference on Violence in Clinical Psychiatry, en als mede-auteur heb ik me ingeschreven en ik ben dus geselecteerd om een Workshop van 30 minuten te doen over het artikel. Ik moet wel
de entreeprijs van het congres betalen, maar zij betalen mijn vliegticket en mijn hotelovernachtingen (als tegemoetkoming voor mijn deelname als client). Nou daar heb ik dus wel zin in!

Dit is het artikel (in het Engels):

Journal Poiesis and Praxis, International Journal of Technology Assessment and Ethics of Science (Feb 09) – Article: Psychiatry in the age of neuroscience: the impact on clinical practice and lives of patients, door: Elleke Landeweer, Tineke Abma, Jolijn Santegoeds and Guy Widdershoven (13 pages):

http://www.springerlink.com/content/x801v44w4555h564/?p=890a20fd5b5541e995e797aeff7a4c47&pi=4

general website Journal Poiesis and Praxis

  http://www.springerlink.com/content/x801v44w4555h564/fulltext.pdf

Ook heb ik op woensdag 22 april 2009 de eerste vergadering op internet gehad via de chat. met het wereldnetwerk van clientenorganisaties (WNUSP). Op deze xe2x80x9cBoard Chatxe2x80x9d hebben we met de bestuursleden samen een aantal taken verder verdeeld, en ik heb natuurlijk weer een aantal taken op me genomen. Ik heb er eigenlijk echt een baantje bij nou. Ik moet wel ongeveer 1 dag per week extra mail lezen enzo, maar het is heel interessant, over de millenniumdoelen, over internationale samenwerking, en de VN natuurlijk. Ik begin er nu in te komen. Ik vind het heel mooi werk en ik hoop dat ik iets kan betekenen.

Advertenties

Trouw xe2x80" Eenzame opsluiting is niet meer van deze tijd

Er stond een zeer goed artikel in de Trouw van maandag 20 april 2009. Het artikel ging over separatie en wat er moet veranderen om betere zorg te leveren. Het artikel is geschreven door de wetenschappers Tineke Abma, Guy Widdershoven, Elleke Landeweer en Yolande Voskes (die ik allemaal ken) en zij geven een zeer goede analyse van het probleem en de oplossingen.

Klik hier voor het artikel uit Trouw:

http://www.trouw.nl/opinie/podium/article2733903.ece/Eenzame_opsluiting_is_niet_meer_van_deze_tijd_.html 

Projectteam Informatiepunt Dwang in de Zorg (VWS)

Vandaag, maandag 20 april 2009, ging ik naar het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) in Den Haag voor een sessie van het projectteam voor een nieuw landelijk informatiepunt (een website) over dwang in de zorg. De bijeenkomst was bedoeld voor bespreking van het clienten- en familieperspectief. Het was heftig.

Ik kwam lekker ontspannen aan op het ministerie, maar dat veranderde snel toen ik bij de vergadering kwam. Er lag een paar papieren klaar voor iedereen die erbij was, en daarop stonden een paar voorbeeldvragen met voorbeeldantwoorden. De allereerste vraag was: xe2x80x9cMogen hulpverleners mij fouilleren of mijn lichaam onderzoeken?xe2x80x9d Het antwoord: xe2x80x9cJa, dat magxe2x80x9d.. en dan nog wat uitleg. Ik sloeg meteen om. Bij de vorige sessie had ik immers nog met latex handschoenen gestaan, en die waren wel ondertekend door sommigen.. Ik had toch duidelijk gemaakt hoe pijnlijk vernederend en traumatisch visitatie was.. Ze zeiden dat ze het begrepen..en nu dit voorbeeld, recht in mijn gezicht op maandagochtend, dat lichamelijke onderzoeken zogenaamd best wel kunnen.. Ik herinnerde me meteen weer dat de vorige sessie ook al zo heftig was.. Hard en frustrerend.

Ik stond echt op het punt om af te haken bij dit websiteproject dat door VWS uitbesteed is aan een projectbureau. Gelukkig betekent de stellingname in het voorbeeld niets, omdat het projectbureau geen beleid kan bepalen, maar het bureau is wel ingehuurd om voor goede informatie te zorgen. Ik vroeg me af wat dit lompe voorbeeld naar mij toe zou kunnen betekenen. Ze hebben meermaals gezegd dat ze graag willen dat ik bij het project blijf, maar ik raak ernstig gefrustreerd en depressief van dit websiteproject. Ze gaan op mijn hart staan, maar ik wil respect. Wat betekent dat voor mijn deelname aan het websiteproject? Ik besloot achteraf na de vergadering om Carien (de projectleider) een tekstbericht te sturen waarin ik uitleg dat ik het een lomp voorbeeld vond, en dat ik graag respect wil, dus dat het misschien echt beter is dat ik met het project stop, hoe moeilijk me dat ook valt, maar er is meer te doen, en ik trek het niet op deze manier. (en het is niet de eerste keer dat ik vastloop in dit project)

Carien belde me daarna op en bood haar excuses aan voor het voorbeeld. Ze begreep het wel, ze had er niet bij nagedacht. Daarna hebben we het nog even gehad over hoe het nu verder gaat. Ze wilde graag dat ik erbij bleef, want ze had al veel aan mijn feedback gehad. Ik zei toen dat er dan wel sprake moest zijn van echt respect naar clienten, anders worden ze allemaal net zo gefrustreerd als ik, en dat kan niet het doel van de website zijn. Als client wordt je zo vaak niet gehoord, oftewel je stem wordt niet meegeteld, dat doet pijn. Als ik de voorbeeldvragen zie, dan word ik al kwaad. Hetzelfde standaard verhaaltje. Ik heb ze gewezen op deze kwetsbare plek van de website, want als het nu al niet lukt om rekening te houden met het gevoel van een enkele client (mijn gevoel dus), dan is het nodig om daar voor de website extra goed naar te kijken.

Het doel is informatie geven zodat de praktijk er beter van wordt, en ook voorlichting over de nieuwe wet Verplichte GGZ (die in strijd is met het nieuwe VN-verdrag). De -wel goede- uitgangspunten van de nieuwe wet zijn: kwaliteit van zorg centraal stellen, dwang als ultimum remedium (laatste redmiddel), en de rechtspositie van de client versterken. Dan moet de website ook vooral op die cultuuromslag gericht zijn, en het clientenperspectief op de voorgrond plaatsen. Een verandering moet je niet met afwachten, maar beginnen. De lijn van de ontwikkeling is duidelijk: de stem van de client versterken, dwang ontmoedigen c.q. afraden en alternatieven voor dwang centraal stellen. De inventarisatie van de wetten en alternatieven lijkt wel redelijk te lukken, maar de tekstopbouw deed echt pijn (xe2x80x9cdwang, ja dat kan..xe2x80x9d). Aan zoxe2x80x99n project doe ik dus liever niet mee. Maar ik geef het nog 1 kans.

Ik heb de voorwaarde gesteld dat clienten zich thuis moeten kunnen voelen op de site en dat zich ze (h)erkend en gesterkt voelen, en anders doe ik echt niet meer mee.

rapport: Wet Verplichte GGZ in strijd met VN verdrag

Vorige week, op 16 april, heb ik mijn rapport xe2x80x9cStrijdigheden tussen conceptwetsvoorstel Verplicht Zorg en VN-verdrag inzake de Rechten van Personen met Beperkingen (CRPD) xe2x80″ Tijd voor een transitiebeleid voor sociale innovatie van de GGZxe2x80x9d voltooid en verzonden.

Om het verslag te lezen, klik hier:

Download manifest4_strijdigheid_tussen_wet_verplichte_zorg_en_vnverdrag_crpd.doc

Documentaire van MindFreedom Ghana

Op onze YouTube-account is een nieuw filmpje te zien van MindFreedom Ghana.

Deze documentaire van 11 minuten is gemaakt door MindFreedom Ghana en laat zien hoe de fundamentele rechten van psychiatrische patixc3xabnten geschonden worden. Het is een verschrikkelijk beeld, en toch zie ik toch wel enige gelijkenis met onze luxere vorm van dwangtoepassingen, maar dat terzijde… Deze schokkende documentaire laat dus zien hoe de praktijken in Ghana zijn, en hoe psychiatrische patixc3xabnten te lijden hebben.

De documentaire is opgeknipt in 2 delen van 5 a 6 minuten, die achter elkaar afgespeeld worden. Klik daarvoor op de bovenste link (miniatuur) op onze YouTube pagina op:

http://www.youtube.com/view_play_list?p=165FE9263B505BFD

Of kijk hieronder:

Nova & gesprek bij Reinier van Arkel

Het was mij niet ontgaan dat Nova op woensdagavond 8 april 2009 met een samenvatting van het debat in de Tweede kamer kwam. Het is heel mooi dat minister Klink in 4 jaar 50% minder wil separeren (maar het kan nog ambitieuzer om een echt nieuwe fase in te gaan, maar daarover ben ik dus nog in overleg met het ministerie). Mijn rapport over een vernieuwingstraject (transitie model) is nog niet klaar, daar heb ik nog wel wat werk aanxe2x80xa6 Maar het is wel positief dat de neuzen in ieder geval wel allemaal richting vernieuwing lijken te staan. Dat gaat dus lekker.

Bekijk hier de Nova uitzending:

http://www.novatv.nl/page/detail/uitzendingen/6858/Minister+Klink+wil+gebruik+isoleercellen+halveren

Verder heb ik vandaag, vrijdag 10 april 2009, een gesprek gehad met Paul Spronken, de voorzitter Raad van Bestuur van Reinier van Arkel-Groep. Op mijn verzoek was Grace Herrman er ook bij komen zitten. Het ging over de xe2x80x9cgenoegdoeningxe2x80x9d en dat is niet echt een gemakkelijk onderwerp. De stress van de miscommunicatie in januari/februari was een beetje weggezakt, maar ik was nog steeds best fel op de gang van zaken. Ik heb Paul Spronken ook zeker uitgelegd dat zijn email mij in verwarring had gebracht, en dat hij voorzichtiger daarmee moet zijn, omdat het heel erg gevoelig ligt. Ik heb ook gezegd dat ik van hem duidelijkheid in zijn koers verwacht, als leider, dus niet van xe2x80x9cik weet het ook nietxe2x80x9d, maar xe2x80x9cwe gaan zorgen dat het opgelost wordtxe2x80x9d. Ik heb hem ook uitgelegd dat klachten altijd leerpunten zijn (kwaliteitsmanagement). Paul Spronken sloot zich daarbij aan, en daarna hebben we een discussie gehad over de klachtenafhandeling. Reinier van Arkel belt de mensen op wiens klachten gegrond zijn verklaard, maar bij ongegronde klachten gebeurd dat niet, terwijl m.i. de pijn bij die mensen waarschijnlijk groter isxe2x80xa6 Daar wilden ze wel naar kijken..

We hebben het gehad over mijn xe2x80x9cgenoegdoeningxe2x80x9d en wensen: dat ze hun fouten erkennen, en daar gepaste consequenties aan verbinden.. en dat de rechtspositie van clienten verbeterd wordt (zodat ze niet alleen naar mensen luisteren die een stichting hebben, maar gewoon meteen luisterenxe2x80xa6), en dat dat soort praktijken nooit meer voorkomenxe2x80xa6 Ik wil zeker weten dat ze hun excuses menen, en dat anderen er wat aan kunnen hebben, dus het moet sowieso zwart op wit, en de excuses kunnen dus ook niet vrijblijvend zijn, maar er moeten acties aan verbonden zijn om het te voorkomen in de toekomst. En ik wil dat ze het echt begrijpen, en niet dat ze mij alleen maar naar de mond praten..

Ik wil dus eigenlijk van hun horen wat ze zelf fout vinden en wat ze daaraan gaan doen, en daar kunnen we het dan over gaan hebben. En als het goed is dan komt er uiteindelijk een soort verklaring en die kan dan ondertekend worden, en kan dan openbaar worden. Paul Spronken zal een concept maken van dit communique (verklaring). Op 8 mei gaan we het daarover hebben in een volgend gesprek.

Verder heb ik ook aangegeven als persoon wel echt schade daarvan opgelopen te hebben, en dat ik vind dat ze dat niet zomaar kunnen negeren. Paul Spronken was er wel van overtuigd geraakt dat ik schade daarvan kon hebben, maar hij zei dat hij niet op mijn persoonlijke geschiedenis wilde ingaan, omdat dat zoxe2x80x99n nare bezigheid is, en dat we beter aan een oplossing konden werken. Als gebaar wilde hij best eens beraden over hoe mijn stichting in praktische zin ondersteund kan worden. Reinier van Arkel wil dus best een communique opstellen waarin ze hun fouten erkennen en verbeteringen aangeven, en daarnaast dus als blijk van erkenning en waardering xe2x80x9cietsxe2x80x9d doen voor mijn stichting. Dat is natuurlijk mooi, en daar sta ik zeker voor open, maar het blijft een feit dat ik dan als persoon maar moet accepteren wat er vallemaal gebeurd isxe2x80xa6  En ik weet niet of dat dan gaat.. Ik heb uitgelegd wat ik voel als Natascha Kamphuus in het nieuws is (haar opsluiting vonden ze wel erg, en de mijne niet,xe2x80xa6.), en hoe raar het is dat ik ontdekt heb dat als je onterecht in een politiecel komt, er ruimere vergoedingen zijn dan voor onterechte separatie (terwijl separatie veel ernstiger is, kwetsbare persoon in zeer vernederende positie..).. Ik heb gezegd dat ik hier nog over na moet denken.

Paul Spronken liet me weten dat persoonlijke schadevergoedingen via de juridische weg geregeld moeten worden, maar dat dat aan onze relatie niets zou veranderen wat hem betrefd… Ik zei toen: als die weg werkte hadden we elkaar allang eerder ontmoet in de rechtszaal.. Ik moet dus nog even kijken wat ik hiermee doe, want ze nemen nu wel veel dingen serieus, behalve mijn persoonlijke gevoel, en mijn persoonlijke mensenrecht.. Ik ben gelijkwaardig, dus ik wil ook gewoon een (eerlijke) schadevergoeding.. Dat draagt ook bij aan een gelijkwaardig begrip en een attitudeverandering tav clienten.

Ik moet dus nadenken of ik het nu bij een verklaring en verbeterbeleid kan laten. Maar dan gaan ze nog steeds voor een belangrijk deel voorbij aan mijn beleving, mijn hart en ziel.. gewoon als mens. De stichting is een deel van mij, maar ik ben meer dan mijn stichting, ik ben ook een gelijkwaardig mens, met gelijke rechten (op papier dan..).. En ik vecht voor gelijkwaardige erkenning als mens, als persoon, als identiteit… Ik geloof dat ik recht heb op een eerlijke schadevergoeding, dus ik denk dat ik het niet hierbij kan laten, maar ik ben wel al ver op weg! Het gaat de goede kant op.

Nova en Den Haag vandaag ;)

Blog 8 april 2009  Nova en Den Haag vandaag 😉

Gisteren, 7 april 2009, was er een schokkend item van Nova op TV: Langer dan een jaar in de isoleercel. Het ging over cijfers van langdurige separatie die uit een onderzoek van de inspectie (IGZ) naar voren zijn gekomen. Het was echter niet de bedoeling van de inspectie om deze cijfers openbaar te maken, maar Nova heeft de cijfers bemachtigd en openbaar gemaakt. Er zaten in de afgelopen 5 jaar 151 personen langer dan 1 jaar aaneengesloten opgesloten. In totaal zijn er ca 1800 personen die in diezelfde periode langer dan een maand in een isoleercel hebben door moeten brengen. Erg schokkend dat de cijfers nog zo hoog liggen, en ook schokkend dat de inspectie dat liever (voorlopig) binnenskamers wilde houden. Dit KAN toch gewoon niet!

Kijk hier naar de uitzending

http://www.novatv.nl/page/detail/uitzendingen/6853/Langer+dan+een+jaar+in+een+isoleercel# 

Vandaag, 8 april 2009, was er bij de Tweede Kamer een debat van de commissie van VWS over Dwang en Drang. Daar ben ik op de tribune gaan zitten omdat ik wil volgen wat er gezegd wordt over het terugdringen van dwang, de kwaliteit van zorg, en de rechtspositie van clienten. Het was erg interessant. Er werd met afgrijzen teruggewezen op de uitzending van Nova gisteren. Dat is xe2x80x9con-nederlandsxe2x80x9dzo werd er gesteld, daar willen we vanaf was de heersende moraal. De algemene kennis van de GGZ bleek in de discussie toch nog wel onder de maat te zijn, en daardoor liggen misverstanden op de loer, maar met name Lea Bouwmeester (PVDA) maakte een goede analyse, en ook mevr. A van Miltenburg (VVD), Dhr. Van Gerven (SP) waren sterk. Het terugdringen/afschaffen van dwang vergt een complexe cultuuromslag, en er moet actief geleid worden. Ook zijn er hogere doelstellingen nodig om een ware urgentie af te geven en de innovaties te activeren en stimuleren (bijv. 50% minder dwang per jaar). Het idee van een xe2x80x9cnee,tenzijxe2x80x9dbeleid tav dwang sprak me erg aan, en dat zou (als overgangsbeleid) WEL in lijn zijn met het nieuwe VN-verdrag! En het is dus een heel mooie gedachte dat dat dus dichterbij komt! Dat gaat de goede kant op.

Veel discussie ging over het toezicht van de inspectie, de rol van de PVP en de regionale commissie GGZ (pilots). De uitwerking van een verbeterd toezicht zal in de nieuwe wetgeving geregeld worden, maar het was wel nalatig dat de individuele stem van de client niet genoemd werd, en dat is nou juist de crux van het recht van de persoon. En zeker bij dwang is het duidelijk dat de wil of wens van een persoon tegengesteld is. Dat kan men niet buiten beschouwing laten! In dit opzicht is de essentie van het VN-verdrag dus nog niet aan de oppervlakte en moet er hard gewerkt worden aan het recht op zelfbeschikking, non discriminatie, supported decision making en reasonable accomodation, en toegang tot rechtspraak. 

Helaas praatte men vaak enkel over veiligheid, dat in 1 adem genoemd werd met kwaliteit van zorg (dat is stigmatiserend en discriminerend). Clienten ZIJN niet agressief, maar WORDEN agressief, en dat komt dan ergens door. Die eigenschap komt ook bij niet-clienten voor. Deze verwarring is deel van het stigma.

Ik kan bijna niet wachten om het nieuwe VN-verdrag inzake de rechten van personen met beperkingen in de context van de GGZ te plaatsen. Ik werk nu al hard aan een rapport mbt de relatie van het VN-verdrag en de nieuwe wetsvoorstellen voor gedwongen zorg (wat een contradictio in terminis is). Ik zou willen dat ik het rapport al af had en kon versturen.

Dhr. Van Gerven van de SP heeft punten gescoord met zijn vragen. Hij wilde af van die kartonnen po in de separeer en vroeg naar de mening van de minister. Die antwoordde dat een wc in de separeer te gevaarlijk was bevonden, omdat iemand zichzelf eraan kan verwonden. Toen vroeg dhr. Van Gerven heel alert: xe2x80x9cEn de muren dan?xe2x80x9d (ik applaudisseerde). De minister was hierdoor sprakeloos en hij gaf toe dat hij de mogelijkheid voor een wc opnieuw zou laten onderzoeken. (goeie actie van de SP)

Na afloop van het debat heb ik weer eens iets heel bijzonders meegemaakt. Ik ging vlakbij het station in Den Haag op een bankje in het park zitten, en ik draaide een klein jointje. En toen ik aan het roken was kwam minister Klink (Volksgezondheid) voorbij, en hij herkende me van het debat dat net afgelopen was. Hij kwam naar me toe en toen hebben we gepraat over het debat en de GGZ in zijn algemeen. De minister gaf aan niet zo heel veel ervaring te hebben met de GGZ-sector, en toonde zich erg gexc3xafnteresseerd en betrokken. Hij vroeg wat dingen, zoals xe2x80x9choe om te gaan met agressieve psychotische mensenxe2x80x9d en ik vertelde hem dat agressie altijd een oorzaak heeft. Ik heb verteld over de angsten die mensen vaak hebben voor de psychiatrie (de angst om xe2x80x9cniet goed bij je hoofdxe2x80x9d te zijn, en de angst voor psychiatrische dwang) en hij begreep het. Hij vroeg hoe het dan wel zou moeten, en ik vertelde hem over het belang van vertrouwen, en dat bejegening cruciaal is, en dat het voor iedereen persoonlijk is hoe hij/zij behandeld wil worden. Dat begreep hij ook. Toen heb ik ook nog even kort het nieuwe VN-verdrag aangehaald dat over gelijkwaardigheid gaat, en dat keuzevrijheid een recht is, en we hebben gepraat over bepaalde ervaringen die ik heb. Toen ging de telefoon van de minister en moest hij gaan. Hij heeft me nog wel uitgenodigd om eens op het departement verder te komen praten. Dat aanbod neem ik graag aan, en de minister heeft mijn kaartje.

Het was een prettig gesprekje en ik vond het echt super dat de minister zomaar naar mij toe kwam en naar mijn mening vroeg. Ik ben erg blij dat hij die tijd even heeft genomen. Ik hoop echt dat de visie van het VN-verdrag goed gaat landen in Nederland, en daarbij is minister Klink natuurlijk een belangrijke actor. Ik hoop en ik denk dat hij begrijpt wat ik zei..

PS. Mijn jointje was uitgegaan toen ik met minister Klink zat te praten, maar ik durfde hem niet aan te steken waar de minister bij was, maar daar heeft hij verder niets over gezegdxe2x80xa6

Het was dus weer een bijzondere dag..