Geweldig boekje van Arkin: Als ik gek ben wil ik niet gestoord worden

Boek: Als ik gek ben wil ik niet gestoord worden – door Helen Eikenaar, Linda Kramer, ISBN: 9789461907677, (zie http://www.bookido.be/nl/books/1181202/als-ik-gek-ben-wil-ik-niet-gestoord-worden )

Gisteren, op 19 maart 2012 was ik in Amsterdam, bij het Tobacco Theater. Daar werd het boekje “Als ik gek ben wil ik niet gestoord worden” gepresenteerd door de clientenorganisatie van Arkin.
Het was een leuke feestelijke middag.

Eerst werd er een video getoond met een ervaringsverhaal van Jop Egmond. Hij vertelde over verschillende opnames in de GGZ, en de ervaringen met dwang in het verleden. Ook vertelde hij hoe het nu anders ging, en dat hij nu anders behandeld werd. Hij vertelde dat hij zich gezien en gehoord voelde als mens. Hij zei: “de mensen zijn liever en niet zo achterbaks, de separeer wordt nu veel minder gebruikt, en ze kijken nu eerst naar wat de persoon zelf wil, en ze snappen dat muziek het belangrijkste is voor mij”. Dit klonk erg positief en de opmerking dat de verpleging liever is, en niet meer zo achterbaks raakte me echt!

Toen kwam er een terugspeel-theatergroep “Zaal vol Verhaal” (theater Rob Heiligers). En op een hele leuke manier werden er vragen gesteld, waarop het publiek antwoord moest geven, en die antwoorden werden dan uitgebeeld. Dat was erg leuk. Ze zetten bijvoorbeeld een heel leuk beeld neer van de persoonlijke (kleur)keuzeopties in de comfortroom, en van het gastvrijheid-beginsel “de eerste 5 minuten”, en “out of the box denken” waarbij verpleegkundigen hun kantoor uitkomen . Ook de-escalatie-ondersteuner werd leuk neergezet “als een moderne cowboy te hulp schiet in allerlei (dreigende) noodsituaties”.

En toen, na de pauze kwam de uitreiking van het boekje: “Als ik gek ben wil ik niet gestoord worden”. Ik was speciaal gevraagd om het eerste exemplaar in ontvangst te nemen. Dat vond ik echt een grote eer. Ik mocht het podium op komen en Jeroen Muller (directeur van Arkin) bood mij het eerste exemplaar aan. Hij zei daarbij dat het project Dwang Bedwingen hiermee niet afgelopen was, maar dat er een doorstart gemaakt zou worden.
Ik kreeg veel complimenten over mijn behulpzaamheid bij het opstarten van de dwangreductie-projecten, vlak na het trieste overlijden van Wim Maljaars in een isoleercel van Arkin in september 2008. Ik heb toen oa een gesprek gehad met Jeroen Muller en hem alle tips gegeven die ik had om dwang te voorkomen. En het is ontzettend gaaf om te zien dat er veel gebeurd is, en het is fantastisch dat clienten zelf zeggen dat ze zich meer mens zijn gaan voelen, en dat de GGZ niet meer zo “achterbaks” is, maar juist behulpzaam.

Ik was erg nieuwsgierig naar de inhoud van het boekje, en na afloop ben ik er dus direct in gaan lezen.

Het boekje is verrukkelijk. Het gaat over mensen en hun levensverhalen, en over hoe herstel heeft plaatsgevonden. De korte verhalen van clienten, hulpverleners en naastbetrokkenen geven een uiterst doeltreffend beeld van hoe iemand steun kan vinden in bijv. eigen muziek of een huisdier op de afdeling, en hoe dit soort ‘eigen manieren’ een crisis, escalaties en dwang kunnen voorkomen.

Het geeft echt een warm gevoel en vangt de echte kern van ware zorgkwaliteit: de client als gelukkig persoon. Er spreekt warmte uit, ware zorgzaamheid. Het gaat niet zozeer over methodes, instrumenten, technische aanpassingen enz. maar over mensen.

Ik ben zeer positief onder de indruk van dit boekje. Het benoemt precies waar het over hoort te gaan in de zorg, namelijk mensenlevens. En de korte persoonlijke verhalen maken het zo breed en toch zo gefocust. Ieder verhaal is weer uniek, en de zorgfocus ligt op welzijn, en niet op interventies. Ik vind het fantastisch om te zien dat deze kwaliteitsontwikkeling plaatsvindt. Het boekje zet echt de goede sociale toon: het zet aan tot vermenselijking van de zorg.

Dwangreductie en kwaliteitsverbetering in de zorg gaan niet om high tech isoleercellen en verzakelijkte methodes en instrumenten. Het gaat over bejegening , en om mensen die gelukkig willen worden. Zorg is mensenwerk. Dat wordt sterk neergezet in dit boekje.

Maar gezegd moet worden dat ook in de Amsterdamse GGZ nog steeds dwang wordt toegepast, en dat het daar dus ook niet allemaal rozengeur en maneschijn is. Maar er wordt wel degelijk hard gewerkt, en het boekje “Als ik gek ben wil ik niet gestoord worden” vind ik echt ontzettend goed.

Ik ben echt blij met dit boekje, en nu voel ik me dus nog meer vereerd dat ik dit eerste exemplaar in ontvangst heb mogen nemen.

Het boekje is te verkrijgen door contact op te nemen met roos.buntjer@arkin.nl

Advertenties

One thought on “Geweldig boekje van Arkin: Als ik gek ben wil ik niet gestoord worden

  1. Leuk, inspirerend verhaal. Jolijn! Zeker een eer om het eerste exemplaar in ontvangst te mogen nemen! Door jouw enthousiaste verhaal wil ik het boekje ook graag gauw gaan lezen. Zoals je het beschrijft klopt het precies wat het moet zijn: Vermenselijking van de zorg. Ik ga eens zoeken hoe ik het kan bestellen..
    Groetjes weer, en tot ziens! Ria

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s