Mijn reactie op de overheidsreactie- en de betekenis van mijn zaak bij de VN

De afgelopen weken waren zeer intensief voor mij. Er is ontzettend veel gebeurd. Mijn hoofd is nog steeds erg vol met alles. Maar het gaat wel heel goed.

Brief van de Verenigde Naties aan de Nederlandse Staat
In mijn vorige bericht was al te lezen hoe 2 belangrijke Speciale VN-Rapporteurs zich hebben gebogen over mijn persoonlijke klachten van mensenrechtenschendingen in de GGZ (langdurige dwangtoepassingen in de GGZ en de ontoegankelijkheid van het rechtssysteem met deze klachten).

De Speciale VN-Rapporteur tegen Marteling, Juan E. Méndez, en de Speciale VN-Rapporteur voor het Recht van Iedereen op Gezondheid, Anand Grover schreven een belangrijke brief aan de Nederlandse overheid om hun zorgen uit te drukken over de mensenrechten in mijn persoonlijke situatie, en ze vragen daarbij ook hoever Nederland is met het afschaffen van dwang. De Speciale VN-Rapporteurs geven een lange opsomming van artikelen en referenties, waaruit blijkt dat zij zich op al deze punten zorgen maken over de mensenrechten in de Nederlandse GGZ.

Op maandag 10 maart 2014, in Geneve kreeg ik deze brief voor het eerst te zien, en ik was erg blij met deze erkenning van de VN-Rapporteurs.
• klik hier voor de brief van de Speciale VN-Rapporteurs aan de Nederlandse Staat. https://spdb.ohchr.org/hrdb/24th/public_-_AL_Netherlands_08.10.13_(2.2013).pdf
• Klik hier voor ons Persbericht over deze brief van de Speciale VN-Rapporteurs:

Reactie van de Nederlandse Staat aan de Verenigde Naties
Een paar dagen na thuiskomst, rond 20 maart 2014, toen ik een beetje bijgekomen was, durfde ik het aan om de brief met de reactie van de Nederlandse overheid nogmaals te lezen. Ik had deze reactie van de Nederlandse Staat al wel vluchtig bekeken, en had al gezien dat het geen erkenning gaf. Ik had dit terzijde geschoven, want de eerste dagen wilde ik eigenlijk gewoon genieten van de erkenning die ik WEL had gekregen van de Speciale VN-Rapporteurs. Maar het moment was gekomen dat ik de reactie van de Nederlandse overheid nog eens goed wilde bestuderen.
• klik hier voor de brief: State Reply: 05/12/2013

Ik las de brief grondig, en ik was er meteen erg ziek van. De Nederlandse overheid ontkende mijn klachten; zeiden dat ik nooit geklaagd had; claimden dat ik geen toestemming had gegeven om gegevens te delen; en men zag geen reden om een onderzoek te starten omdat mijn klachten dateren van 1994. Ook werd geclaimd dat de nieuwe wetsvoorstellen (Verplichte GGZ en Zorg en Dwang) de rechten voor clienten voldoende zouden beschermen. De Staat maakt zich dus duidelijk GEEN zorgen om de mensenrechten in de Nederlandse GGZ.

Mijn reactie op de overheidsreactie
Ik was er behoorlijk stuk van om dit alles zo te lezen. Veel argumenten zijn gewoonweg niet waar. Het deed me pijn, en ik voelde me weer enigszins machteloos. Weer aan de kant geduwd… Wat een lompe reactie, nota bene aan de Verenigde Naties Speciale Rapporteurs! Waarom een onderzoek afhouden?? Dit stinkt. Ergens is deze publieke afhoudendheid wederom een bewijs van de ontoegankelijkheid van het Nederlandse rechtssysteem voor klachten zoals de mijne.

Toekomst
Er zullen vast nog meer lastige vragen aan de Nederlandse Staat gesteld gaan worden vanuit de internationale gemeenschap, want mijn zaak staat nu in het jaarrapport van de Speciale VN Rapporteur tegen Marteling en de Speciale VN-Rapporteur voor het Recht van Iedereen op Gezondheid aan de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties. (pagina 84, A/HRC/25/60 add2 )
En ook het VN-Comite tegen Marteling (CAT-Committee) maakt zich zorgen om de mensenrechten in de Nederlandse GGZ, zie ook https://tekeertegendeisoleer.wordpress.com/2013/06/10/vn-levert-kritiek-op-dwang-in-de-geestelijke-gezondheidszorg/

Nieuwe normen
In de brief van de Speciale VN-Rapporteurs aan de Nederlandse Staat staat ook iets over het “gevaarcriterium”, omdat mijn zaak dateert van 1994, en toen was de norm: “zo min mogelijk dwang, enkel ter afwending van acuut gevaar voor zichzelf of anderen”. De Special Rapporteurs benoemen dat punt om de aandacht daarop te vestigen. (mijn zaak lijkt namelijk eerder op “zoveel mogelijk dwang”).

De rest van de brief gaat over de huidige standaarden van deze eeuw. De universele mensenrechtenstandaarden mbt dwang in de GGZ zijn sinds 2008 in ontwikkeling, mede naar aanleiding van het VN-Verdrag voor de Rechten van Personen met Beperkingen. zie ook: https://tekeertegendeisoleer.wordpress.com/2014/03/23/vn-verdrag-erkent-de-rechten-van-personen-met-beperkingen/
Deze ontwikkeling werd ook door de voorgaande Special Rapporteur tegen Marteling, Manfred Nowak opgepakt in 2008 (A/63/175 p.44) en 2009 (A/HRC/10/48 p.48,49).
Sinds 2013 (Mendez A/HRC/22/53) geldt dat er een absoluut verbod dient te komen op alle vormen van dwang in de zorg. Deze paradigma-verschuiving (cultuurverandering) wordt o.a. geillustreerd door de vragen die gesteld worden aan de Nederlandse Staat. “Hoever is Nederland met het afschaffen van dwang? “

Het onderwerp “dwang in de GGZ” staat voortaan onder het thema “marteling” op de internationale mensenrechten-agenda van de Verenigde Naties. Dat betekent dat er internationale druk is om de situatie van dwang in de Nederlandse GGZ te veranderen. Elke overheid is namelijk verplicht om AL haar burgers te beschermen tegen marteling, en AL haar burgers te voorzien van goede zorg. De huidige mensenrechtenverdragen verplichten de lidstaten om dwang in de zorg af te schaffen en bij de wet te verbieden. (Zie ook General Comment No1 on article 12 of the CRPD )

Een andere wereld is mogelijk!

* Weerleggen van onjuistheden mbt mijn persoonlijke zaak:
Ik voel de behoefte om persoonlijk te reageren op de argumenten van de overheid, want het meeste wat ze schrijven is gewoonweg niet waar.
1. De Nederlandse overheid is van mening dat ik nooit heb geklaagd, enkel bij de klachtencommissie in 2004 en dat is “ongegrond” verklaard. Dus volgens hun had ik nog allerlei opties in Nederland om te klagen.

Mijn reactie: Ik heb wél overal geprobeerd te klagen, maar ik kom er niet doorheen! Bij diverse politiebureaus werd ik weggestuurd, en aangifte is pas op 6 januari 2014 gelukt (en ik heb tot op vandaag nog steeds geen reactie daarop ontvangen….). De advocaat die ik sinds 2002 had werd rond 2007 ernstig ziek en moest zijn werk staken. In mijn zoektocht verder, heb ik vele afwijzende brieven gehad van diverse advocaten, de Ombudsman, het College voor de Rechten van de Mens, de PVP, en ook medewerkers van het Ministerie van VWS en V&J konden me niet verder helpen. Zelfs topadvocaten zelf hebben geprobeerd iemand voor me te vinden, en dat lukte ze niet. Zijn er geen experts meer? Zie ook mijn blog: https://tekeertegendeisoleer.wordpress.com/2012/10/01/noodklok-waar-is-de-advocaat-voor-ex-clienten/
Ik heb een waslijst aan pogingen ondernomen om mijn recht te krijgen, en dat is al jarenlang openbaar op internet te vinden, o.a. via deze weblog en in interviews bijvoorbeeld: Interview Psy 2007_Jolijn_Santegoeds
Het rechtssysteem is niet toegankelijk!!

2. De Nederlandse overheid is van mening dat ik geen toestemming heb gegeven om mijn persoonlijke gegevens te delen.

Mijn reactie: Nou ja zeg, geen toestemming?! Ze hebben me niet eens ooit gevraagd om toestemming! Ik zou ja gezegd hebben. Bovendien, mijn verhaal is allang openbaar op internet en andere media (vakbladen, kranten, zelfs op televisie). Eenvoudig te vinden via Google en andere zoekmachines. Mijn separeerbeleid staat al jaren op facebook (ook in het Engels vertaald), en ik heb het hier (onderaan) ook bijgevoegd om aan te tonen dat het voor mij geen geheim hoeft te zijn. Ik heb geen reden om er niet open over te zijn. Ik wil de beerput juist aan het licht brengen. Ik heb zelf de Special Rapporteur benaderd, en ingestemd met publicatie van de gegevens. Mijn naam staat wel openbaar op de klacht. Het argument dat de overheid hier hanteert, dat ik zogenaamd geen toestemming gegeven zou hebben voor het delen van persoonlijk gegevens, getuigt (wederom) van volledige afhoudendheid, en zelfs van onwil (want men heeft het niet eens gevraagd en vult dingen onterecht voor mij in – dat is echt respectloos). Dit illustreert opnieuw de ontoegankelijkheid van de rechtspraak met mijn persoonlijke zaak. Het is een doofpot…

3. De Nederlandse overheid is van mening dat het te lang geleden is om mijn klachten nu nog te onderzoeken.

Mijn reactie: Nou ja… Belachelijk! Echt een doofpot dus… Alsof mijn klachten niet meer geldig zijn omdat de weg te lang is??? Ik ben nooit gestopt met proberen, eigenlijk al 20 jaar. Ik schrijf nog altijd regelmatig brieven met de vraag om juridische hulp. Begin 2014 schreef ik bijvoorbeeld aan juristen (NJCM) en aan Pro Deo (TV-programma), en het College voor de Rechten van de Mens. En jaren eerder, rond 2010/2011 schreef ik dus de Speciale VN-Rapporteur tegen Marteling. Dat was voor mij ook een “uiterste redmiddel”, want ik liep in Nederland dus tegen een muur aan…. Uit wanhoop heb ik mijn volledige dossier in het Engels vertaald, speciaal voor de Speciale VN-Rapporteurs. In Nederland kon/kan ik namelijk helaas geen juridische steun vinden. Ik probeer het nog steeds. En het is juist hoe langer hoe erger. Iedere afwijzing doet zeer. Alsof ze zo opnieuw al mijn rechten van me afnemen.

Maar gelukkig vind ik bij de Verenigde Naties dus wel erkenning. En er is een hele mooie internationale revolutie gaande onder het nieuwe VN-Verdrag voor de Rechten van Personen met Beperkingen, en ik hoop dat Nederland snel zal aansluiten bij deze internationale trend. Ik heb wel hoop. Ik denk dat de Nederlandse zorgsector werkelijk goede bedoelingen heeft, en dat men er alles aan wil doen om de zorg op het hoogste niveau te brengen. De overheid is eindverantwoordelijk voor de zorgkwaliteit, dus zij dienen deze omslag te faciliteren. Een andere GGZ is mogelijk!

Op de vragen mbt het beleid inzake dwang in de Nederlandse GGZ werd door de Nederlandse Staat verdedigend geantwoord dat het nieuwe wetsvoorstel Verplichte GGZ “clienten zal beschermen” enz. Maar die wetsvoorstellen laten dwang toe, en zijn daarom helemaal niet in lijn met de VN-gedachte. Ik heb hier al eerder tal van berichten over geschreven: zie de tab: Wetswijziging BOPZ/ Verplichte GGZ
Het is duidelijk dat de Nederlandse ontwikkelingen steeds verder achterop raken. In allerlei andere landen wordt al gewerkt aan nieuwe wetgeving in lijn met artikel 12 van het VN-verdrag, zoals onder andere in Argentinie, Australie, Bulgarije, Engeland, India, Ierland, Kroatie, Moldavie, Peru en Spanje bijvoorbeeld.

Moraal van het verhaal.
De grote winst is dus dat de VN-Rapporteurs een pittige brief aan de Nederlandse Staat hebben gestuurd en dat zij zich zorgen maken om de slachtoffers van dwang in de GGZ in Nederland, en dat zij vragen hoever Nederland is met een absoluut verbod op dwang. Dat is echte erkenning van het leed, voor ALLE slachtoffers van dwang in de GGZ!!

Maar helaas, de Nederlandse Staat houdt een onderzoek vooralsnog af en probeert er een doofpot van te maken. We zijn dus nog niet klaar.

Dit alles ging me natuurlijk niet in de koude kleren zitten, en het is nog steeds erg veel om te bevatten. Het is heftig met 2 extreem tegengestelde reacties: Eindelijk Erkenning versus Weer Teleurgesteld. Dat is echt best lastig te hanteren als persoon. En helaas is mijn oorspronkelijke advocaat opnieuw ziek en buiten beeld, en voelt het soms alsof ik er in Nederland dus min of meer alleen voor sta. Dat is soms best wel zwaar.

Gelukkig had ik al een afspraak staan met het Nederlandse College voor de Rechten van de Mens, enkele dagen later. Ik hoopte dat zij me zouden kunnen helpen met het verdedigen van de mensenrechten voor mensen die met dwang in de GGZ te maken hebben (gehad). Op maandag 24 maart 2014 ging ik naar het College voor de Rechten van de Mens.

Hieronder: Afbeelding separeerbeleid; Is dit zorg?? (nee dus)

img_separeerbeleid001

Advertenties

3 thoughts on “Mijn reactie op de overheidsreactie- en de betekenis van mijn zaak bij de VN

  1. Pingback: CAT-Follow-up meeting bij College voor de Rechten van de Mens – 8 april 2014 | Welkom op de weblog van Actiegroep Tekeer tegen de isoleer!

  2. Pingback: Je hoeft niet 100% gezond te zijn om mensenrechten te hebben | Welkom op de weblog van Actiegroep Tekeer tegen de isoleer!

  3. Pingback: Dwang is geen bescherming, maar mishandeling! | Welkom op de weblog van Actiegroep Tekeer tegen de isoleer!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s